แฮร์รี่ พอตเตอร์ นอนคว่ำอยู่บนเตียงมีผ้าห่มคลุมโปง มือข้างหนึ่งถือไม้กายสิทธิ์เสกคาถาให้แสงสว่างวาบ ลูมอส แม็กซีม่า ๆ  มืออีกข้างเปิดหนังสือ ประวัติศาสตร์เวทมนตร์  กางพิงหมอน เขากำลังหาข้อมูลในการเขียนเรียงความหัวข้อ การเผาแม่มดในศตวรรษที่ 14 ไม่ก่อให้เกิดประโยชน์แต่อย่างใดทั้งสิ้น  จงอภิปราย พอจุ่มปากกาขนนกจะตั้งต้นเขียนก็ได้ยินเสียงย่ำเท้ามาหน้าห้อง แฮร์รี่รีบล้มตัวนอน

     ลุงเวอร์นอนสังเกตแสงแลบออกมาจากห้องแฮร์รี่ ครั้นเปิดประตู ลองเปิด-ปิดสวิทช์ไฟดูก็ปกติ และเห็นแฮร์รี่นอนหลับจึงกลับออกไป ..(แสงนั่นมาจากไหนวะ?) ถ้าพวกเดอร์สลี่ย์จับได้เขาแอบทำการบ้านวิชาพ่อมดแม่มดในช่วงปิดเทอม มีหวังถูกจับไปขังในห้องเก็บของใต้บันไดตลอดฤดูร้อนแน่

     เลยเที่ยงคืนเขามีอายุครบ 13 ปีโดยไม่ทันรู้ตัว กระทั่งนกฮูก 3 ตัวบินพุ่งผ่านหน้าต่างเข้ามา แอรัล ,นกฮูกของครอบครัววีสลี่ย์เป็นลมทันที แฮร์รี่แก้ห่อเชือกผูกขาแอรัลดึงห่อของ-ฉีกกระดาษออกพบกล่องของขวัญ และบัตรอวยพรวันเกิดใบแรกในชีวิตของเขา

    ข่าวชิ้นหนึ่งตัดจากนสพ.เดลี่พรอเฟ็ตแนบมากับจดหมายลงว่า อาเธอร์ วีสลี่ย์ ,หัวหน้ากองการใช้สิ่งประดิษฐ์ของมักเกิ้ลในทางที่ผิด-บิดาของรอน เป็นผู้โชคดีได้รับรางวัลเกลเลียนจากการจับฉลากประจำปีของนสพ. ครอบครัววีสลี่ย์เลือกไปท่องเที่ยวอียิปต์นานหนึ่งเดือนเต็ม ภาพถ่ายขาวดำปรากฏสมาชิกทั้ง 9 ของครอบครัววีสลี่ย์กำลังโบกไม้โบกมือให้แฮร์รี่อยู่ที่หน้าพีระมิด รอน  ยืนอยู่ตรงกลางแขนโอบ จินนี่ ,น้องสาวไว้ มีหนู สแคบเบอร์  เกาะอยู่บนบ่าเขาด้วย

     แฮร์รี่คลี่จดหมายของรอนออกอ่าน เขาขึ้นต้นด้วยคำว่า สุขสันต์วันเกิด! แล้วกล่าวขอโทษเรื่องโทรไปรบกวนที่บ้าน บิล,พี่ชายคนโตเป็นผู้นำครอบครัวเที่ยวสุสานอียิปต์ทุกแห่ง กำหนดกลับลอนดอนก่อนรร.เปิดเทอมหนึ่งอาทิตย์ เพื่อซื้อตำรา,ชุดนร.ใหม่ และ ไม้กายสิทธิ์ หวังว่าคงได้พบแฮร์รี่ที่ร้านศึกษาภัณฑ์
     ปล. เพอร์ซี่  (นร.ชั้นปี 7)ได้เป็นประธานนักเรียน

     แฮร์รี่แกะกล่องของขวัญพบลูกข่างหรือ สนีกโคสโคป  คุณประโยชน์-ถ้ามีใครที่ไม่น่าไว้ใจอยู่ใกล้ๆลูกแก้วจะเปล่งแสงและหยุดหมุนทันใด

     จดหมายจากเฮอร์ไมโอนี่เล่าว่าเธอสนุกสนานกับการเที่ยวฝรั่งเศส แต่พอศึกษาประวัติศาสตร์เวทมนตร์คาถาท้องถิ่น ทำให้เธอรื้อเรียงความเขียนใหม่เพิ่มเติมข้อมูลที่เพิ่งค้นพบยาวกว่าที่ ศจ.ปินส์  สั่งถึง 2 ม้วนกระดาษ แม้แฮร์รี่จะมีปัญหากับครอบครัวเดอร์สลี่ย์อย่างช้าคงได้เจอกันบนรถด่วนฮอกวอตส์ วันที่ 1 กันยายน
     ปล.รอนไม่ค่อยปลื้มนักหรอกที่ เพอร์ซี่  ได้เป็นประธานนักเรียน

     แฮร์รี่ขำกลิ้งตอนอ่านจบ เขาหยิบห่อของขวัญหนักอึ้งขึ้นมาคะเนว่าเฮอร์ไมโอนี่คงส่งเท็กซ์บุ๊คส์เล่มเบ้อเริ่มมาให้แน่ๆ ผิดคาดข้างในกล่องหนังสีดำปลาบคือ ชุดอุปกรณ์บำรุงรักษาไม้กวาดพร้อมคู่มือ
        
     ของขวัญชิ้นสุดท้ายจาก แฮกริด  คือหนังสือ ปีศาจว่าด้วยเรื่องปีศาจ  ดูไม่ค่อยน่าไว้ใจ แฮร์รี่คิดว่าจะแกะออกดูทีหลัง บัตรอวยพรวันเกิดของแฮกริดเขียนด้วยลายมือหวัดๆและสั้นมาก .. หวังว่าพวกมักเกิ้ลคงทำดีกับเธอนะ  (คล้ายลางร้าย)
      จดหมายจากศจ.มักกอนนากัลบอกนักเรียนชั้นปีที่ 3 ได้รับอนุญาตให้ไปเที่ยวหมู่บ้านฮอกส์มี้ด ถ้าผู้ปกครองลงนามในใบอนุญาต เขาจะอ้อนวอนลุงเวอร์นอนหรือป้าเพ็ตทูเนียให้เซ็นชื่อในแบบฟอร์มได้อย่างไร?

     ยังมีของขวัญวันเกิดที่แย่ที่สุดที่พวกเดอร์สลี่ย์มอบให้ แฮร์รี่ พอตเตอร์ คือตอนลุงเวอร์นอนบอกเขาว่า ป้ามาร์จ  จะมาอาศัยอยู่บ้านเลขที่ 4 ซอยพรีเว็ตนาน 1 สัปดาห์
     ป้ามาร์จเป็นพี่สาวลุงเวอร์นอน ไม่ได้เกี่ยวดองทางสายเลือดกับแฮร์รี่แต่อย่างใด(แม่  ของแฮร์รี่เป็นน้องสาวของ ป้า  เพ็ตทูเนียตะหาก) การมาเยี่ยมของป้ามาร์จแต่ละครั้งคือฝันร้ายของแฮร์รี่ หล่อนเคยหวดหน้าแข้งเขาตัดกำลังขณะเล่นเก้าอี้ดนตรีเพื่อให้ดัดลี่ย์ชนะ
     เจ้าริปเปอร์,สุนัขพันธุ์บูลด็อกเคยไล่กัดแฮร์รี่เมื่อเผลอไปเหยียบเท้ามัน แฮร์รี่หนีขึ้นไปอยู่บนต้นไม้ ส่วนมันเฝ้าคุมเชิงข้างล่างจากเช้าถึงเที่ยงคืนโดยป้ามาร์จแกล้งทำทีไม่รู้ไม่เห็น เรื่องนี้ทำให้ดัดลี่ย์หัวเราะท้องคัดท้องแข็งถึงปัจจุบัน

     " แฮร์รี่ ๆ แฮร์รี่เปิดประตู " ลุงเวอร์นอนเคาะเรียกหลังจากถอยรถเข้าที่จอด มีเสียงฝีเท้าหนักๆคู่หนึ่งย่ำตาม
     " มาร์จ ดีใจจัง " ป้าเพ็ตทูเนียเอาโหนกแก้มกระแทกสันกรามอาคันตุกะ
     " ลุงเวอร์นอนครับช่วยเซ็นแบบฟอร์มนี่ให้ผมหน่อย " แฮร์รี่
     " อะไร? " ลุงเวอร์นอนถอดเสื้อโค้ตออกแขวน
     " ก็แค่ใบอนุญาตครับ " แฮร์รี่พูดรัวเร็ว
     " เอาไว้ทีหลังถ้าแกทำตัวดี " ลุงเวอร์นอนเมิน
     " ดีแน่ถ้าเธอดีด้วย " สายตาแฮร์รี่จับจ้องป้ามาร์จที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตู รูปร่างเธอเหมือนลุงเวอร์นอนเปี๊ยบ อ้วนใหญ่ดุจช้างพัง ใบหน้าม่วงคล้ำราวกับโกรธใครมาตลอดปีตลอดชาติ
     " อ้า ยังอยู่ที่นี่อีกหรือไง? " ป้ามาร์จแซวแฮร์รี่บ้าง
     " ครับผม "
     " อย่าพูด ครับผม  อย่างเสียไม่ได้ ดีนะที่น้องชายฉันรับเลี้ยงแกไว้ ไม่งั้นส่งแกไปอยู่บ้านเด็กกำพร้าแน่ถ้าทิ้งอยู่หน้าบ้านฉัน " จ้องลุงเวอร์นอนเขม็ง มองแฮร์รี่ด้วยหางตา หันขวับมาจ๊ะเอ๋หลานตุ้ยนุ้ย " นั่นดัดเดอร์สของป้าใช่มั้ย? หลานรักของป้านี่นา(ก้มลงหอมผมทุย)
     ขึ้นมาเลย มาเลย โดด โดด ! " (ก่อนเบนความสนใจไปที่สุนัขตัวโปรด วางจานขนมและน้ำชาลงพื้น) แดกให้เกลี้ยงจานซะลูกแม่ ริบปี้-พู (ดัดลี่ย์มองตาละห้อย) น้ำลายสอใช่มั้ย? "
     " ขนกระเป๋าของป้ามาร์จขึ้นไปข้างบนสิ " ลุงเวอร์นอนสั่ง
     " ได้ครับ " แฮร์รี่
     " ขอแก้วเล็กนะ อร่อยจริงๆเพ็ตทูเนีย เฮ้(ดีดนิ้วเรียกแฮร์รี่มาเก็บจาน บอกลุงเวอร์นอนเติมไวน์) รินอีกหน่อย .. ปกติก็หาพวกของทอดให้มันกิน มีตั้ง 12 ตัวนี่ โอ้ อีกหน่อย แหมอย่างนั้นแหละอืม
     (ก้มหน้ามองน้องหมา) ลองจิบบรั่นดีหน่อยมั้ยล่ะ หยด 2 หยดของบรั่นดี วินดี้ แวนดี้ ให้ ริบปี้-ปิบปี้-พู? (เจ้าหมาหน้าแบ้กระเดือกน้ำอำพันลงคอเอื้อกๆ) แกหัวเราะเยาะใคร?(หาเรื่องแฮร์รี่ต่อ ถามลุงเวอร์นอน) เธอส่งเด็กคนนี้เข้าโรงเรียนที่ไหน? "
     " เซนต์บูรตัส สถานดัดสันดานพวกอันธพาล " ลุงเวอร์นอนว่า
     " เขายังอบรมสั่งสอนกันด้วยไม้เรียวอยู่มั้ย " ป้ามาร์จถามแฮร์รี่
     " ครับๆ ผมโดนหวดด้วยไม้เรียวบ่อยๆ " แฮร์รี่ประชดตามที่เคยเตี๊ยมกับลุง
     " ประเสริฐมาก " ลุงเวอร์นอน

      " ไม่เห็นต้องเรื่องมากกับการฟาดไอ้พวกที่สมควรโดน แต่อย่าตำหนิตัวเองว่าเด็กคนนี้ ผ่าเหล่า  เวอร์นอน มันขึ้นอยู่กับกรรมพันธุ์ เลือดเลวจะออกลาย พ่อของเด็กคนนี้ทำอะไร เพ็ตทูเนีย "
     " อยู่เฉยๆ ไม่ได้ทำอะไร เขาตกงาน "
     " แถมขี้เมาด้วย แน่เล้ย " ป้ามาร์จคะนองปาก น้ำเสียงอ้อแอ้เมาซะเอง
     " โกหก " แฮร์รี่กัดฟันพูด
     " แกว่าไงนะ " ป้ามาร์จหายเมาเป็นปลิดทิ้ง
     ขณะแฮร์รี่ ของ  ขึ้น " พ่อผมไม่ใช่ขี้เมา "

     ลุงเวอร์นอนกับป้าเพ็ตทูเนียเครียดจัด ดัดลี่ย์เงยหน้าขึ้นจากขนมพายดูสถานการณ์ที่กำลังคุกรุ่น แฮร์รี่รู้สึกโกรธกำหมัดแน่น จู่ๆแก้วบรั่นดีแตกเปรี๊ยะคามือป้ามาร์จ ป้าเพ็ตทูเนียตกใจร้องว้าย " อย่าตกใจ ไม่เป็นไรเพ็ตทูเนีย ฉันบีบมันแรงไปหน่อย "
     " ฉันว่าแกเข้านอนได้แล้ว " ใบหน้าลุงเวอร์นอนซีดเผือด
     " เงียบ เวอร์นอน .. เช็ดให้หมด " กระดิกนิ้วเรียกแฮร์รี่ถือผ้ามาเช็ดโต๊ะ พล่ามต่อ " ที่จริงมันไม่เกี่ยวอะไรกับพ่อ ทั้งหมดมันขึ้นกับตัวแม่ อย่างที่เราเห็นได้ในพวก หมา  ถ้าหากแม่หมาไม่ดี มันจะติดมาถึงลูกหมาด้วย "
     แฮร์รี่เดินกลับเข้าไปในครัว เขวี้ยงผ้าเช็ดโต๊ะลงพื้นหันหน้ามาทางพวกเดอร์สลี่ย์ตะโกนเสียงกราดเกรี้ยว " หุบปาก ! หุบปาก ! (ผมเผ้าแฮร์รี่กระพือ ไฟติดๆดับๆ) "
     " แต่จะบอกอะไรให้ .. อะ อะ " ป้ามาร์จใบ้กินเมื่อเห็นนิ้วชี้ตัวเองพองโตกว่าบิ๊กไบท์ ใบหน้า-ริมฝีปากบวมเป่ง ร่างกายโป่งพองออกไม่หยุดคล้ายลูกโป่งถูกอัดแก๊ส กระดุมหลายเม็ดดีดผึงหลุดจากเสื้อที่ปริแตก " เวอร์นอน ๆ ๆ ช่วยฉันด้วย "
     เจ้าริปเปอร์เห่าโฮ่งๆรี่มางับขาลุงเวอร์นอน " ปล่อยฉันนะ ปล่อย "
     " ไม่ ! " ร่างป้ามาร์จลอยขึ้นจากเก้าอี้ สร้อยคอขาด ลูกปัดร้อยกระเด็นใส่โต๊ะ
     " ปล่อยนะ ฉันบอกให้ปล่อย " ลุงเวอร์นอนสบัดขาจากเขี้ยวหมาบ้า

     ป้ามาร์จเหนี่ยวดึงผ้าคลุมโต๊ะสบัดจานชามหล่นระเนระนาดขณะตัวลอยชนเพดาน ค่อยๆหมุนตัวกลิ้งออกนอกหน้าต่าง
     " หยุด ! " ลุงเวอร์นอนวิ่งออกไปสนามหญ้าหน้าบ้านทันกระโดดจับแขน 2 ข้างป้ามาร์จไว้ แต่ขาหล่อนชี้โด่เด่อยู่เหนือศีรษะ " ไม่เป็นไร มาร์จ ได้ตัวแล้ว "
     เจ้าหมาวายร้ายไล่งับขาลุงเวอร์นอนต่อ(ช่วยดึงป้ามาร์จอีกแรง?) " จะกัดทำไม ปล่อยข้าซี "
     " อย่าปล่อยฉันนะ " ป้ามาร์จฉุดลุงเวอร์นอนขาลอยเหนือพื้น
     " โทษที (ตัวใครตัวมัน) " พอลุงเวอร์นอนปล่อยมือก็คมำหน้าลงพื้นหญ้า
     " โอ เวอร์นอน ตายแล้ว ! " ป้าเพ็ตทูเนียอุทานเมื่อเห็นร่างกลมดิกป้ามาร์จลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับลูกบอลลูน
     " มาร์จ .. กลับมาาาา .. ง่า " ลุงเวอร์นอนแหงนหน้าตะโกนลั่น

     แฮร์รี่วิ่งขึ้นไปบนห้องนอน เตะตู้ระบายอารมณ์แล้วนั่งบนขอบเตียง สายตาจับจ้องภาพถ่าย(เคลื่อนไหว)บิดา-มารดาที่วางอยู่บนโต๊ะ ท่านเต้นรำมีความสุขและส่งยิ้มให้เขา แฮร์รี่เก็บเสื้อผ้า หนังสือ และ ของขวัญวันเกิดใส่หีบ ลากลงบันไดมาเจอลุงเวอร์นอนยืนขวางอยู่พอดี
     " เอาเธอกลับมา เอากลับมาเดี๋ยวนี้ ทำให้เหมือนเดิมด้วย "
     " ไม่ เธอสมควรได้รับโทษแล้ว "
     " ไม่ " ลุงเวอร์นอนผลักแฮร์รี่ชิดผนัง
     " ไปห่างๆผม " แฮร์รี่ชักไม้กายสิทธิ์ขู่
     " แกถูกห้ามใช้เวทมนตร์นอกโรงเรียน "
     " เหรอ ลองไหมล่ะ "
     " เขาไม่รับแกกลับไป แกไม่มีที่ไปแล้ว "
     " ผมไม่สน ไปอยู่ที่ไหนก็ดีกว่าอยู่ที่นี่ "

     แฮร์รี่ทรุดตัวนั่งบนบาทวิถี วางหีบใส่ของพิงขอบถนน หอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า เขามาไกลจากบ้านพวกเดอร์สลี่ย์หลายช่วงถนน ยามค่ำคืนเช่นนี้มีแต่เขาโดดเดี่ยวอ้างว้างอยู่คนเดียว ไฟสาธารณะบนเสาเหนือศีรษะเกิดติดๆดับๆ เขาชักหวั่นใจเอี้ยวคอมองฝ่าความมืดสำรวจสนามเด็กเล่น ม้าหมุน-ชิงช้า ปกติ
     เขาได้ยินเสียงสวบสาบระกิ่งไม้ คล้ายตัวอะไรสักอย่างแอบมองเขาอยู่ฝั่งตรงข้าม บริเวณพุ่มไม้โรงเก็บรถ ตัวมันใหญ่กว่าน้องหมา-พี่หมา(โคตรหมา) ดวงตาซีดเหลืองในร่างดำทะมึนเห่าคำรามจนแฮร์รี่ตกใจผงะหงายหลัง ไม้กายสิทธิ์กระเด็นหลุดมือ พลันได้ยินเสียงแตรปู้นๆรถบัสวิ่งมาจอดประชิดตัว ไฟหน้าส่องแยงตา
     " รถเมล์อัศวินราตรี ยินดีต้อนรับสู่พาหนะฉุกเฉินสำหรับพ่อมดแม่มดพเนจร ฉันชื่อ แสตน ชันไพก์ " กระเป๋าวัยรุ่นอ่านโพยจบเงยหน้ามองแฮร์รี่ " นายลงไปทำอะไรตรงนั้นน่ะ? "
     " สะดุดหกล้ม " แฮร์รี่ปัดปอยผมบังรอยแผลเป็น
     " แล้วหกล้มทำไมง่ะ " แกล้งถาม
     " ฉันไม่ได้ตั้งใจจะล้มซักกะหน่อย " แฮร์รี่รีบลุกขึ้นยืน
     " งั้นก็ขึ้นมาสิ อย่ามัวรอให้หญ้างอกแทงก้น "
     แฮร์รี่ชำเลืองมองไปทางพุ่มไม้หลังม้านั่ง
     " นายมองหาอะไรหรือ? "
     " เปล่านี่ " แฮร์รี่ลากหีบขนสัมภาระมาจ่อประตูรถเมล์ม่วง
     " รีบขึ้นมาเลย .. ไม่ ไม่ ฉันยกให้เอง นายขึ้นไปเลย "

     ภายในรถไม่มีเก้าอี้นั่งกลับมีเตียงนอน 6 เตียงเรียงเป็นตับอยู่ข้างหน้าต่างที่ติดผ้าม่านไว้ เพดานสูงโปร่งห้อยชุดโคมไฟ-โมไบล์สุดหรู
     " เร็วเข้า เข้าไป ๆ ๆ เข้าไปเร็ว " สแตนส่งตั่วราคา 11 ซิกเกิ้ลให้แฮร์รี่ " ไปต่อได้ เอิร์น "
     " เย้ ออกรถเลย เออร์นี่ย์ ! " ตุ๊กตาหัวบั่นแขวนอยู่กับกระจกมองหลังด้านหน้าร้อง
     " ทางขรุขระหน่อยนะ ฮ่า ฮ่า " เออร์นี่ย์ แพรงก์,โชเฟอร์พ่อมดวัยดึกสวมแว่นหนาเตอะซิ่งรถห้อตะบึงไปบนถนนสายหนึ่งที่ไม่ใช่สายเดิม แรงกระชากของรถเมล์อัศวินราตรีส่งแฮร์รี่ลงไปนอนแผ่บนเตียง เขารีบกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง
     " เมื่อกี้นายบอกว่านายชื่ออะไรนะ "
     " เปล่าบอก " รถแล่นเร็วปรี๊ดเหวี่ยงร่างแฮร์รี่ไปทางซ้ายทีขวาที
     " จุดหมายปลายทาง? "
     " ไปร้านหม้อใหญ่รั่วในลอนดอน "
     " ได้ยินไหมเอิร์น ร้านหม้อใหญ่รั่ว  อยู่ในลอนดอน .. ถ้านายเจอซุปถั่ว หม่ำมันซะก่อนมันจะเขมือบนาย "
     " พวกมักเกิ้ลมองไม่เห็นเราหรือ? " แฮร์รี่พิศวง
     " มักเกิ้ลเรอะ ไม่เคยเห็นอะไรสักอย่าง " สแตน
     " ใช่ แต่ถ้าเราเอาส้อมไปจิ้มก็รู้สึกนะ .. หญิงชราอยู่ที่ตำแหน่ง 12 น. " หัวบั่น
     รถเบรกสนิทด้วยระบบเอบีเอสประชิดร่างหญิงชราค่อยๆยกโครงเหล็กอลูมิเนียมทรงตัวเดินข้ามถนนทีละก้าว ช้าๆ
     " 10 .. 9 .. 8 .. 7 .. 6 5 4 3 3 กับอีกครึ่ง  2 1 และเศษอ่ะ 3/4 ไป ! "

     สแตนกางนสพ.เดลี่พรอเฟ็ตออกอ่าน หันปกหน้าซึ่งมีภาพชายแก้มตอบ,ผมยาวเป็นกระเซิง กะพริบตาให้แฮร์รี่ด้วย(ใบหน้าดูคุ้นๆชอบกล) พาดหัวข้อข่าว แบล็กยังคงล่องหน กระทรวงเวทมนตร์ยืนยันวันนี้ว่า ซิเรียส แบล็ก ,นักโทษชื่อกระฉ่อนที่สุดเท่าที่ถูกกักขังในคุกอัซคาบันยังคงหลุดรอดจากการจับกุมไปได้ ..
     " นั่นใครน่ะ คนนั้น " แฮร์รี่
     สแตนพลิกหน้าปกมาดูทวนคำ " นั่นใครหรือ? คือใครง่ะ? "
     " นั่นคือ ซิเรียส แบล็ก ใช่แล้ว "
     " อย่าบอกนะว่านายไม่เคยได้ยินเรื่อง ซิเรียส แบล็ก (แฮร์รี่ส่ายหัว) เขาเป็นฆาตกร ถูกจับไปขังไว้ที่คุกอัซคาบัน "
     " เขาหนีออกมาได้ไง " แฮร์รี่งงเต็ก
     " น่านล่ะคำถามจริงมั้ย? เขาเป็นคนแรกที่ทำได้ เขาเป็นสมุนคนสำคัญของ คนที่นายก็รู้ว่าใคร  คิดว่านายคงเคยได้ยินชื่อของเขา "
     " ครับ ผมเคยได้ยิน "
     " เออร์นี่ย์ รถ 2 ชั้น 2 คัน ที่ตำแหน่ง 12 น. กำลังใกล้เข้ามาแล้วเออร์นี่ย์เอ๋ย มันอยู่ข้างหน้าเราแย้ว ! " หัวบั่นรายงาน
     โชเฟอร์เหยียบเบรก ดึงคันโยกย่อขนาด รถเมล์ม่วงสูง 3 ชั้นวิ่งแทรกเข้าหว่างกลางรถบัส 2 คัน " ระวังหัวนะ .. เฮ้หนุ่ม เจ้าหนุ่ม ทำไมหน้าบึ้งจัง "
     ใบหน้าแฮร์รี่คล้ายกระดาษโค้งงอก่อนโป่งพองเท่าเดิมขณะรถแล่นสวนออกมา ท้องฟ้าทอแสงเงินแสงทองเริ่มสว่าง รถเมล์วิ่งมาตามถนนชาริงครอส " เย้ เกือบถึงแล้ว ๆ "
     เอิร์นกระทืบเบรกรถหยุดจอดเอี๊ยดตรงป้าย กระแทกบั้นท้ายบีเอ็มดับบลิวหน่อยนึง มันส่งเสียงสัญญาณกันขโมยร้องโหยหวน
     " ร้านหม้อใหญ่รั่ว ป้ายหน้าตรอกน็อคเทิร์น "สแตนบอก
     " อ้า คุณพอตเตอร์มาแล้ว " ทอม,พ่อมดชราหัวล้านเลี่ยนเดินขึ้นมาเปิดประตู ช่วยแฮร์รี่ขนหีบลงจากรถเมล์แล้วเสกคาถาหยุดเสียงน่ารำคาญจากรถเก๋งเยอรมัน
     " ขับต่อไปเลยเอิร์น ! " หัวบั่น
     " เออ ขับไปเลย เออร์นี่ย์ " สแตนโบกมือลาแฮร์รี่


     " ห้อง 11 นกของคุณฉลาดมาก คุณพอตเตอร์ มันมาถึงที่นี่แค่ 5 นาทีก่อนหน้าคุณ "
     พ่อมดเจ้าของร้านถือตะเกียงนำทางแฮร์รี่ขึ้นไปบนห้องพักส่วนตัว เขาดีดนิ้วเปาะไฟก็ลุกพรึ่บขึ้นในเตาผิง คอร์นีเลียส ฟัดจ์ ,รมต.กระทรวงเวทมนตร์นั่งที่โซฟารออยู่ก่อนแล้ว
     " ฉันควรบอกเธอก่อนนะพอตเตอร์ว่า เมื่อเย็นนี้มีผู้พบเห็นพี่สาวของลุงเธอลอยตุ๊บป่องอยู่แถวตอนใต้ของเชฟฟิลด์ กรมถอนการใช้เวทมนตร์ออกโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอ(ป้ามาร์จ)ถูกส่งไปตรวจทันที
     เธอได้รับการปล่อยลมและแปลงหน่วยความจำเสียใหม่ เธอไม่เหลือสภาพความทรงจำเรื่องนั้นอีกไม่ว่ากรณีใดๆ จบแค่นี้และไม่มีความเสียหาย "
     " ซุปถั่วไหม? " พ่อมดชรา
     " ไม่ครับ ขอบคุณ .. ท่านรัฐมนตรีครับ "
     " ว่าไง? "
     " ผมไม่เข้าใจ "
     " ไม่เข้าใจเหรอ "
     " ผมทำผิดกฎพ่อมดอายุน้อยไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้เวทมนตร์ที่บ้าน "
     " กระทรวงไม่ส่งคนเข้าคุกอัซคาบันเพราะเขาแค่เป่าลมใส่ป้าหรอก อีกประการหนึ่งการวิ่งหนีแบบนั้นในสถานการณ์แบบนี้ เป็นเรื่องไม่มีความรักผิดชอบเอามากๆ " รมต.รินน้ำชายกขึ้นจิบ
     " ในสถานการณ์แบบไหนครับ? " แฮร์รี่งงเอง
     " เรามีฆาตกรเดินลอยนวลอยู่ "
     " ซิเรียส แบล็ก ใช่ไหมครับแต่เขามาเกี่ยวข้องอะไรกับผม? "
     " ไม่มี แน่นอน เธอปลอดภัยนั่นล่ะที่สำคัญ และพรุ่งนี้เธอก็เดินทางกลับฮอกวอตส์แล้ว นี่คือตำราใหม่ๆของเธอ ฉันถือโอกาสนี้นำมาให้เธอถึงที่นี่ ทอม  จะพาเธอไปที่ห้อง "
     " เฮ็ดวิก " แฮร์รี่เรียกนกฮูกคู่ใจโผบินมาเกาะแขน
     " รู้มั้ยแฮร์รี่ ตอนเธออยู่ที่นี่จะดีมากถ้าไม่ออกไปเดินเล่น " รมต.หมายถึงแฮร์รี่ไม่ควรออกไปเดินเตร็ดเตร่ในถิ่นมักเกิ้ลของลอนดอน จำกัดเขตในตรอกไดแอกอน ก่อนมืดค่ำเขาต้องเข้ามาอยู่ในร้านหม้อใหญ่รั่ว

     แฮร์รี่รู้สึกเซ็งได้แต่จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นมักเกิ้ลคนหนึ่งบ่นอุบที่ริมถนน เฮ้ยเมื่อไหร่จะเลื่อนรถไปซะที.. เขาแกะเข็มขัดรัดหนังสือ ปีศาจว่าด้วยเรื่องปีศาจ  ที่แฮกริดให้เป็นของขวัญออก หน้ากระดาษพลิกรัวกรีดเสียงร้อง แฮร์รี่ตกใจปล่อยหนังสือหลุดมือตกพื้นผลั้วะ มันวิ่งไล่งับขาแฮร์รี่จนกระโดดขึ้นไปยืนดูบนเตียง
     เขาก้มหน้ามองหามันใต้เตียงมืดทึบก่อนเอารองเท้าบู๊ทล่อ หนังสือปีศาจตะกุยตะกายออกมาปุ๊บแฮร์รี่โถมตัวเหยียบมันด้วย 2 ขา คาดเข็มขัดรัดดังเดิม
     แมวตัวสีส้มวิ่งไล่หนูตัวผอมโซอยู่ระเบียงทางเดิน แฮร์รี่ออกมานอกห้องมองลงไปล็อบบี้ชั้นล่างพบเพื่อนรัก 2 คนพอดี
     " ฉันเตือนเธอแล้วเฮอร์ไมโอนี่กันแมวเป้าให้ห่างสแครบเบอร์ไว้ " รอน
     " ถึงอย่างไรมันก็เป็นแมวนะโรนัลด์ จะเอาอะไรกับมัน ตามธรรมชาติ " เฮอร์ไมโอนี่
     " ใครบอกเธอหรือ? " รอน
     " มันเหมือนหมูขนดกมากกว่า " เฮอร์ไมโอนี่
     " เชื่อใจได้งั้นหรือ? เจ้าแปรงขัดรองเท้าสุดเหม็น ! " รอน
     " ไม่เป็นไรนะครุกแชงก์ อย่าไปสนเด็กใจร้าย " เฮอร์ไมโอนี่
     ครุกแชงก์ ,แมวอ้วนขนสีน้ำตาลอมส้มหนาและนุ่มฟู ขาโก่งแยกถ่างเวลาย่องเดิน หน้าบึ้งและแบนแป้นพิลึกราวกับเคยเอาหัวพุ่งชนกำแพงอิฐ เจ้าเหมียวครางเสียงพึงพอใจในอ้อมแขนเฮอร์ไมโอนี่เมื่อเห็น สแครบเบอร์ ,หนูคู่อริไม่กล้าโผล่หัวออกมาจากกระเป๋าเสื้อรอน

     " แฮร์รี่ ! " รอนส่งเสียงเรียกดัง
     " แฮร์รี่ ! " เฮอร์ไมโอนี่ตาลุกวาว
     " อียิปต์เป็นยังไงบ้าง " แฮร์รี่ทักทาย
     " สุดยอด เต็มไปด้วยของเก่าอย่าง มัมมี่ - สุสาน สแครบเบอร์ยังสนุกสุดเหวี่ยงเลย " รอนว่า
     " ชาวอียิปต์เคยบูชา แมว  ด้วยล่ะ " เฮอร์ไมโอนี่แทรก
     " แถมยังบูชาด้วงมูลช้าง " รอนประชด
     " อยากอวดข่าวที่ตัดเก็บไว้เหรอ? " เฮอร์ไมโอนี่จี้ใจดำ
     " ยังไม่ได้ให้ใครดูเลย ไม่มีสักคนยกเว้นทอม " รอน
     " แม่บ้านผลัดกลางวัน " เฮอร์ไมโอนี่
     " ผลัดกลางคืน พ่อครัว กับคนที่มาซ่อมโถส้วม และพ่อมดจากเบลเยี่ยม " รอนต่อให้

     ขณะนั้นเอง นางวีสลี่ย์เดินเข้ามาในบาร์หิ้วข้าวของพะรุงพะรังตามมาด้วยคู่แฝด เฟร็ด  กับ จอร์จ  ซึ่งกำลังจะขึ้นชั้นปี 5 ที่ฮอกวอตส์ เพอร์ซี่ ,ประธานนักเรียนคนใหม่ขี้เก๊ก และ จินนี่ ,น้องสาวคนสุดท้องของตระกูลวีสลี่ย์ " แฮร์รี่..! "
     " คุณนายวีสลี่ย์ " แฮร์รี่ลุกขึ้น
     " ดีใจที่ได้เจอเธอนะ "
     " เช่นเดียวกันครับ "
     " ได้ของจำเป็นทุกอย่างหรือยัง "
     " ครับ ผมคิดว่าอย่างนั้น "
     " ตำราเรียนทั้งหมด? "
     " อยู่ข้างบน .. อยู่ข้างบนทั้งหมด "
     " เสื้อผ้าล่ะ?เด็กดี "
     " ขอบคุณครับ "

     " แฮร์รี่ พอตเตอร์ " เสียงนายวีสลี่ย์ค่อนข้างเคร่งเครียด มือข้างหนึ่งกำนสพ.เดลี่พรอเฟ็ตแน่น
     " ครับคุณวีสลี่ย์ "
     " แฮร์รี่ฉันขอพูดอะไรกับเธอหน่อยได้มั้ย "
     " ได้เลยครับ "
     " เฮอร์ไมโอนี่ " อาเธอร์ วีสลี่ย์ ทักทายเพื่อนรอน
     " ค่ะ คุณวีสลี่ย์ " เฮอร์ไมโอนี่
     " ตั้งหน้าตั้งตารอเปิดเทอมใหม่หรือเรา " หันมาพูดคุยกับแฮร์รี่ต่อ
     " ครับ คงจะสนุกมาก "
     นายวีสลี่ย์พาแฮร์รี่เดินไปตามทางมืดสลัวของห้องนั่งเล่น หลบมุมตรงที่มีเสาบังไว้ " แฮร์รี่ หลายๆคนในกระทรวงพยายามมากที่จะยับยั้งฉัน ไม่ให้คุยเรื่องที่ฉันกำลังจะเปิดเผยกับเธอ แต่ฉันคิดว่าเธอควรจะรู้ความจริง เธอตกอยู่ในอันตรายอันใหญ่หลวง "
     แฮร์รี่มองดูใบปลิวติดข้างเสาประกาศจับนักโทษแหกคุก " เกี่ยวกับ ซิเรียส แบล็ก  หรือเปล่าครับ " 
     " เธอรู้อะไรบ้างเกี่ยวกับ ซิเรียส แบล็ก? "
     " รู้แค่เขาหนีออกจากอัซคาบัน "
     " เธอรู้ไหมว่าทำไม? .. 13 ปีก่อนตอนเธอเอาชนะ .. "
     " โวลเดอมอร์ "
     " อย่าเอ่ยชื่อของเขา "
     " ขอโทษครับ "
     " ตอนที่เธอเอาชนะ คนที่เธอก็รู้ว่าใคร  แบล็กสูญเสียทุกอย่างแต่ทุกวันนี้เขายังคงเป็นลูกน้องผู้ซื่อสัตย์ และในใจของเขา เธอ  เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ขวางทางไม่ให้ คนที่เธอก็รู้ว่าใคร  หวนสู่อำนาจ นั่นคือเหตุผลที่เขาหนีออกจากอัซคาบันมาตามล่าเธอ "
     " .. และฆ่าผม "
     " แฮร์รี่ ! ฉันอยากให้เธอสาบานกับฉัน ไม่ว่าเธอจะได้ยินอะไรเธอจะไม่ตามหาแบล็ก "
     " คุณวีสลี่ย์ทำไมผมต้องตามหาคนที่ต้องการฆ่าผมด้วยล่ะครับ .. "


    next chapter coming soon >>