![]() play Harry Potter and the Prisoner of Azkaban flash title click- -> แฮร์รี่ไถลคลุกฝุ่นออกมาจากเตาผิงที่ปลายทางร้านพ่อมดแห่งหนึ่ง
เขารู้สึกมึนงง ค่อยๆลุกขึ้น กระจกแว่นตาแตก แต่พอมองเห็นว่าข้าวของในนี้ล้วนใช้ไม่ได้กับโรงเรียนฮอกวอตส์
แสงไฟสลัว บรรยากาศวังเวง หัวปีศาจหลายอันถูกสตั้ฟไว้ มือหงิกงอบนเคาน์เตอร์ตะครุบข้อมือแฮร์รี่ไว้แน่น
เขารีบง้างออกอย่างขยะแขยง ครอบครัววีสลี่ย์ และแฮร์รี่เดินทางมาถึง สถานีรถไฟคิงส์ครอส แบบฉุกละหุกเต็มที " 10.58 น. เร็วเข้า รถไฟจะออกแล้ว " นายอาเธอร์เคี่ยวเข็ญลูกๆ " เฟร็ด จอร์จ เพอร์ซี่ ไปก่อน .. " แต่ละคนวิ่งเข็นรถใส่หีบของหายวับเข้าไปในกำแพง ตรงชานชาลาหมายเลข 93/4 ตามลำดับ " จินนี่ นำไปเลยจ้ะ " อาเธอร์ และ มอลลี่ เดินหายเข้าไปด้วยกัน เหลือ รอน และ แฮร์รี่ ทิ้งท้าย " มาจินนี่ไปหาที่นั่งกัน " จูงมือลูกสาวเมื่อขึ้นไปบนรถด่วนสายฮอกวอตส์แล้ว เสียงนกหวีดเป่าเร่ง " ไปเถอะ " แฮร์รี่บอกรอน ทั้งคู่วิ่งเข็นรถชนกำแพงกระดอนกลับมา หีบของรอนกลิ้งตกลงพื้น แฮร์รี่หกล้ม กรงของเฮ็ดวิกกระเด็น นกฮูกหิมะส่งเสียงร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนก " เธอคิดว่ากำลังทำอะไรกันอยู่น่ะ " รปภ. " ขอโทษ เราคุมรถเข็นไม่อยู่ฮะ " รอน " ทำไมเราผ่านไม่ได้ " แฮร์รี่แขนระบม " ไม่รู้สิทำไมประตูถึงปิดได้นะ " รอนใช้มือยันกำแพงก่ออิฐ เสียงนาฬิกาตีบอกเวลา " รถไฟออกเวลา 11 โมงตรงเราไปไม่ทันแล้ว แฮร์รี่ถ้าเราเข้าไปไม่ได้ แม่กับพ่ออาจออกมาไม่ได้เหมือนกัน " รอนวิตกกังวล " ฉันว่าเราน่ากลับไปคอยที่รถนะ " " รถ " รอนมีแววตาเป็นประกาย ทั้งคู่กลับออกไปที่ถนนข้างสถานีที่รถฟอร์ดแองเกลียคันเก่าจอดอยู่ ยกหีบใส่กลับลงไปในกระโปรงหลัง วางเฮ็ดวิกที่เบาะหลัง แล้วจึงขึ้นไปนั่งเบาะหน้า รอนสตาร์ทรถด้วยการเคาะไม้กายสิทธิ์ .. รถยนต์ค่อยๆลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า ชายคนหนึ่งนั่งในรถเก๋งบนถนนมองเห็นเข้า " รอน จะบอกอะไรให้นะ พวกมักเกิ้ลไม่คุ้นกับการเห็นรถเหาะได้ " " จริง " กดปุ่มพราง รถโผล่ออกมานอกก้อนเมฆ " ปุ่มล่องหนไม่ยอมทำงาน " " ลดระดับหน่อย เราต้องหารถไฟให้เจอ (รอนบังคับรถร่อนลงใกล้ๆทางรถไฟ ข้ามสะพาน) ทีนี้เราต้องตามรถไฟให้ทัน " แฮร์รี่ " เราคงอยู่ไม่ไกลนักหรอก " " นายได้ยินมั้ย " แฮร์รี่ได้ยินเสียงวูด " เราคงอยู่ใกล้แล้วล่ะ " " เดี๋ยวก่อน " เสียงวูดดังขึ้นไล่หลัง แฮร์รี่และรอนหันไปมองท้ายรถเห็นหัวขบวนรถจักรวิ่งกระชั้นใกล้เข้ามาจะชน รอนหักหลบ รถร่อนลงจากราวบนสะพาน ตีลังกา แฮร์รี่หลุดไปลอยเท้งเต้งมือข้างหนึ่งจับบานประตูไว้ทัน " แฮร์รี่ เกาะไว้ จับมือฉัน .. จับไว้ " รอนตกใจ " พยายามอยู่ มือนายชุ่มเหงื่อไปหมด " แฮร์รี่ลองอีกครั้งจึงสำเร็จ " ฉันว่าเราเจอรถไฟแล้ว " รอนยืนยัน " ใช่ " " ยินดีต้อนรับ " รอนขับมาถึงปราสาทยามค่ำคืน เครื่องยนต์ดับ รถเสียการทรงตัวร่อนลงฉุกเฉิน " ขึ้น ขึ้น " แฮร์รี่ตะโกนลั่น " มันไม่ทำงาน " รอนเหยียบคันเร่งแล้ว แฮร์รี่ช่วยเข้าเกียร์ต่ำ จับพวงมาลัย " เลี้ยวระวังต้นไม้ " " หยุดๆๆ " รอนใช้ไม้กายสิทธิ์ร่ายคาถาเคาะมันกับพวงมาลัยจนหักเปาะ รถชนกิ่งไม้เล็กๆ หยุดจอดตรงกลางลำต้นจากนั้นไถลลงตามง่ามค้่างเติ่ง " ไม้ของฉัน ดูไม้กายสิทธิ์ของฉันสิ " รอนคร่ำครวญแสนเสียดาย " ยังดีที่มันไม่ใช่คอนาย " แฮร์รี่ปลอบ " เกิดอะไรขึ้น " รอนได้ยินเสียงโครมบนหลังคารถ " ไม่รู้สิ " จากนั้นกิ่งไม้ยักษ์ 5 -6 ท่อนระดมหวดรถรอบทิศทางอย่างบ้าคลั่ง บางกิ่งพุ่งทะลุกระจกหลังจนรถยนต์ร่วงตกลงสู่พื้น " ไปกันเถอะ ไป เร็วสิ " แฮร์รี่บอกรอนเมื่อเห็นต้นไม้โน้มตัวเตรียมหวดพวกเขาให้มิดธรณี รอนสตาร์ทรถพุ่งออกไป มันถล่มพลาดเป้าหวุดหวิด รถยนต์สลัดแฮร์รี่และรอนกระเด็นออกด้านข้าง กระโปรงท้ายดีดกระเป๋า หีบของ และกรงนกทิ้ง " สแครบเบอร์ เป็นอะไรรึเปล่า รถ .. " รอนอ้าปากค้าง รถยนต์ปิดประตูแล่นหนีไปด้วยความโกรธเกรี้ยวผ่านกระท่อมแฮกริด ป่าต้องห้าม หายไปในความมืด รอนและแฮร์รี่วิ่งตามไม่ทัน " พ่อต้องฆ่าฉันแน่ " ทั้งคู่เข็นหีบมากองรวมกับผองเพื่อนชั้นล่างทางเข้าปราสาท .. " มีเอลฟ์ประจำบ้านอยู่ในห้องฉัน เราจึงผ่านแผงกั้นไปที่ชานชาลาที่ 93/4 ไม่ได้ และเราเกือบถูกต้นไม้ฆ่าตาย ต้องมีใครสักคนไม่อยากให้ฉันกลับมานี่ " แฮร์รี่บ่น พอแหงนหน้าอีกทีก็เจอ อาร์กัส ฟิลช์ และ นางแมวร้าย มาดักรอที่ชานพักบันได " เอาล่ะ ฟังให้ดีเด็กน้อยคืนนี้อาจเป็นคืนสุดท้ายที่เธอจะได้อยู่ที่นี่ ลำบากแน่ๆ " ภารโรงเฒ่าแสยะยิ้ม " มีมักเกิ้ลไม่ต่ำกว่า 7 คน ที่เห็นพวกเธอ " ศจ.สเนป อ่านพาดหัวข้อข่าว อีฟนิ่งพรอเฟ็ต แล้วเขวี้ยงทิ้ง " รู้มั้ยว่าเธอทำสิ่งที่ร้ายแรงขนาดไหน พวกเธอเสี่ยงต่อการเปิดเผยเรื่องของพวกเรา ยังไม่รวมความเสียหายของ ต้นวิลโลว์ เก่าแก่ ที่อยู่มาก่อนพวกเธอเกิดเสียอีก " " ที่จริงแล้วศจ.สเนป ผมว่ามันทำเราเสียหายมากกว่าฮะ " รอนแก้ตัว " เงียบนะ จะบอกอะไรให้ถ้าพวกเธออยู่บ้านสลิธีรินที่ฉันดูแลอยู่ล่ะก็ เธอทั้งคู่จะถูกส่งขึ้นรถไฟกลับไปคืนนี้ เพราะว่ามัน .. " " ไม่ต้องหรอก " ศจ.ดัมเบิลดอร์ พูดขัดจังหวะ " ศจ.ดัมเบิลดอร์ .. ศจ.มักกอนนากัล " รอนตะลึง " อาจารย์ใหญ่ เด็กพวกนี้ได้ละเมิดกฎข้อห้ามใช้เวทมนตร์ของพ่อมดไม่บรรลุนิติภาวะ ดังนั้น .. " ศจ.สเนปยืนชี้หน้าแฮร์รี่ และรอนจำเลย " ผมรู้กฎของเราดีทุกข้อ เพราะบางข้อผมเป็นคนเขียนขึ้นมาเอง อย่างไรก็ตามในฐานะหัวหน้าของบ้านกริฟฟินดอร์ ศจ.มักกอนนากัล จะเป็นผู้ตัดสินลงโทษเอง " " พวกเราจะไปเก็บของนะฮะ " รอนจำนน " เธอพูดถึงเรื่องอะไรเหรอ " ศจ.มักกอนนากัล " ก็เรากำลังจะโดนไล่ออกใช่มั้ยครับ " รอนก้มหน้าทำตาปริบๆ เช่นเดียวกับแฮร์รี่ " วันนี้ยังก่อนคุณวีสลี่ย์(รอนยิ้มออก) แต่ฉันต้องย้ำกับเธอทั้งคู่ถึงความร้ายแรงของสิ่งที่ทำลงไป ฉันจะเขียนถึงครอบครัวพวกเธอคืนนี้ และเธอทั้งสองจะถูกกักบริเวณ " ศจ.มักกอนนากัลจ้องมองพวกเขาเหมือนนกอินทรีที่โกรธจัด next chapter >> |