play Harry Potter and the Prisoner of Azkaban flash title click- ->
วันแข่งควิดดิชระหว่างทีมกริฟฟินดอร์
กับ สลิธีริน ผู้ชมส่งเสียงเชียร์กระหึ่มเมื่อเห็นนักกีฬา 14 คนขี่ไม้กวาดเหาะขึ้นไปบนท้องฟ้า
มาดามฮูซ เป่านกหวีดเปิดเกม ..
" สลิธีรินทำแต้มได้อีกแล้ว
นำกริฟฟินดอร์ไป 90 - 30 " โฆษกสนาม
" เป็นยังไง หัวเป็นแผล
" มัลฟอยแซว
ลูกบลัดเจอร์พุ่งตามติดเกือบชนแฮร์รี่หลายครั้ง
แม้ เฟร็ด กับ จอร์จ
จะไล่หวดมันเพื่อปกป้องเขา
" ระวังตัวด้วยแฮร์รี่ " วู้ดเตือน
" วู้ด ระวัง ! " สายไปแล้ว .. ลูกบลัดเจอร์วิ่งเฉียดศีรษะแฮร์รี่วกมาปะทะ
วู้ด อย่างจัง กัปตันทีมกริฟฟินดอร์หมุนติ้วตกจากไม้กวาดลงไปนอนวัดพื้น
" แฮร์รี่ พอตเตอร์
ถูกลูกบลัดเจอร์ไล่ล่าอยู่ ต้องมีคนก่อกวนแน่ๆ " แฮกริดส่องกล้องทางไกลเห็น
" ผมจะหยุดมัน " รอนชี้ไม้กายสิทธิ์
" อย่า ต่อให้ไม้ดีๆยังเสี่ยง อาจโดนแฮร์รี่เข้า
" เฮอร์ไมโอนี่ปราม
" ฝึกเต้นบัลเล่ต์อยู่เหรอพอตเตอร์
" มัลฟอยเย้ย หารู้ไม่ว่า ลูกสนิช
บินวนมาจ่อใกล้ๆศีรษะตัวเอง
ทั้งคู่ผลัดกันบินแซงไล่จับลูกสนิช มันพาอ้อมหลังผ้าใบอัฐจรรย์ได้รอบใหญ่
ขณะลูกบลัดเจอร์ติดนำวิถีไล่ตามหลังแฮร์รี่มาติดๆ ชนไม้คานระเบิด 2 -3 ตูม
" ตามฉันไม่ทันหรอก พอตเตอร์ "
มัลฟอยมั่นใจในประสิทธิภาพความเร็วของไม้กวาดรุ่นใหม่
คอลินยืนถ่ายรูปก้มหัวหลบลูกบลัดเจอร์แทบไม่ทัน
มัลฟอยพะวงหลัง,ไม้กวาดพุ่งชนคาน ตัวเขาเสียจังหวะตกลงมาน็อกพื้น แฮร์รี่เอื้อมมือจะคว้าลูกสนิชได้อยู่แล้วแต่ถูกลูกบลัดเจอร์พิฆาตชนแขนข้างนั้นจังเบอร์
เสียการทรงตัวชั่วครู่แต่เขากลั้นใจคว้ามาจนได้
" แฮร์รี่ พอตเตอร์ จับลูกสนิชได้ กริฟฟินดอร์ชนะ
"
แฮร์รี่ร่อนลงพื้นเต็มแรงจนโคลนกระเซ็น มองดูลูกสนิชตีปีกขยับอยู่ในมือ
เขายิ้มลืมความเจ็บปวดชั่วขณะ พลันลูกบลัดเจอร์พุ่งลงมาใส่ แฮร์รี่หลบได้ทัน
มันกระแทกพื้นราวกระสุนปืนใหญ่ 2 -3 ครั้ง เฮอร์ไมโอนี่เสกคาถาระเบิดทิ้งตอนไปดูอาการแฮร์รี่ใกล้ๆ
" ขอบใจ " แฮร์รี่เสียงอ่อย
" เธอเป็นอะไรมั้ย " เฮอร์ไมโอนี่
" ฉันคิดว่าแขนหัก "
" ไม่ต้องห่วง ฉันจะซ่อมแขนให้เธอ "
ศจ.ล็อกฮาร์ตอยากโชว์
" อย่าฮะ ! "
" เด็กน้อย เขาไม่รู้ตัวว่าพูดอะไร เอาล่ะ(จับแขนไล่กระดูกข้อต่อ)
ไม่เจ็บสักนิดหรอก(ร่ายมนตร์ใส่แขนแฮร์รี่อ่อนยวบไร้กระดูก) ใช่ บางทีมันก็เกิดผิดพลาดอะไรขึ้นได้
แต่ตอนนี้เธอไม่เจ็บแล้วนะ(ดัดมือแฮร์รี่พับได้รอบทิศทาง) ที่สำคัญกระดูกไม่หักแล้ว
"
" หัก ไม่เหลือกระดูกต่างหาก
" แฮกริดสบถ
" งอแขนง่ายขึ้นตั้งเยอะ
" ศจ.ล็อกฮาร์ตปล่อยแขนแฮร์รี่สปริงกลับ
" คุณมัลฟอยเลิกส่งเสียงครางเถอะ ขอทางหน่อย ..
พาแฮร์รี่ไปห้องพยาบาล ฉันจะต่อกระดูกให้ในพริบตา แต่ถ้า ปลูก กระดูกใหม่
_ คงใช้เวลา " มาดามพอมฟรีย์ไล่มัลฟอยกับสมุน เบื่อคนขี้สำออย
" คุณทำได้ใช่มั้ยคะ " เฮอร์ไมโอนี่ย้ำ
" ฉันทำได้อยู่แล้ว แต่มันจะเจ็บมาก เธอต้องรับศึกหนักหน่อยนะ
(รินน้ำยาใส่แก้ว) การปลูกกระดูกใหม่ค่อนข้างยุ่งยาก (แฮร์รี่ดื่มอึกเดียว
รีบพ่นออก มันขม!) นึกว่าน้ำฟักทองเหรอแฮร์รี่ "
ห้องพยาบาล แฮร์รี่ใส่ชุดนอนอยู่บนเตียงที่มีผ้าม่านกั้นรอบ
" .. ฆ่า .. ฆ่า .. ได้เวลาฆ่า
"
แฮร์รี่ผวาตื่น ใส่แว่นตา
" สวัสดี " ด๊อบบี้โผล่มาประจันหน้าไม่ทันตั้งตัว
" ด๊อบบี้ "
" แฮร์รี่ พอตเตอร์ ควรฟังคำเตือนของด๊อบบี้ แฮร์รี่
พอตเตอร์ควรกลับไปบ้านเมื่อพลาดรถไฟ " ด๊อบบี้นั่งอยู่ปลายเตียง
" นายนั่นเอง นายทำให้แผงกั้นประตูปิด ไม่ให้เราผ่าน
"
" ใช่แล้วครับ "
" นายทำให้ฉันกับรอนเกือบถูกไล่ออก "
" อย่างน้อยคุณควรอยู่ห่างจากที่นี่ แฮร์รี่
พอตเตอร์ ต้องกลับบ้าน ด๊อบบี้คิดว่า .. ลูกบลัดเจอร์น่าจะทำให้แฮร์รี่
.. "
" นายเป็นคนทำให้ลูกบลัดเจอร์ไล่ล่าฉัน "
" ด๊อบบี้รู้สึกเศร้าใจมากครับ ด๊อบบี้ต้องเอาเตารีดทับมือเพื่อลงโทษตัวเอง
" เผยให้เห็นผ้าพันแผลรอบมือทั้งสองข้าง
" นายควรไปก่อนที่กระดูกฉันจะงอก ไม่งั้นฉันจะบีบคอซะ
"
ด๊อบบี้รีบกระโดดลงพื้น " ด๊อบบี้คุ้นกับคำขู่จะฆ่าครับ
ด๊อบบี้ถูกขู่วันละ 5 ครั้งที่บ้าน "
" นายคงไม่บอกว่าทำไมถึงอยากจะฆ่าฉัน " ลุกขึ้นเดินต้อนด๊อบบี้
" ไม่ฆ่าคุณครับ
ไม่เคยคิดจะฆ่าคุณ " ถอยร่นไปรอบเตียงอีกข้าง " ด๊อบบี้จำได้ว่าก่อนที่
แฮร์รี่ พอตเตอร์ จะมีชัยต่อ คนที่ไม่ควรเอ่ยชื่อ
พวกเอลฟ์อย่างเราถูกกระทำเหมือนสัตว์ ใช่ด๊อบบี้ยังคงถูกกระทำเหมือนสัตว์
" ปิดหน้าปล่อยโฮอย่างไม่อาย
" ทำไมนายใส่ปลอกหมอนล่ะ "
" นี่หรือครับ เครื่องหมายการเป็นทาสของเอลฟ์ประจำบ้าน
ด๊อบบี้จะเป็นอิสระ ถ้าเจ้านายของเขายื่นเสื้อผ้าให้ (กระโดดขึ้นเตียงอีก)
ฟังก่อน ฟังนะ เรื่องเลวร้ายที่สุดกำลังจะเกิดที่ฮอกวอตส์ แฮร์รี่ พอตเตอร์
ต้องไม่อยู่ที่นี่ เพราะประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยอีกครั้ง "
" นายหมายความว่ามันเคยเกิดขึ้นมาแล้ว "
" ไม่ควรพูดอย่างนั้นเลย (คว้าแจกันเคาะหัวตัวเองหลายโป๊ก)
ด๊อบบี้เลว "
" ด๊อบบี้ หยุด(แย่งแจกันจากมือ) หยุด ด๊อบบี้
(แฮร์รี่กระชากคอเสื้อซักไซ้)มันเคยเกิดขึ้นเมื่อไหร่ ใครเป็นคนทำ "
" ด๊อบบี้พูดไม่ได้ครับ ด๊อบบี้เพียงอยากให้ แฮร์รี่
พอตเตอร์ ปลอดภัย "
" ไม่ บอกมานะ เขาเป็นใคร "
ด๊อบบี้ดีดนิ้วหายตัวไป เงามืดของใครบางคนเดินเข้ามา
แฮร์รี่รีบขึ้นเตียงแกล้งทำเป็นนอนหลับ
" วางเขาลง " ศจ.ดัมเบิลดอร์ประคองหัว ส่วนศจ.มักกอนนากัลปล่อยเท้าสิ่งที่มองเหมือนรูปปั้นบนเตียง
" เกิดอะไรขึ้น " มาดามพอมฟรีย์กระซิบ
" ถูกทำร้ายอีกแล้ว " ศจ.ดัมเบิลดอร์บอก
" บางทีเขาอาจถ่ายรูปคนที่ทำร้ายเขาได้นะ "
ศจ.ดัมเบิลดอร์หยิบกล้องถ่ายรูปออกจากมือคอลิน เปิดหลังกล้องเพื่อจะแกะฟิลม์
เกิดระเบิดสลายไป
" หมายความว่าไงอัลบัส "
" หมายความว่า นักเรียนของเราตกอยู่ในอันตราย "
" จะให้ฉันบอกคนอื่นว่าไง
"
" ความจริง บอกว่าฮอกวอตส์ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป เป็นอย่างที่เรากลัวมิเนอร์ว่า
ห้องแห่งความลับ ถูกเปิดอีกครั้งแล้ว "
" อีกครั้งแปลว่าห้องแห่งความลับเคยถูกเปิดมาก่อน
" เฮอร์ไมโอนี่นั่งปรุงยาพลางฟังรอนพูดต่อ
" ใช่แล้ว ไม่เห็นรึไง ลูเซียส
มัลฟอย ต้องเคยเปิดมันตอนเรียนที่นี่ และเขาเป็นคนบอก เดรโก
ว่าทำยังไง " รอนคาดคะเน
" อาจเป็นอย่างนั้น เราคงต้องคอยน้ำยาสรรพรส เพื่อจะรู้ความจริง
"
" ช่วยตอบที ทำไมถึงต้องต้มยานี้กลางวันแสกๆ กลางห้องน้ำนักเรียนหญิง
ร้าง นี่ ไม่คิดว่าเราจะถูกจับได้เหรอ " รอนยังคงยืนกอดอก ขณะแฮร์รี่นั่งลุ้นเฮอร์ไมโอนี่
" ไม่ ไม่มีใครเคยเข้ามาที่นี่
" นำสารเคมีจากหลอดแก้วผสมลงในหม้อต้มยา ควันพลุ่งโขมง น้ำในหม้อเดือดปุดๆ
" ทำไม "
" เมอร์เทิ่ลจอมคร่ำครวญ
"
" ใครนะ " รอนไม่ทันสังเกตเห็นผีนักเรียนหญิงคนหนึ่งชะโงกตัวออกมาจากประตูห้องน้ำด้านหลังเขา
" เมอร์เทิ่ลจอมคร่ำครวญ " เฮอร์ไมโอนี่ทักทายเจ้าถิ่น
" ใครคือ เมอร์เทิ่ลจอมคร่ำครวญ "
" ฉันนี่ไง "
เมอร์เทิ่ลตัวจริงเสียงจริงตะโกนใส่หน้ารอน เขาผงะตกใจ เธอเหาะขึ้นไปเหนือแท่นชุดอ่างล้างหน้า
" ฉันไม่หวังให้เธอมารู้จักฉัน ใครจะไปสนคนน่าเกลียด ไร้ความสุขอย่างเมอร์เทิ่ลขี้แย
" ร้องไห้สะอื้นฮักๆแล้วกรีดเสียงร้องโหยหวนก่อนพุ่งตัวลงชักโครกจนน้ำกระเซ็น
" เธอขี้น้อยใจนะ "
ห้องโถงกลางปกติจะใช้เป็นที่ชุมนุมระหว่างคณาจารย์กับนักเรียนบ้านต่างๆ พิธีมอบรางวัล คัดสรรนักเรียนปี 1. และทานอาหาร แต่ ..
" มาทางนี้ มาทางนี้ ทุกคนมองเห็นฉันมั้ย ทุกคนได้ยินฉันนะ " ศจ.ล็อกฮาร์ตเดินไปมาบนโต๊ะที่ต่อกันยาว " ดีแล้ว สืบเนื่องจากเหตุร้ายในช่วงหลายอาทิตย์นี้ ศจ.ดัมเบิลดอร์ ได้อนุญาตให้ฉันเปิด ชมรมการต่อสู้ตัวต่อตัว เพื่อฝึกพวกเธอ ในกรณีที่พวกเธอจำเป็นต้องป้องกันตัวเองอย่างที่ฉันทำมานับไม่ถ้วน รายละเอียดหาอ่านได้จากหนังสือฉัน (ถอดผ้าคลุมโยนไปในหมู่นักเรียนหญิงต่างแย่งทึ้งเก็บไว้)
ขอแนะนำให้รู้จักผู้ช่วยของฉัน .. ศจ.สเนป (เดินกอดอกขึ้นบันไดจากปลายโต๊ะข้างหนึ่ง) ผู้ซึ่งใจกว้าง ยอมช่วย สาธิต การต่อสู้อย่างสั้น แต่ฉันไม่อยากให้พวกเธอต้องกังวล เธอจะได้อาจารย์วิชาปรุงยากลับคืนในสภาพปกติหลังการต่อสู้ไม่ต้องกลัว "
ทั้งคู่เผชิญหน้ากันกลางฟลอร์ ชูไม้กายสิทธิ์เหนือหน้าผาก คารวะต่อกัน เดินหันหลังหมุนตัวกลับพร้อมดวล
" 1 .. 2 .. 3 .. " ศจ.ล็อกฮาร์ตให้จังหวะ ศจ.สเนปไม่รอช้าพอนับถึง 3 ปุ๊บเขาร่ายมนตร์ ลำแสงจากปลายไม้พุ่งใส่ศจ.ล็อกฮาร์ตกระดอนหงายหลัง
" เขาไม่เป็นไรใช่มั้ย " เฮอร์ไมโอนี่หลับตาปี๋
" ใครจะไปสนล่ะ " รอนสะใจ
" ความคิดดีมากที่เลือกใช้คาถานี้ ศจ.สเนปอย่าถือสานะเห็นได้ชัดเจนว่าฝีมือคุณไม่เท่าไหร่ ถ้าผมจะหยุดคุณก็คงทำได้สบายมาก " ศจ.ล็อกฮาร์ตรีบลุกขึ้น กลัวเสียฟอร์ม
" มันคงดีกว่าถ้าเริ่มด้วยการสอนนักเรียนให้สกัดคาถาที่ไม่เป็นมิตรศาสตราจารย์ "
" ชี้แนะได้ยอดเยี่ยมมาก ขออาสาสมัครคู่หนึ่ง พอตเตอร์ วีสลี่ย์ เธอเป็นไง "
" ไม้ของวีสลี่ย์สร้างความเสียหายแม้คาถาง่ายๆ พอตเตอร์อาจต้องไปห้องพยาบาลอยู่แต่ในกล่องไม้ขีด ผมขอเสนอนักเรียนจากบ้านของผม มัลฟอย ดีมั้ย " ศจ.สเนปกวักมือเรียก เดรโก มัลฟอย ขึ้นไปล้างแค้น
" โชคดี พอตเตอร์ " ศจ.ล็อกฮาร์ตให้กำลังใจ
" ขอบคุณครับ "
มัลฟอยผยองเมื่อมีโอกาสได้ต่อสู้บนเวทีต่อหน้าเพื่อนๆ ก่อนนั้นเขาถูกมองว่าขี้ขลาด ดีแต่ใช่เล่ห์เหลี่ยม
" ชูไม้ท่าเตรียมพร้อม " ศจ.ล็อกฮาร์ตกำกับ
" กลัวหรือพอตเตอร์ " มัลฟอยข่มขวัญ
" นายมากกว่า "
" พอฉันนับถึง 3 ร่ายคาถาปลดอาวุธคู่ต่อสู้ แค่ปลดนะ " ศจ.ล็อกฮาร์ตย้ำ
" เราไม่ต้องการให้เกิดอุบัติเหตุ 1 .. 2 .. "
ยังนับไม่ถึง 3 ตามกติกา มัลฟอยชิงลงมือก่อน แฮร์รี่กระเด็นตีลังกาลงไปนอนจุกแอ่ก
" ขี้โกง " นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์ท้วง ส่วนฝ่ายสลิธีรินกลับหัวเราะชอบใจ แฮร์รี่รีบลุกขึ้นร่ายมนตร์จัดการเอาคืนบ้าง(มัลฟอยประมาท) ศจ.สเนปกระชากคอเสื้อดึงมัลฟอยลุกขึ้นผลักเข้าไปสู้ต่อ
" บอกว่าแค่ปลดอาวุธ " ศจ.ล็อกฮาร์ตกลัวคุมเกมไม่อยู่
มัลฟอยขบเขี้ยวเคี้ยวฟันใช้ท่าไม้ตายเสกงูจงอางเลื้อยไปจะทำร้ายแฮร์รี่
" อย่าขยับพอตเตอร์ ฉันจะกำจัดมันเอง " ศจ.สเนปทำตัวเป็นนักบุญเมื่อคิดว่าแฮร์รี่ไม่มีทางสู้ได้
" ให้ผมทำเถอะ " ศจ.ล็อกฮาร์ตโชว์ออฟ ร่ายมนตร์สบัดงูขึ้นไปเพดานแล้วปล่อยตกลงมา แต่ผิดคาดแทนที่มันจะนอนแอ้งแม้งกลับชูหัวแผ่แม่เบี้ย
แฮร์รี่เดินเข้าไปใกล้พยายามพูดกับมัน งูจงอางเปลี่ยนเป้าหมายไปทาง จัสติน ซึ่งอยู่ข้างเวที เตรียมฉกแล้วกลับใจเชื่อฟังแฮร์รี่
ศจ.สเนปไม่รอช้าร่ายคาถาเสกไฟเผาไหม้พญางูเป็นผุยผง
" นายเล่นอะไรอยู่ " จัสตินตกใจหน้าซีด เช่นเดียวกับทุกคนในที่นั้น
แฮร์รี่ไม่เข้าใจตนเองเช่นกัน รีบเดินหนีการตกเป็นเป้าหมายสายตาที่ไม่เป็นมิตร และหวาดระแวงของเพื่อนๆ
" นายเป็น พาร์เซลเมาธ์ ทำไมไม่บอก " รอนตามประกบ
" อะไรนะ " แฮร์รี่ไม่เข้าใจ
" เธอพูดกับงูได้ " เฮอร์ไมโอนี่เฉลย
" ฉันรู้ ฉันเคยบังเอิญปล่อยงูเหลือมใส่ดัดลี่ย์ที่สวนสัตว์ แค่ครั้งเดียวแล้วไง พนันได้ว่าหลายคนที่นี่ก็ทำได้ " แฮร์รี่แก้ตัว รอนส่ายหัว
" ไม่ได้หรอก นี่ไม่ใช่ความสามารถดาษดื่น นี่มันแย่ " เฮอร์ไมโอนี่ไม่ไว้หน้า
" อะไรแย่ ถ้าฉันไม่ห้ามงูนั่นทำร้ายจัสติน .. " แฮร์รี่ไม่ทราบว่าจะอธิบายอย่างไรดี
" นายพูดกับมันงั้นหรือ " รอน
" นายก็เห็นนี่ ได้ยินด้วย "
" ฉันได้ยินนายพูดพาร์เซล ภาษางู "
" ฉันพูดอีกภาษาหรือ แต่ฉันไม่รู้ตัวเลย ฉันจะพูดอีกภาษานึงโดยไม่รู้ตัวได้ไง " แฮร์รี่สับสนยิ่งขึ้น
" แต่ดูเหมือนเธอสั่งงูให้ทำร้าย แฮร์รี่ฟังฉันให้ดี มีเหตุผลที่สัญลักษณ์สลิธีรินเป็นรูปงู ซัลลาร์ซาร์ สลิธีริน เป็น พาร์เซลเมาท์ เขาคุยกับงูได้ " เฮอร์ไมโอนี่ขยายความ
" ตอนนี้ทั้งโรงเรียนต้องคิดว่า นายเป็นเหลนของเหลนเขาไปแล้ว " รอนเน้น
" ฉันไม่ใช่ ไม่มีทาง " แฮร์รี่ปฏิเสธโดยสิ้นเชิง
" เขามีชีวิตอยู่ตั้งพันปีมาแล้ว เท่าที่รู้เธออาจเป็นเชื้อสายเหล่ากอก็ได้ " เฮอร์ไมโอนี่สรุป
นักเรียนแต่ละคนไม่กล้าสบตาแฮร์รี่ ก้มหน้าก้มตาทำการบ้าน
" เจอกันที่ห้องนั่งเล่นนะ " แฮร์รี่เซ็ง เขาเดินออกจากห้องเรียน
.. เลือด .. ฉันต้องการเลือด .. พวกมันทุกคนต้องตาย .. ฆ่า .. ฆ่า .. ฆ่า .. ถึงเวลาฆ่า ..
ทางเดินเจิ่งน้ำ แฮร์รี่เห็นนิกหัวเกือบขาดลอยต่องแต่งกลายเป็นหิน(ตายรอบ 2) ไม่เพียงแต่เท่านั้นพบ จัสติน ตัวแข็งทื่อนอนเกร็งบนพื้นด้วย แฮร์รี่สัมผัสมือเขา
" จับได้คาตา ฉันจะเอานายออกให้ได้พอตเตอร์ คอยดูสิ " มร.ฟิลช์รีบเดินจากไป
" เปล่าคุณฟิลช์ คุณไม่เข้าใจ " แฮร์รี่ปกป้องตนเองแต่เปล่าประโยชน์ พอก้มดูพื้นก็เห็นแมงมุมตัวน้อยๆไต่หนีเกาะผนังยกโขยงออกทางหน้าต่าง ไม่ทันไรภารโรงเฒ่ากลับมาพร้อมกับศจ.มักกอนนากัล
" อาจารย์ครับ ผมไม่ได้ทำ "
" เรื่องนี้อยู่เหนือความรับผิดชอบของฉัน " ศจ.มักกอนนากัลพาแฮร์รี่แยกจากที่เกิดเหตุไปอีกทางหนึ่ง " ศจ.ดัมเบิลดอร์รอพบเธออยู่ " ชี้มือให้แฮร์รี่เข้าไปในลิฟท์รูปปั้นพญาอินทรีตัวใหญ่ บอกรหัสผ่าน " เชอร์เบ็ทรสมะนาว "
อินทรีหมุนตัวบิดบันไดเวียนส่งแฮร์รี่ขึ้นไปชั้นบน แฮร์รี่เปิดประตูห้องซึ่งอยู่ตรงหน้า
" ศจ.ดัมเบิลดอร์ "
เหนือชั้นวางหนังสือเก่ามีหมวกคัดสรรตั้งอยู่โดดเดี่ยวขยับปากทัก " วุ่นวายใจเหรอพอตเตอร์ "
" ผมสงสัยว่าคุณส่งผมไปถูกบ้านหรือเปล่า "
" ใช่ การคัดสรรเธอไปอยู่บ้านไหนเป็นเรื่องยาก แต่ฉันขอยืนยันสิ่งที่ฉันพูดไปแล้ว เธอจะไปได้สวยที่ สลิธีริน "
" คุณผิด "
แฮร์รี่เบนความสนใจไปที่นกขนสีแดงซึ่งเกาะอยู่บนคอน เขายิ้มน้อยๆด้วยความชอบใจ พลันนกตัวนั้นลุกติดไฟเผาไหม้ตนเอง กองเป็นเศษเถ้าถ่าน
" แฮร์รี่ " ศจ.ดัมเบิลดอร์ยืนอยู่บนชั้นลอย
" อาจารย์ครับ นกของอาจารย์ ผมไม่ได้ทำอะไรเลย มันลุกเป็นไฟเอง "
" ถึงเวลาพอดี มันดูแย่มาหลายวันแล้ว เสียดายที่เธอมาเห็นมันในวันเผาตัวพอดี ฟอกส์ เป็นนกฟีนิกซ์ แฮร์รี่(จับราวเดินลงบันได) มันจะลุกเป็นไฟเมื่อถึงเวลาที่มันจะตาย แล้วหลังจากนั้นจึงเกิดใหม่จากเถ้าถ่าน (เป็นจริงดังที่ ศจ.ดัมเบิลดอร์กล่าว ฟอกส์คืนชีพขึ้นมาทั้งที่ควันไฟยังระอุบนขี้เถ้ากองใหญ่)
" เป็นสัตว์น่าพิศวง ฟีนิกซ์มันสามารถแบกของที่หนักมหาศาล และน้ำตามีอำนาจเยียวยา " ประตูเปิดโครม ศจ.ดัมเบิลดอร์ถูกขัดจังหวะจากชายร่างยักษ์
" ศจ.ดัมเบิลดอร์ครับ เดี๋ยวก่อน .. เชื่อผมไม่ใช่แฮร์รี่ " แฮกริดเผลอหยิบไก่ติดมือมาด้วย ระหว่างชี้มือโบ๊เบ๊ขนไก่ร่วงหลายกระจุก
" แฮกริด .. "
" ผมเตรียมสาบานต่อหน้ากระทรวงเวทมนตร์ "
" แฮกริด ! พอที " ศจ.ดัมเบิลดอร์เอื้อมมือแตะบ่าแฮร์รี่ " ฉันไม่คิดว่าแฮร์รี่จะทำร้ายใครได้ "
" ท่านคิดถูกแล้ว และ .. ใช่งั้นผม ผมไปคอยหน้าห้อง " แฮกริดเคลียร์ ที่จริงตั้งใจจะมาฟ้องว่าไก่โต้งเขาถูกใครบางคนจับหักคอ
" ดี "
" อาจารย์ไม่คิดว่าเป็นผมหรือฮะ "
" เปล่าแฮร์รี่ ฉันไม่คิดว่าเป็นเธอ แต่ขอถามเธอหน่อย เธออยากเล่าอะไรให้ฉันฟังมั้ย "
" ไม่ครับ ไม่มี "
" ถ้างั้นก็ดี เธอไปได้ "
หิมะตกโปรยปราย นักเรียนบางกลุ่มขี่รถม้าเทียมเลื่อนกลับบ้าน ฝ้าเพดานห้องโถงรวมถูกเนรมิตเกล็ดหิมะร่วงลงเป็นสาย ต้นคริสต์มาสตั้งพื้นประดับไฟวับวาว
" ทุกอย่างพร้อมแล้ว เหลือเพียงแต่ชิ้นส่วนของคนที่เราจะแปลงร่าง เราต้องแน่ใจว่า แครบ กับ กอยล์ ตัวจริงต้องไม่โผล่เข้ามาตอนเรากำลังซักถามมัลฟอย " เฮอร์ไมโอนี่
" ยังไงอีก " รอนตามไม่ทัน
" ฉันเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว (ล้วงกระเป๋าหยิบขวดน้ำยาออกมา) ฉันเอายานอนหลับใส่เข้าไปในเค้ก ออกฤทธิ์ค่อนข้างแรง(วางขนมเค้กก้อนกลม 2 ก้อนบนโต๊ะ) พอพวกเขานอนหลับผล็อย อุ้มตัวเอาไปซ่อนในตู้เก็บไม้กวาด ดึงผมมา 2 -3 เส้น และเอาเสื้อของพวกเขาใส่ "
" แล้วเธอล่ะจะไปดึงผมใคร " รอนซัก
" ดึงมาเรียบร้อยแล้ว มิลลิเซนต์ บัลสโตรด สลิธีริน(ถือหลอดแก้วใส่เส้นผมปิดฝาจุก) ได้มาจากเสื้อคลุมเธอ ฉันจะไปตรวจน้ำยาสรรพรส ทำให้แครบและกอยล์เจอ นี่ ก็แล้วกัน "
แฮร์รี่และรอนหลบซ่อนตัวอยู่หลังรูปปั้นขนาดยักษ์ รอนทำท่าร่ายมนตร์แต่แฮร์รี่ไม่ไว้ใจ
" รอนฉันน่าจะเป็นคนทำนะ "
" ใช่ " เก็บไม้กายสิทธิ์ ตรงรอยหักยังพันเทปใส
แฮร์รี่เสกขนกเค้ก 2 ก้อนเล็กๆ ลอยไปจ่อหน้าแครบและกอยล์ซึ่งกำลังเดินมาทางนั้นพอดี
" ลาภปาก " ทั้งคู่หยิบทานทันทีด้วยความตะกละ สักพักก็ตาลอยหงายหลังตึง
" ทำไมถึงโง่ขนาดนี้ " รอนหยัน
" เร็วเข้าจัดการซะ " แฮร์รี่ไม่รอช้า
" เรามีเวลาแค่ชั่วโมงเดียวก่อนกลายร่างเดิม " เฮอร์ไมโอนี่ผสมน้ำยาสรรพรสกับเส้นผมแยกเป็น 3 ถ้วยส่งให้ แฮร์รี่ และรอน " ใส่เส้นผม "
" รสชาติของแครบ บรื๋อ " รอนเบือนหน้าหนี
" เชียร์ส " เฮอร์ไมโอนี่ชวนชนแก้ว แล้วทุกคนดื่มพร้อมกัน
" ฉันต้องแย่แน่ๆ " รอนสีหน้าไม่สู้ดีเผ่นเข้าไปห้องน้ำ
" เหมือนกัน " เฮอร์ไมโอนี่
แฮร์รี่ลูบปากด้วยรสขมค้างอยู่ ปล่อยแก้วตกแตกมือกุมท้อง จ้องดูสารรูปตนเองในกระจก มือไม้หน้าตาขยายบวมเป่งเหมือนกอยล์เปี๊ยบ
" แฮร์รี่ " รอนแปลงร่างเป็นแครบเรียบร้อย
" รอน เสียงเรายังคงเหมือนเดิม นายต้องดัดเสียงให้เหมือนแครบ "
" โอ้โฮเฮะ " รอนแทบร้องไห้ ทำใจไม่ได้กับรูปร่างหน้าตาของแครบ " เฮอร์ไมโอนี่หายไปไหน "
" ฉันไม่ไปดีกว่า เธอไป 2 คนก็แล้วกัน " เสียงลอดออกมาจากห้องน้ำเล็กๆตรงกลาง
" เฮอร์ไมโอนี่ เป็นอะไรหรือเปล่า " แฮร์รี่ชักห่วง
" ไปเถอะ อย่ามัวเสียเวลา " เฮอร์ไมโอนี่ย้ำ
" ฉันว่าห้องนั่งเล่นสลิธีรินไปทางนี้ " แฮร์รี่(กอยล์)
" โอเค " รอน(แครบ)
" ขอโทษที นายมาทำอะไรที่นี่ " เพอร์ซี่ วีสลี่ย์
" นายล่ะมาทำอะไรแถวนี้ " แครบ(รอน)ย้อน
" ฉันบังเอิญเป็น พรีเฟ็ค ของโรงเรียน ส่วนนายสิเป็นนักเรียนที่ไม่มีธุระมาเดินร่อนเร่แถวนี้ยามวิกาล ชื่ออะไรนะ นายน่ะ "
" ฉัน .. " กอลย์(แฮร์รี่)กำลังสับสนเกือบทำแผนแตก
" แครบ กอยล์ พวกแกหายหัวไปไหนมา " มัลฟอยบังเอิญเดินมาพบ " มัวแต่กินไม่เลิกอยู่ที่ห้องโถงกลางล่ะสิ " จ้องหน้ากอยล์(แฮร์รี่) " ทำไมต้องสวมแว่นตาด้วย "
" อ่านหนังสือ " กอยล์(แฮร์รี่)รีบถอดออก
" อ่านหนังสือ ! ไม่ยักรู้ว่าแกอ่านออก " มัลฟอยเลิกคิ้วแล้วหันไปฉะ " มาจุ้นจ้านอะไรวีสลี่ย์ "
" ระวังคำพูดหน่อยมัลฟอย " เพอร์ซี่
" นั่งลง " มัลฟอยโถมตัวนั่งบนโซฟา แอ๊กได้ที่จึงบอกสมุนทำตาม " ไม่บอกไม่รู้หรอกว่าพวกวีสลี่ย์มีเลือดบริสุทธิ์ จากท่าทางถือว่าเป็นความน่าอดสูของโลกพ่อมดเราทุกคนเลย (รอนกำหมัดแน่น) เป็นอะไรไปแครบ "
" ปวดท้อง " แครบ(รอน)แก้ตัวทันตอนถูกแขนแฮร์รี่กระทุ้ง
" ฉันแปลกใจที่ เดลี่พรอเฟ็ต ไม่รายงานข่าวการทำร้ายร่างกายนักเรียนที่นี่ ฉันคิดว่าศจ.ดัมเบิลดอร์วิ่งเต้นปิดข่าวน่าดูชม พ่อบอกเสมอว่าศจ.ดัมเบิลดอร์เป็นสิ่งเลวร้ายที่สุดที่เกิดขึ้นที่นี่ " มัลฟอยพล่าม
" แกพูดผิด " กอยล์(แฮร์รี่)ของขึ้น แต่สงบใจไว้ทัน
" แกว่ามีใครที่นี่เลวร้ายกว่าศจ.ดัมเบิลดอร์หรือ "มัลฟอยลุกขึ้นคาดคั้นเอาจริง สมุนทั้งคู่ส่ายหน้า หลบตา " ว่าไงบอกมาซิ "
" แฮร์รี่ พอตเตอร์ " กอยล์(แฮร์รี่)กลั้นใจพูด ส่วนแครบ(รอน)พยักหน้ารับ
" ดีมาก กอยล์ พูดอีกก็ถูกอีก " มัลฟอยแสยะยิ้มชอบใจ " นักบุญพอตเตอร์ ผู้คนมักจะคิดว่า .. มันเป็นทายาทสลิธีริน "
" นายคงรู้สิว่าใครเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง " กอยล์(แฮร์รี่)ได้ทีถามเลียบๆเคียงๆ
" ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อวานนี้ก็บอกไปทีแล้วไง จะต้องให้บอกอีกสักกี่ครั้ง " มัลฟอยหย่อนก้นนั่งบนโต๊ะ(เสียมารยาท) เขย่ากล่องของขวัญเล่น " ของแกเหรอ? " เห็นกอยล์ปฏิเสธเลยอิ๊บป๊อกใส่กระเป๋าเสื้อคลุมตนเอง
" แต่พ่อของฉันพูดว่า 50 ปีมาแล้วนับแต่ห้องนั้นถูกเปิด พ่อไม่บอกว่าใครเป็นคนเปิด บอกแค่ว่าถูกไล่ออก ครั้งสุดท้ายที่ห้องแห่งความลับถูกเปิดมี เลือดสีโคลน คนหนึ่งตาย พนันได้เลยว่าอีกไม่นานต้องมีพวกมันอีกคนถูกฆ่าตายด้วย
สำหรับฉันขอให้เป็นยัย เกรนเจอร์ ทีเถิดน่า " มัลฟอยแช่ง แครบ(รอน)ผลุนผลันลุกขึ้นราวกับจะชกปาก กอยล์(แฮร์รี่)กอดแขนไว้ทัน
" แกสองคนเป็นอะไรไป ทำท่าแปลกๆพิกล " มัลฟอยยัวะ
" มันปวดท้องน่ะ ใจเย็น " กอยล์(แฮร์รี่)แก้ตัวมุขเดิม หันหน้าเข้าหาแครบ(รอน)
" แผล? " แครบ(รอน)ชี้รอยสายฟ้าฟาดบนหน้าผากกอยล์(แฮร์รี่)
" ผม? " กอยล์(แฮร์รี่)ชี้ผมสีแดงเอกลักษณ์ของรอนมั่ง
ทั้งคู่รู้ตัวว่าน้ำยาสรรพรสเริ่มหมดฤทธิ์จึงรีบเผ่นทันที
" จะไปไหนกันน่ะ " มัลฟอยตะโกนไล่หลัง
" เกือบไปแล้ว " รอน
" เฮอร์ไมโอนี่ออกมาเถอะ เรามีเรื่องเล่าเยอะแยะ " แฮร์รี่ยืนเรียกอยู่หน้าห้องน้ำ
" ไปให้พ้น "
" ขอให้พวกเธอเห็นทีเหอะ น่าเกลียดพิลึก " เมอร์เทิ่ลลอยออกมาจากผนังห้องน้ำข้างๆ
" เฮอร์ไมโอนี่เป็นอะไร " แฮร์รี่ผลักบานประตูเข้าไป
" จำที่ฉันบอกเธอได้มั้ย น้ำยาสรรพรสให้ใช้เปลี่ยนรูปของมนุษย์เท่านั้น มันเป็นขนแมวที่ฉันดึงจากเสื้อมิลล์เซนต์ บัลสโตรด " เฮอร์ไมโอนี่ค่อยๆหันหน้ามา " ดูหน้าฉันสิ "
" เธอมีหางด้วย ! " รอนขำเมื่อเห็นหน้าเฮอร์ไมโอนี่เหมือนแมวเหมียว เมอร์เทิ่ลหัวเราะก๊ากเป็นครั้งแรกในรอบ 5 ทศวรรษ
next chapter >>
