play Harry Potter and the Prisoner of Azkaban flash title click- ->
" .. นักเรียนทุกคนกลับไปหอคอยของตนโดยเร็วที่สุด
อาจารย์ทุกท่านเชิญที่ระเบียงชั้น 2 ด่วน .. " เสียงเอ็คโค่ ศจ.มักกอนนากัลสะท้อนก้องตามระเบียงทางเดินต่างๆด้วยเวทมนตร์
แฮร์รี่ และ รอน แอบอยู่ข้างกำแพง
" อย่างที่คุณเห็น
ทายาทของสลิธีรินทิ้งข้อความใหม่ไว้อีก สิ่งที่เรากลัวกันเกิดขึ้นอีกแล้ว
นักเรียนคนหนึ่งถูกสัตว์ร้ายลักพาตัวไปไว้ในห้องแห่งความลับ พวกนักเรียนจะต้องกลับบ้าน
นี่คือจุดจบของฮอกวอตส์"
" ขอโทษครับ _ _
เผลอหลับ _ _ ผมพลาดอะไรไป " ศจ.ล็อกฮาร์ตมาประชุมสาย
" เด็กหญิงคนหนึ่งถูกสัตว์ร้ายลักพาตัวไป
เวลาของคุณมาถึงแล้ว " ศจ.สเนป
" เวลาของผม " ศจ.ล็อกฮาร์ตหน้าถอดสี
" คุณเพิ่งบอกเมื่อคืนนี้เองว่ารู้มาตลอด ว่าทางเข้าออกห้องลับนั่นอยู่ที่ไหน
"
" ตกลงตามนั้น เราจะปล่อยให้คุณจัดการสัตว์ร้าย
ฝีมือคุณจะเลื่องลือจนกลายเป็นตำนาน " ศจ.มักกอนนากัลเห็นชอบตามศจ.สเนป
" ดีมาก ผมจะไปห้องทำงานเพื่อ _ _ เตรียมตัวให้พร้อม
" ศจ.ล็อกฮาร์ตพูดตะกุกตะกัก
" ใครคือเหยื่อที่ถูกสัตว์ร้ายจับไปมิเนอร์ว่า
" มาดามพอมฟรีย์
" จินนี่ วีสลี่ย์
"
รอนได้ยินถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น เมื่อคณาจารย์เดินจากไปแฮร์รี่โผล่ออกมาอ่านอักษรเลือดบนผนัง
" .. โครงกระดูกของเธอจะอยู่ในห้องนี้ชั่วนิรันดร์
.. โธ่ จินนี่ "
แฮร์รี่และรอนเดินลงไปยังห้องทำงานของ ศจ.ล็อกฮาร์ต
พวกเขาได้ยินเสียงลาก ทุบ แกะกระดาษ และเสียงฝีเท้าเดินวนไปมาในนั้น
" ศจ.ล็อกฮาร์ตอาจไร้ประโยชน์ แต่เขาต้องพยายามเข้าไปในห้องลึกลับ
อย่างน้อยเราคงพอบอกอะไรที่เรารู้ (เปิดประตูเข้าไป) ศาสตราจารย์ เรามีข่าวสำคัญมาให้ครับ
" แฮร์รี่ เห็นเขาปิดหีบเก็บข้าวของ มีพิรุธ " จะไปไหนหรือครับ
"
" ใช่ๆ มีเรื่องด่วน หลีกเลี่ยงไม่ได้
"
" แล้วน้องสาวผมล่ะฮะ " รอนครวญ
" นับว่าเคราะห์ร้ายมาก ไม่มีใครเสียใจเท่าฉัน
"
" อาจารย์สอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด
ยังไปไหนไม่ได้ " รอนขวาง
" ตอนรับงาน ไม่มีอะไรแบบนี้ระบุอยู่
" เดินอ้อมโต๊ะออกมา
" จะหนีไปเหรอฮะ ทั้งๆที่เคยมีวีรกรรมอย่างที่เขียนไว้
" แฮร์รี่ไม่อยากเชื่อ
" หนังสืออาจทำให้เข้าใจผิด "
" แต่อาจารย์เขียน .. "
" เด็กเอ๋ย ใช้สามัญสำนึกบ้าง หนังสือฉันคงขายไม่ได้ถึงครึ่ง
ถ้าคนไม่คิดว่าฉันทำ "
" หลอกกันนี่ คุณขโมยความดีความชอบของคนอื่นมาเป็นของตัว
.. ชุบมือเปิบ " แฮร์รี่รู้ไต๋
" มีอะไรที่คุณทำได้มั่ง " รอนซัก
" ดีที่เธอเอ่ยขึ้นมา ฉันมีพรสวรรค์เรื่อง คาถาลบความทรงจำ
มิฉะนั้นพวกพ่อมดแม่มดคงคุยฟุ้งไปหมดแล้ว ฉันก็ไม่มีวันขายหนังสือได้
ที่จริง .. ฉันต้องเสกคาถาลบความทรงจำเธอด้วย " ศจ.ล็อกฮาร์ตก้มลงหยิบไม้กายสิทธิ์
แต่ช้าไป แฮร์รี่และรอนชักไม้กายสิทธิ์จ่อหลังเขาก่อน
" ไม่มีวันซะล่ะ อาจารย์ " แฮร์รี่เอาจริง
พวกเขาบังคับ ศจ.ล็อกฮาร์ต เดินผ่านระเบียงมืดๆตรงไปยังประตูห้องน้ำของ
เมอร์เทิ่ลจอมคร่ำครวญ
" ใครน่ะ .. หวัดดีแฮร์รี่ จะเอาอะไร " ผีเด็กหญิงทำท่าเอียงอาย
" อยากรู้ว่าเธอตายยังไง "
" น่ากลัวมากเยย มันเกิดขึ้นในห้องนี้เลยแหละ
(ชี้นิ้วลงข้างล่าง) ฉันมาซ่อนตัวเพราะ โอลีฟ ฮอร์นบี้
ล้อฉันเรื่องแว่นตา ฉันกำลังร้องไห้ และได้ยินเสียงคนเข้ามา "
น้ำเสียงสั่นเครือตอนท้าย
" เขาเป็นใคร "
" ไม่รู้สิ ฉันกำลังเสียใจ แต่เขาพูดตลกดีเหมือนภาษาที่คิดเอง
ฉันรู้ว่าเป็นเด็กผู้ชายพูดอยู่ ฉันเลยเปิดประตูออกมาเพื่อไล่เขาและ .. ฉันก็ตาย
"
" แค่นั้นเหรอ ตายยังไง " แฮร์รี่ซักต่อ
" จำได้แต่ว่า เห็นตาคู่หนึ่งใหญ่เบ้อเริ่ม สีเหลืองๆ
อยู่ที่อ่างล้างมือนั่น " ชี้มือไปที่ซิงค์ก่อนลอยห่างออกไป
แฮร์รี่สำรวจบริเวณนั้น ก๊อกน้ำที่มีรอยสลักรูปงูตัวจิ๋วหมุนไม่ออก
" ตรงนี้แน่ ฉันคิดว่านั่นคือทางเข้าห้องแห่งความลับ
"
" พูดไปเลย " รอนบอกแฮร์รี่ มือยังถือไม้กายสิทธิ์คุมเชิงศจ.ล็อกฮาร์ต
" พูดเป็น ภาษาพาร์เซล นะ "
โครงสร้างแต่ละส่วนของชุดอ่างล้างหน้ากลางห้องแยกออกจากกัน
ตรงกลางเปิดเป็นช่องลงสู่อุโมงค์ส่งน้ำ
" เก่งจริงๆ แฮร์รี่ เก่งมาก " ศจ.ล็อกฮาร์ตแกล้งชม
" ถ้างั้นฉันขอลา ไม่จำเป็นที่ฉันจะอยู่ " หันหลังกลับจะวิ่งหนีแต่ถูกแฮร์รี่และรอนรวบตัวไว้
" จำเป็นแน่ .. คุณลงไปก่อน " แฮร์รี่ไม่เกรงใจ
" นักเรียนมันจะดีตรงไหน "
" คุณเก่งกว่าเรานี่ " รอนประชด
" พูดอย่างงั้นก็ถูก
" หันหน้ามองลงไปในท่อยักษ์ " แน่ใจเหรอว่าไม่อยากลงไปก่อนน่ะ
" ศจ.ล็อกฮาร์ตพูดยังไม่ทันขาดคำก็ถูกแฮร์รี่ผลักตกลงไป
" ข้างใต้นี่โสโครกจริงๆเลย " มีเสียงบ่นดังขึ้นมา
" เอาล่ะ ไปกันเถอะ " แฮร์รี่บอกรอน
" ถ้าเธอตายในนั้น ฉันยินดีให้เธอแชร์ห้องส้วมนะ
"
" ขอบใจเมอร์เทิ่ล "
ทั้งคู่กระโดดลงไป ลำตัวไถลตามท่อขนาดใหญ่มาหล่นตุ้บที่เดียวกับศจ.ล็อกฮาร์ต
" จำไว้นะถ้ามีอะไรเคลื่อนไหวล่ะก็ หลับตาทันทีเลย
" แฮร์รี่เดินนำทางไป .. พบคราบงูขนาดมหึมา
" ให้ตายสิ ตัวที่ลอกคราบนี้ต้องยาวกว่า 60 ฟุตแน่ๆ"
แฮร์รี่ใช้มือลูบๆคลำๆ
" หรือยาวกว่านั้น
" รอนประเมิน พูดจบศจ.ล็อกฮาร์ตจะเป็นลม
ศจ.ล็อกฮาร์ตแย่งไม้กายสิทธิ์ตอนรอนเผลอ
" การผจญภัยจบตรงนี้ แต่อย่ากลัว โลกจะรับรู้เรื่องราวเรา
ว่าฉันมาสายเกินกว่าจะช่วยชีวิตเด็ก น่าเศร้าที่เธอ 2 คนเสียสติไปเมื่อเห็นร่างแหลกเหลวของเด็กหญิงนั่น
.. เอาล่ะ " ศจ.ล็อกฮาร์ตเผยธาตุแท้ เล็งไม้กายสิทธิ์มาที่แฮร์รี่ "
เธอก่อนนะพอตเตอร์ กล่าวอำลาความทรงจำของเธอซะ "
เขาร่ายมนตร์แต่โชคร้ายไม้ของรอนหักตรงกลางอยู่แล้วจึงเกิดระเบิดรุนแรง
ปลายไม้ตวัดกลับคาถาจึงพุ่งย้อนใส่ตัวเอง กระเด็นชนผนังตกลงมานอนฟุบ .. อุโมงค์สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น
ก้อนหินพังถล่มลงมา ฝุ่นตลบ
" แฮร์รี่ แฮร์รี่ " รอนตะโกนเรียก
" รอน" แฮร์รี่ลุกขึ้นวิ่งย่ำบนกองก้อนหินที่ขวางทั้งคู่ไว้
" เป็นอะไรหรือเปล่า "
" สบายดี " ใบหน้ารอนเปื้อนฝุ่นมอมแมมเช่นเดียวกับศจ.ล็อกฮาร์ต
" หวัดดี คุณคือใคร "
" รอน วีสลี่ย์ "
" งั้นเหรอ แล้วผมล่ะคือใคร " ศจ.ล็อกฮาร์ตเพี้ยนหนัก
" ศจ.ล็อกฮาร์ตเสียความทรงจำไปแล้ว
เขาไม่รู้เลยว่าเขาคือใคร _ _ จะให้ฉันทำยังไงต่อ " รอนรายงาน
" ลองยกก้อนหินบางก้อนออก เราจะได้กลับออกไปได้
ฉันจะออกไปหาตัวจินนี่ "
" ได้เลย "
กำแพงทึบตั้งขวางอยู่ปลายอุโมงค์ มีประตู สลักรูปงูพันเกาะเกี่ยวบนมือจับ
" เปิด " แฮร์รี่พูดเสียงต่ำราวขู่ฟ่อๆ กำแพงแต่ละข้างเลื่อนออก
เด็กหญิงร่างเล็กในเสื้อคลุมสีดำนอนคว่ำหน้าอยู่ที่พื้น เบื้องหลังคือรูปปั้นใบหน้านูนสูงขนาดมหึมา
" จินนี่ " แฮร์รี่รีบวิ่งเข้าไปใกล้ " จินนี่ตายไม่ได้นะ(ช้อนศีรษะ เขย่าตัว) ตื่นเถอะ ตื่นสิ ตื่นเถอะนะ "
" ไม่ตื่นหรอก " เสียงนุ่มลึกดังแว่ว
" ทอม _ _ ทอม ริดเดิ้ล หมายความว่าไงไม่ตื่น เธอไม่ .. "
" ยังมีชีวิต แต่น้อยนิด " ปรากฎตัวเด็กหนุ่มร่างพร่ามัว
" คุณเป็น ผี เหรอ "
" เป็น ความทรงจำ ที่เก็บรักษาไว้ในสมุดบันทึกมา 50 ปี "
" .. ตัวเย็นเหมือนน้ำแข็ง .. " แฮร์รี่แตะมือเธอ " จินนี่ตายไม่ได้นะ ตื่นสิ "
ทอมหยิบไม้กายสิทธิ์ของแฮร์รี่จากพื้น
" คุณต้องช่วยผมนะ ในนั้นมี บาซิลิสก์ "
" มันไม่มาจนกว่าจะถูกเรียก "
" ขอไม้ผมคืนเถอะ "
" นายไม่จำเป็นต้องใช้มัน " ทอมหมุนไม้กายสิทธิ์เล่น
" เราต้องรีบไปเพื่อช่วยชีวิตเธอ "
" ฉันทำยังงั้นไม่ได้ ขณะที่ จินนี่ อ่อนแอลง ฉันกลับแข็งแรงขึ้น ใช่แฮร์รี่ จินนี่ วีสลี่ย์ เป็นผู้เปิดห้องแห่งความลับ "
" ไม่ ไม่จริง ไม่มีทาง "
" จินนี่ปล่อยบาซิลิสก์ให้จัดการ เลือดสีโคลน กับ แมว จินนี่เป็นผู้เขียนคำขู่ไว้บนกำแพง "
" ทำไม? "
" เพราะฉันสั่งให้เธอทำ ฉันสามารถเกลี้ยกล่อมใครต่อใครได้ โดยเขาไม่รู้ตัวว่าทำอะไร เรียกไงดี เหมือนถูกสะกดไว้ แต่พลังอำนาจของสมุดบันทึกเริ่มทำให้เธอกลัว และพยายามกำจัดมันในห้องน้ำหญิง บังเอิญนายพบเข้า บุคคลที่ฉันกระวนกระวายจะเจอที่สุด "
" ทำไมคุณถึงอยากพบผมนัก "
" ฉันรู้ว่าต้องคุยกับนาย เจอนายถ้าทำได้ ฉันถึงแสดงให้นายเห็นการจับกุมเจ้าโง่แฮกริด เพื่อให้นายไว้ใจฉัน "
" แฮกริดเป็นเพื่อนผม คุณใส่ความเขาใช่มั้ย "
" จะเชื่อคำพูด ฉัน หรือ แฮกริด มีแต่ศจ.ดัมเบิลดอร์ที่คิดว่าเขาบริสุทธิ์ "
" ศจ.ดัมเบิลดอร์เห็นตัวจริงของคุณ " แฮร์รี่พูดแทงใจดำ
" เขาคอยจับตาฉันอย่างใกล้ชิด จนน่ารำคาญ ฉันรู้ว่าไม่ปลอดภัยที่จะเปิดห้องนี้อีกระหว่างฉันอยู่ที่โรงเรียน ฉันเลยตัดสินใจทิ้งสมุดบันทึกไว้แทน รักษาร่างเด็กอายุ 16 ไว้ในหน้ากระดาษ เพื่อสักวันหนึ่งฉันจะได้นำใครอีกคนทำงานอันสูงส่งของ ซัลลาซาร์ สลิธีริน ให้สำเร็จ..! "
" แต่คราวนี้คุณทำไม่สำเร็จ อีก 2 -3 ชั่วโมง น้ำยาแมนเดรกจะพร้อม ทุกคนที่ถูกสาปเป็นหินจะหายดีเหมือนเดิม "
" ฉันบอกแล้วไง การฆ่าเลือดสีโคลนไม่สำคัญต่อฉันอีกแล้ว หลายเดือนที่ผ่านมา ฉันมีเป้าหมายใหม่คือตัวนาย (แฮร์รี่อึ้ง) ทำไมเด็กคนหนึ่งที่ไม่มีเวทมนตร์คาถาเป็นพิเศษ ถึงเอาชนะพ่อมดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคได้ ทำยังไงถึงหนีรอดมาได้โดยมีแค่รอยแผลเป็น ในขณะที่อำนาจ ลอร์ดโวลเดอมอร์ ถูกทำลาย "
" ทำไมคุณถึงสนใจ โวลเดอมอร์ ไม่ได้อยู่ในยุคคุณนะ "
" โวลเดอมอร์ คือ อดีต ปัจจุบัน และ อนาคต ของฉัน " ว่าแล้วหันหลังเขียนตัวอักษรไฟบนอากาศด้วยไม้กายสิทธิ์ของแฮร์รี่ TOM MARVOLO RIDDLE โบกไม้อีกครั้งตัวอักษรสลับจัดเรียงใหม่เป็น I AM LORD VOLDEMORT
" คุณคือทายาทสลิธีริน คุณคือโวลเดอมอร์ .. "
" นายคงไม่คิดว่าฉันจะใช้ชื่อของพ่อมักเกิ้ลสกปรกตลอดไป ไม่หรอกฉันคิดชื่อใหม่ของฉันขึ้นมาเอง ชื่อที่ฉันรู้ว่าพ่อมดทุกแห่งหนจะต้องไม่กล้าเอ่ย เมื่อฉันเป็นผู้วิเศษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก "
" ศจ.ดัมเบิลดอร์ คือผู้วิเศษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก "
" ศจ.ดัมเบิลดอร์ถูกขับออกจากปราสาทนี้โดยแม่ความทรงจำของฉัน "
" เขาไม่มีวันไปไหนตราบใดที่ยังมีผู้จงรักภักดีเขาอยู่ (แฮร์รี่หันไปทางเสียงนกร้อง) ฟอกส์ (ทิ้งสิ่งของลงมา)"
" นี่หรือคือสิ่งที่ ศจ.ดัมเบิลดอร์ส่งมาให้ผู้ปกป้องเขา นกร้องเพลงกับหมวกเก่าๆ " หันไปทางรูปปั้นพูดภาษาพาร์เซล " มาทดสอบอำนาจของ ลอร์ดโวลเดอมอร์ ทายาทซัลลาซาร์ สลิธีริน กับ ผู้มีชื่อเสียง แฮร์รี่ พอตเตอร์ .. ภาษางูช่วยนายไม่ได้พอตเตอร์ มันเชื่อฟังฉันผู้เดียว "
ใบหน้าสลักหินขนาดมหึมาเริ่มขยับปากอ้ากว้างขึ้น เห็นรูดำขนาดใหญ่ สิ่งมีชีวิตที่เคลื่อนไหวอยู่ในนั้นกำลังเลื้อยออกมาจากโพรงลึก แฮร์รี่รีบวิ่งหนีทั้งที่ยังหลับตา เขาสะดุดล้ม ฟอกส์ บินย้อนกลับมาช่วย จิกตาเจ้างูยักษ์
" ไม่..! นกเจ้าอาจทำให้ บาซิลิสก์ ตาบอด แต่มันยังได้ยินเสียงเจ้า "
แฮร์รี่วิ่งหนีเข้าไปในท่อระบายน้ำจนมุมที่ตะแกรงเหล็กดักเศษขยะ เขาโยนก้อนหินหลอกมันไปอีกทาง แล้ววิ่งกลับมาหาจินนี่
" ใช่ พอตเตอร์ พิธีกรรม ใกล้เสร็จสมบูรณ์แล้ว อีกไม่กี่นาที จินนี่ วีสลี่ย์ จะต้องตาย และฉันจะยุติการเป็นเพียงความทรงจำ ลอร์ดโวลเดอมอร์จะกลับมา อย่างมีชีวิตชีวา "
" จินนี่ "
บาซิลิสก์โผล่ทะลุพื้น ปรากฎดาบสีเงินในหมวกใบเก่า แฮร์รี่ดึงออกมาเตรียมสู้ ปีนหนีขึ้นไปบนรูปปั้นกวัดแกว่งปลายดาบแหลมคม เจ้างูยักษ์เหวี่ยงหางจั่วลม แฮร์รี่ตีลังกาหลบได้หวุดหวิด เขาจับดาบแทงสวนในจังหวะเดียวกับที่มัน ฉก ลงมาอีกครั้ง เขี้ยวพิษฝังแน่นที่แขนแฮร์รี่ ส่วนเจ้างูยักษ์ถูกดาบแทงทะลุเพดานเลือดกระฉูด ดิ้นพราดชักแหง็กๆก่อนแน่นิ่ง
" น่าทึ่งที่สุดจริงมั้ย พิษของบาซิลิสก์ก็จะแทรกซึมทั่วร่างอย่างรวดเร็ว คิดว่าเจ้าจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงนาที เจ้าจะได้ไปอยู่กับ แม่เลือดสีโคลน แฮร์รี่ "
" น่าขำที่สมุดบันทึกจะชักนำไปสู่ความพินาศอันใหญ่หลวง โดยเฉพาะเมื่ออยู่ในมือของเด็กหญิงคนหนึ่ง " แฮร์รี่ดึงสมุดออกจากมือจินนี่
" นั่นจะทำอะไรน่ะ อย่า..! " ทอมตะโกนลั่นเมื่อเห็นแฮร์รี่ดึงเขี้ยวพิษออกจากแขนทิ่มลงไปในกระดาษบันทึก น้ำหมึกทะลักออกมาไม่หยุด จนเสียงกรีดร้องแหลมยาวชวนสยดสยองจางหายไปพร้อมกับร่างของ ทอม ริดเดิ้ล ..
" จินนี่ " แฮร์รี่เห็นเด็กหญิงขยับตัวลุกขึ้นนั่งได้แล้ว
" หนูเองค่ะ หนูสาบานได้ หนูไม่ได้ตั้งใจ ริดเดิ้ล ใช้ร่างของหนู และ .. คุณเจ็บ "
" อย่าตกใจ จินนี่เธอต้องออกไปจากที่นี่ เดินไปตามห้องนี้แล้วจะพบ รอน (นกฟีนิกซ์บินมาใกล้ๆ) เจ้าเก่งมากเลยฟอกส์ ฉันพลาดเพราะยังเร็วไม่พอ(น้ำตานกหยดใส่แผล)
จริงสิ น้ำตานกฟีนิกซ์สมานแผล .. ขอบใจ ฉันไม่เป็นไร มันจบแล้วเป็นแค่อดีต "
ฟอกส์บินนำหน้าพวกเด็กๆไปยังปากท่ออุโมงค์ส่งน้ำ แฮร์รี่ รอน จินนี่ และ ศจ.ล็อกฮาร์ตจับหางมันไว้ก่อนพาบินขึ้นสู่เบื้องบน
" อัศจรรย์เหมือนมีเวทมนตร์วิเศษไปเลย .. " ศจ.ล็อกฮาร์ต
ห้องทำงานของ ศจ.ดัมเบิลเดอร์ ..
" เธอ 2 คนคงสำนึกแน่ล่ะว่า 2 - 3 ชั่วโมงที่ผ่านมาพวกเธอละเมิดกฎของโรงเรียนเป็นโหล "
" ครับผม " รอน
" มีหลักฐานมากพอที่จะไล่เธอ 2 คนออก "
" ครับผม " แฮร์รี่
" และก็มีเหตุผลเพียงพอที่เธอ 2 คนจะได้รับ รางวัลทำความดีพิเศษให้กับโรงเรียน ของเรา " ศจ.ดัมเบิลดอร์ยอมกลืนน้ำลายกลับลำ
" ขอบคุณครับ " รอน
" เอาล่ะคุณวีสลี่ย์ ขอแรงหน่อยให้นกฮูกส่ง เอกสารปล่อยตัว นี้ไปยัง อัซคาบัน ฉันเชื่อว่าเราอยากได้ผู้ดูแลสัตว์คืนมา " เมื่อรอนเดินออกจากห้องไปจึงคุยกับแฮร์รี่ต่อ " แฮร์รี่ ก่อนอื่นฉันขอขอบใจเธอ เธอต้องแสดง ความจงรักภักดี ต่อฉันในห้องนั้น ถ้าไม่งั้นฟอกส์คงไม่บินไปหาเธอ และ .. อีกอย่างฉันรู้สึกว่า มีอะไรกวนใจเธอ ถูกต้องมั้ยแฮร์รี่ "
" มันแค่ .. ผมช่วยไม่ได้ที่สังเกตเห็นบางอย่าง มันเป็นความละม้ายคล้ายคลึงกันระหว่าง ทอม ริดเดิ้ล กับ ผม "
" ฉันรู้ เธอพูดภาษาพาร์เซลได้ แฮร์รี่ทำไม ก็เพราะลอร์ดโวลเดอมอร์พูดภาษาพาร์เซลได้เหมือนกัน ถ้าฉันเข้าใจไม่ผิด เขาถ่ายทอดพลังอำนาจบางอย่างให้เธอในคืนที่ฝากรอยแผลให้กับเธอ "
" โวลเดอมอร์ถ่ายทอดพลังบางอย่างให้ผม "
" โดยที่ไม่ได้ตั้งใจ "
" งั้น หมวกคัดสรร พูดถูก ผมควรอยู่บ้านสลิธีริน "
" ใช่แล้วแฮร์รี่ เธอมีคุณสมบัติหลายอย่างที่ลอร์ดโวลเดอมอร์ต้องการ ความตั้งใจแน่วแน่ มีไหวพริบคล่องตัว และที่ไม่อยากบอก .. ไม่ยึดมั่นในกฎข้อบังคับ ทำไมหมวกคัดสรรยังให้เธออยู่กริฟฟินดอร์? "
" เพราะผมขอมันน่ะครับ "
" นั่นแหละแฮร์รี่ นั่นแหละที่ทำให้เธอต่างจากลอร์ดโวลเดอมอร์ ไม่ใช่ความสามารถที่แสดงถึงความเป็นตัวเรา เป็นที่ทางเลือกของเรา ถ้าอยากได้ข้อพิสูจน์ว่าสมควรเป็นกริฟฟินดอร์ ฉันขอแนะนำให้เธอดูสิ่งนี้ใกล้ๆ (หยิบดาบยื่นให้แฮร์รี่) ระวังคมหน่อย "
" ก็อดดิก กริฟฟินดอร์ " แฮร์รี่พลิกดูเห็นชื่อสลักใต้ด้ามดาบ
" เด็กกริฟฟินดอร์ขนานแท้เท่านั้นถึงจะดึงออกจากหมวกได้ "
ลูเซียส มัลฟอย โผล่เข้ามากับด๊อบบี้
" ด็อบบี้ นี่น่ะหรือเจ้านายของแก แกรับใช้ครอบครัวมัลฟอย " แฮร์รี่ หายสงสัย
" กลับไปโดนตีแน่ๆ(ตาเขียวใส่ทาส) หลีกไปให้พ้นพอตเตอร์ .. จริงของเขา คุณกลับมา "
" พอพวกกรรมการได้ข่าวว่าลูกสาวของ อาร์เธอร์ วีสลี่ย์ ถูกจับไปขังในห้องก็เรียกตัวผมกลับมาทันที"
" ตลกที่สุดเลย "
" แปลกมากกว่า กรรมการหลายคนเล่าว่าคุณขู่จะสาปครอบครัวของพวกเขา ถ้าเขาไม่ยอมให้ผมถูก พักงาน ในตอนแรก "
" กล้าดียังไง " ลูเซียส
" คุณว่ายังไงนะ "
" สิ่งที่ผมห่วงใยมีอยู่อย่างเดียว และตลอดไปคือ สวัสดิภาพ ของโรงเรียนนี้ แน่นอนของนักเรียน(ชายตาเหยียดๆมาทางแฮร์รี่) ได้ยินว่าคุณจับตัวผู้กระทำผิดได้แล้ว "
" อ๋อ ใช่ "
" แล้ว .. เขาคือใคร "
" ลอร์ดโวลเดอมอร์ เพียงแต่หนนี้เขาเลือกที่จะกระทำผ่านคนอื่นโดยใช้สมุดนี้ "
" งั้นหรือ " ทำไก๋ไม่รู้เรื่อง
" เคราะห์ดีที่คุณพอตเตอร์ของเราค้นพบมันเข้า หวังว่าจะไม่มีของลอร์ดโวลเดอมอร์ตกหล่นไปเข้ามือผู้บริสุทธิ์อีก ผลร้ายที่ตามมาต่อผู้รับผิดชอบมันหนักหนาสาหัส"
" ดี เราหวังว่าคุณพอตเตอร์จะบังเอิญอยู่ใกล้ๆเพื่อช่วยเสมอ "
" อย่าห่วง ผมอยู่แน่ " แฮร์รี่
" ลาก่อน ศจ.ดัมเบิลดอร์ มาด๊อบบี้กลับกันเถอะ " เตะด๊อบบี้ระบายอารมณ์
" ผมขอสมุดนั่นได้มั้ยครับ .. " แฮร์รี่วางดาบ หยิบสมุดบันทึกบนโต๊ะ ตามไป
" คุณมัลฟอยครับ คุณมัลฟอย ผมมีของคืนให้คุณ " แฮร์รี่ยัดใส่มือนายมัลฟอย
" ฉันไม่รู้แกเอาอะไรมาพูด "
" ผมคิดว่าคุณรู้ คุณแอบใส่สมุดบันทึกในหม้อใหญ่ของ จินนี่ วีสลี่ย์ ที่ตรอกไดแอกอนวันนั้นไง "
" แกเห็นงั้นหรือ " ยื่นสมุดต่อให้ด๊อบบี้ " ทำไมไม่กล้าพิสูจน์ล่ะ .. มาด๊อบบี้ "
" เปิดดูสิ " แฮร์รี่หลิ่วตาให้เอลฟ์ตัวน้อย
" ด๊อบบี้ ! " ลูเซียสตวาด
" เจ้านายให้ถุงเท้าแก่ด๊อบบี้ "
" อะไรกัน ฉันเปล่านะ "
" เจ้านายให้เสื้อผ้าด๊อบบี้เป็นของขวัญ ด๊อบบี้เป็น อิสระ " ชูถุงเท้าข้างหนึ่งออกมาจากสมุด แฮร์รี่ดึงขากางเกงขึ้นให้เห็นว่าที่จริงเป็นของเขา
" แกทำฉันเสียคนใช้ " ง้างไม้กายสิทธิ์จะทำร้ายแฮร์รี่
" อย่าทำอะไร แฮร์รี่ พอตเตอร์ " ด๊อบบี้ยืนขวาง ร่ายมนตร์ฟาดนายมัลฟอยหงายหลังตึง
" พ่อแม่แกก็ยุ่งไม่มีใครเกิน จำไว้นะพอตเตอร์ สักวันแกจะต้องเจอ .. หนักกว่านี้ " มัลฟอยรีบเผ่น
" แฮร์รี่ พอตเตอร์ปล่อยด๊อบบี้ ทำอย่างไรด๊อบบี้จะทดแทนบุญคุณนี้ได้ "
" ให้สัญญาฉันมาก่อน "
" ได้ทุกอย่างครับ "
" อย่าพยายามช่วยฉันอีก "
ห้องโถงใหญ่โรงเรียนฮอกวอตส์
" ขอต้อนรับการกลับมา เซอร์นิโคลาส "
" ขอบใจ" ท่านเซอร์กระหยิ่มยิ้มย่องที่ฟื้นคืนวิญญาณ " เฮอร์ไมโอนี่ ขอต้อนรับการกลับมา "
" ขอบคุณเซอร์นิโคลาส "
" เฮอร์ไมโอนี่เธอเกือบเป็นอนุสาวรีย์หินซะแล้ว .. ยินดีด้วย " เนวิลล์
เฮอร์ไมโอนี่เผลอกอดแฮร์รี่ รู้สึกอาย หันมาเช็คแฮนด์รอน
" ฉันดีใจที่ได้กลับมา ยินดีด้วยนะ เหลือเชื่อเลย เธอทำได้ "
" ก็เพราะเธอช่วยสะสางอะไรหลายอย่างไว้ตั้งเยอะ " รอน
" ไม่มีเธอก็ไม่มีทาง " แฮร์รี่
" ขอบใจ "
เสียงเคาะแก้ว ศจ.มักกอนนากัล " ทุกคนฟังทางนี้หน่อย ก่อนที่เราจะเริ่มงานเลี้ยง ขอเสียงปรบมือดังๆให้กับ ศจ.สเปราต์ มาดามพอมฟรีย์ ที่ได้รับความสำเร็จในการใช้น้ำยาแมนเดรกรักษาให้กับผู้ต้องคำสาป อีกเรื่อง เนื่องจากเหตุการณ์ไม่สงบที่เกิดขึ้น โรงเรียนจึงขอยกเลิกการสอบทั้งหมด "
" ไม่นะ " เฮอร์ไมโอนี่เสียดาย
" ขอโทษที่มาช้า " แฮกริดโผล่พรวด " นกฮูกที่ไปส่งเอกสารการปล่อยตัวฉันหลงทางและสับสน นกตัวนั้นชื่อ แอรัล ผมขอถือโอกาสแถลงข่าว ถ้าไม่ใช่เพราะ แฮร์รี่ รอน และ เฮอร์ไมโอนี่ ล่ะก็ ผมคงยังอยู่ที่ .. ทุกคนรู้ว่าอยู่ที่ไหน ผมขอขอบคุณจากใจจริง "
" ไม่มีฮอกวอตส์ ถ้าไม่มีแฮกริด " แฮร์รี่โผกอด
ศจ.ดัมเบิลดอร์นำปรบมือเช่นเดียวกับทุกคน เสียงนั้นดังกึกก้องเพื่อเป็นเกียรติแด่ รูเบอัส แฮกริด ผู้มีจิตใจงดงาม ..
end : text by piraChan re-write from Thai-subtitle CVDi
