แฮร์รี่ พอตเตอร์ ยังคงคลุมโปงแอบใช้ไฟฉายส่องอ่านหนังสือ และ ทำการบ้านของ รร.ฮอกวอตส์ เมื่อใดลุงเวอร์นอนย่องขึ้นมาแง้มประตู เขาจะรีบดับไฟ แกล้งนอนหลับเช่นนี้ทุกคืน ชีวิตความเป็นอยู่ในบ้านเลขที่ 4 ซอยพรีเว็ต ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนทำท่าจะไม่สงบเมื่อ
     " ป้ามาร์จ จะมาอยู่ที่นี่หนึ่งอาทิตย์ แกต้องรู้จักพูดจาให้สุภาพ ทำตัวเรียบร้อยน่ารัก อ้อ เราบอกป้ามาร์จว่าแกอยู่ที่ สถานดัดสันดานอาชญากรเด็ก และเยาวชน เซนต์บรูตัส จำได้ไหม ! " ลุงเวอร์นอนคำราม
     " อะไรฮะ " แฮร์รี่แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

     ป้ามาร์จเหมือนลุงเวอร์นอนเปี๊ยบ ร่างเจ้าเนื้อ อ้วนใหญ่มีไรหนวดใต้จมูก มือข้างหนึ่งหนีบสุนัขพันธุ์บูลด็อกขี้หงุดหงิดพอๆกัน ระหว่างครอบครัวเดอร์สลี่ย์ทานอาหาร แฮร์รี่ยืนล้างจานถัดเข้าไปในครัว
     " เธอไม่ต้องโทษตัวเองหรอกนะเวอร์นอนที่ไอ้เด็ก นั่นกลายเป็นแบบนี้ .. แม่หมาไม่ดี ลูกหมามันก็ไม่ดีตามไปด้วย _ _ " ป้ามาร์จพูดเสียดสีแฮร์รี่ไม่ทันจบประโยค แก้วไวน์เกิดแตกเปรี๊ยะคามือ
     ป้าเพ็ตทูเนียกับลุงเวอร์นอนมองแฮร์รี่อย่างสงสัย

     " เรื่องของเรื่องมันอยู่ที่สายเลือด พี่ไม่ได้กล่าวหาครอบครัวเธอนะ เพ็ตทูเนีย แต่ น้องสาว เธอน่ะเป็นไข่เน่า แม่นี่หนีตาม ไอ้พอตเตอร์ สันหลังยาวไปเกิดลูกออกมาอยู่ตรงหน้านี่ยังไง..! "
     จู่ๆป้ามาร์จก็หยุดพูด ร่างเธอคล้ายจะโป่งพองด้วยแรงโทสะที่อัดอั้นเอาไว้เยอะ ทว่าอาการโป่งพองไม่ยอมหยุด ร่างกายขยายใหญ่โตทุกสัดส่วน กระดุมผึงหลุด เสื้อปริขาด ก่อนทั้งร่างจะกลายเป็นลูกโป่งมหึมาลอยชนเพดาน หมุนติ้วออกไปนอกบ้าน ลุงเวอร์นอนกระโดดเกาะขาพยายามดึงลงพื้น แต่รั้งไม่อยู่จึงปล่อยป้ามาร์จลอยล่องสู่ท้องฟ้า
     " กลับมาทำให้ป้ามาร์จเหมือนเดิม ! " ลุงเวอร์นอนแผดเสียง
     " สมควรแล้ว " แฮร์รี่เก็บของใช้ส่วนตัว " ผมไปล่ะ .. พอกันที "
     เขาหนีเตลิดออกมาอยู่กลางถนนซึ่งมืดสนิท มือหนึ่งลากหีบใส่ของหนักอึ้งตามหลัง อีกข้างถือกรงเฮ็ดวิกไว้

     แฮร์รี่รู้ดีว่าการใช้เวทมนตร์ต่อหน้ามักเกิ้ลของพ่อมดที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ตามกฎหมายของผู้วิเศษจะถูกทำโทษถึงขั้นไล่ออกจากฮอกวอตส์ เด็กชายออกมาไกลจากบ้านของพวกเดอร์สลี่ย์หลายช่วงถนน
     เขานั่งพักเหนื่อยอยู่ริม ถนนแมกโนเลียเครสเซนต์ แฮร์รี่ผงะเมื่อเห็นหมาดำตัวใหญ่แยกเขี้ยวคำรามใส่ จู่ๆรถโดยสารสามชั้นสีม่วงบาดตาคันหนึ่งแล่นมาจอดตรงหน้า เขาหงายหลังล้มตึง
     " ขอต้อนรับสู่ รถเมล์อัศวินราตรี พาหนะฉุกเฉินสำหรับแม่มดและพ่อมดพเนจร .. " สแตน ชันไบก์ กระเป๋าวัยโจ๋ช่วยหิ้วสัมภาระของแฮร์รี่ หมาดำตัวนั้นอันตรธานไปไร้ร่องรอย

     เออร์นี่ แพรงก์ ,พ่อมดโชเฟอร์วัยดึกเหยียบคันเร่งมิดด้าม รถเมล์วิ่งห้อตะบึงเร็วเกินกว่าสายตาพวกมักเกิ้ลจะมองเห็น ผ่านสุมทุมพุ่มไม้ เสาหลักเขต ตู้โทรศัพท์ .. บนรถไม่มีเก้าอี้นั่งกลับมีเตียงนอนเรียงต่อกันเป็นตับ สแตน กาง นสพ.เดลี่พรอเฟ็ต พาดหัวข้อข่าว
     แบล็กยังคงล่องหน .. ซิเรียส แบล็ก นักโทษคดีอุกฉกรรย์แหกคุกอัซคาบันรอดพ้นการจับกุม เมื่อ 12 ปีก่อน แบล็ก สังหารหมู่ชาวบ้าน 12 คน พ่อมด 1 คน ด้วยการร่ายคาถาเพียงบทเดียว โหดจริงๆ .. เขาจ้องหน้าแฮร์รี่
     " แผลบนหัว .. นายชื่อ'ไร อ้ะ "
     " เนวิลล์ ลองบัตท่อม " แฮร์รี่ลูบผมม้าปิดหน้าผาก บอกชื่อปลอม " งั้นรถเมล์คันนี้ก็ไป .. "
     " ทุกที่ที่นายอยากไป เฉพาะบนบกเท่านั้น มุดน้ำ-ดำดิน บ่ได้ "
     " นักโทษแหกคุกฆ่าคนตั้ง 13 เหรอฮะ " แฮร์รี่เบี่ยงเบนความสนใจ
     " ฮื่อ กลางวันแสกๆเชียว แบล็ก เคยเป็นลูกน้องตัวเอ้ของคนที่ นายก็รู้ว่าคราย " สแตนเอ่ย
     " อะไรกัน โวลเดอมอร์ น่ะหรือฮะ " แฮร์รี่โพล่งคำ
     " เฮ้ยจะบ้ารึไง พูดถึง ชื่อ นั้นทำม้าย .. " สแตนร้องจ๊าก

     รถเมล์อัศวินราตรีจอดเอี๊ยดลงตรงหน้า ร้านหม้อใหญ่รั่ว ด้านหลังมีประตูวิเศษผ่านเข้าสู่ ตรอกไดแอกอน
     " อยู่นี่เอง แฮร์รี่ " คอร์นีเลียส ฟัดจ์ ,รมต.กระทรวงเวทมนตร์มาดักรอถึงที่ แฮร์รี่ กับ สแตน ตะลึง .. ความแตกซะแล้วมั้ยล่ะ .. " เธอทำให้พวกเราทุกคนเป็นห่วงมาก ยิ่งตอนหนีออกจากบ้านลุงกับป้าแบบนั้น ฉันคิดว่า .. ที่สำคัญคือเธอ ปลอดภัย ดี "
     " แล้วเรื่องลงโทษผมล่ะครับ "
     " โถ .. แค่เรื่องเล็กน้อย เธอไม่ได้ตั้งใจทำซักหน่อย เราจัดการปล่อยลม และลบความทรงจำสุดระทึก คุณมาจอรี่ เดอร์สลี่ย์ เรียบร้อย ฉันบุ๊คห้องเบอร์ 11 ไว้เธอจะพักอยู่อย่างสบายในร้านนี้ ขอเพียงไม่ออกไปเตร็ดเตร่ในถิ่นมักเกิ้ลของลอนดอน ตกลงไหม เอ้า .. ฉันต้องรีบกลับไปสะสางงานต่อเสียที "


     แฮร์รี่ดูมีความสุขกับที่อยู่ชั่วคราวในร้านหม้อใหญ่รั่ว จะตื่นนอนเวลาใดก็สะดวก เลือกกินอะไรก็ได้ที่อยากกิน เดินเล่นอย่างอิสระในตรอกไดแอกอน เขานั่งทำการบ้านท่ามกลางแดดอุ่นท้องฟ้าสดใสนอก ร้านไอกรีมของ ฟลอเรียน ฟอร์เตสคิว
     เบิกเงินจาก ธนาคารกริงกอตส์ ใส่กระเป๋าจนเต็ม พยายามฝืนใจที่จะไม่ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย แฮร์รี่เข้าไปมุงดูไม้กวาดรุ่นใหม่บนแท่นโชว์ของ ร้านอุปกรณ์ควิดดิชชั้นเยี่ยม
     " เพิ่งออกใหม่ .. รุ่นต้นแบบ " พ่อมดคนหนึ่งจ้อ
     " เป็นไม้กวาดที่เหาะเร็วที่สุดในโลกใช่ไหมป๊ะป๋า " เด็กชายเขย่าแขนถามบิดา
     " ไฟร์โบลต์ ประดิษฐกรรมจากสุดยอดเทคโนโลยี ออกแบบตามหลักแอโรไดนามิค มีระบบเบรกเอบีเอส .. ทีมชาติไอริชสั่งทำแล้ว 7 อันเพื่อใช้แข่ง เวิลด์คัพ นะครับ " เจ้าของร้านบอกผู้ชม

     แฮร์รี่ข่มใจทั้งที่อยากได้สุดชีวิต เขาแวะร้านเครื่องยา ร้านเสื้อคลุม และ ร้านหนังสือ ตำรา ปีศาจว่าด้วยเรื่องปีศาจ ราวร้อยเล่มถูกขังในกรงเหล็กขนาดใหญ่ หน้ากระดาษถูกฉีกขาดปลิวว่อนออกมา บางเล่มไล่ฟัดงับกันนัวเนีย ตำรานี้อยู่ในรายชื่อชุดวิชาดูแลสัตว์วิเศษ .. แฮร์รี่เข้าใจแล้วว่าเหตุใด แฮกริด จึงให้เขามา เหลือบมองเห็น หนังสือ ลางมรณะ : ทำอย่างไรเมื่อรู้ว่าความตายกำลังจะมาถึง หน้าปกรูปสุนัขสีดำตัวใหญ่ ดูคุ้นตา ..
     " รับเล่มอื่นอีกไหมครับ " คนขายยัดหนังสือ เผยชะตาอนาคต ใส่มือแฮร์รี่
     " เอ้อ .. ผมต้องการตำราแปลงร่างระดับกลาง กับ ตำราคาถามาตรฐานสำหรับปี 3 ฮะ "

     " แฮร์รี่ แฮร์รี่ ! เจอเสียที .. พ่อบอกว่านายอยู่ในร้านหม้อใหญ่รั่ว " รอน
     " เธอปล่อยลมป้าจนตัวพองจริงๆเหรอ " เฮอร์ไมโอนี่
     " ฉันไม่ได้ตั้งใจ " แฮร์รี่มองเห็นถุงใบอ้วนใหญ่ 3 ใบวางอยู่บนเก้าอี้ถัดไป " นั่นอะไรน่ะ "
     " ถุงใส่หนังสือ ก็ฉันเลือกเรียนวิชาใหม่มากกว่าพวกเธอ .. ตำราวิชาตัวเลขมหัศจรรย์ การดูแลสัตว์วิเศษ วิชาพยากรณ์ศาสตร์ ศึกษาอักษรรูนโบราณ มักเกิ้ลศึกษา "
     " นี่เธอจะกินจะนอนกับเค้าบ้างมั้ยตลอดปีนี้น่ะ เฮอร์ไมโอนี่ " แฮร์รี่แซว รอนแอบหัวเราะ
     ทั้งสามเดินไป ร้านสัตว์วิเศษ เพราะรอนบ่นว่า สแคบเบอร์ ,หนูมรดกตกทอดจากพี่ๆไม่ค่อยสบาย อยากจะซื้อยาบำรุง ส่วนเฮอร์ไมโอนี่ซื้อ ครุกแชงก์ ,แมวขนสีน้ำตาลส้มนุ่มฟู ใบหน้าบึ้งตึงออกแป้นๆ สัตว์เลี้ยงคู่นี้เป็นศัตรูกันตั้งแต่แรกเจอ

     เช้าวันต่อมามีรถเก๋งจากระทรวงฯ 2 คันมารับ แฮร์รี่ เฮอร์ไมโอนี่ และ ครอบครัววีสลี่ย์ไปส่งที่สถานีรถไฟ คิงส์ครอส โชเฟอร์พ่อมดบุคลิกคล้ายพวกสายลับ .. พวกเขาผ่านชานชาลาที่ 93/4 ขึ้นขบวนรถด่วนฮอกวอตส์
     นางวีสลี่ย์จูบลูกๆทุกคน จูบเฮอร์ไมโอนี่ และ แฮร์รี่ เป็นคนสุดท้าย " รักษาตัวด้วยนะจ๊ะ แฮร์รี่ "
     " แฮร์รี่ มาทางนี้หน่อยซิ " นายวีสลี่ย์พยักพเยิดไปทางเสาต้นหนึ่ง " ฉันมีเรื่องสำคัญต้องบอกเธอเกี่ยวกับ ซิเรียส แบล็ก นักโทษวิกลจริต เขากำลังตามหา .. "
     " ผม .. เอ้อ .. พอทราบจากท่านรมต.ฟัดจ์ มาบ้างครับ "
     " แบล็กกำลังบ้าคลั่ง เขาอยากให้เธอตาย เผื่อ เจ้าแห่งศาสตร์มืด จะกลับมามีอำนาจอีกครั้ง แบล็กสูญเสียทุกอย่างในวันที่เธอสยบลูกพี่เขาได้ เธอจะปลอดภัยเมื่ออยู่ฮอกวอตส์ .. แต่เธอต้องสัญญากับฉันนะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามออกไปตามหาแบล็กโดยเด็ดขาด ! "
     " ทำไมผมต้องไปตามหาคนที่คิดจะฆ่าผมด้วยล่ะครับ? " แฮร์รี่งง
     ไอน้ำพลุ่งขึ้นทางหัวรถจักร รถไฟเริ่มเคลื่อนขบวน แฮร์รี่วิ่งขึ้นไปบนโบกี้ตู้เดียวกับรอน โบกมือให้นายและนางวีสลี่ย์จนภาพนั้นลับตา ..


     แฮร์รี่ต้องการคุยเป็นการส่วนตัวกับ รอน และ เฮอร์ไมโอนี่ เกี่ยวกับ ซิเรียส แบล็ก พวกเขาเลือกอยู่ในตู้ขบวนสุดท้ายซึ่งมีชายคนหนึ่งนั่งหลับอยู่ริมหน้าต่าง ปกติรถด่วนฮอกวอตส์รับเฉพาะเด็กนักเรียน
     " เขาหลุดออกจากคุกอัซคาบันได้ยังไง ทั้งที่เป็นนักโทษควบคุมพิเศษ ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน นายต้องระวังมากๆ " รอนตื่นตระหนก
     " แต่พวกเขาจะจับแบล็กได้ไม่ใช่หรือ " เฮอร์ไมโอนี่มองโลกในแง่ดี
     รถด่วนสายฮอกวอตส์มุ่งหน้าขึ้นเหนือ ผ่านป่าทึบ บรรยากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝน พอถึงกลางสะพานในหุบเขากลับชะลอความเร็วลง .. หยุดกึก ตะเกียงให้แสงสว่างดับพรึ่บ ทุกสิ่งตกอยู่ในความมืดมน ข้างนอกสายฝนซัดกระหน่ำ เกิดความหนาวเย็นจับใจ ..
     " มีอะไรเคลื่อนไหวอยู่ข้างนอก .. ฉันว่ามีคนมาขึ้นรถ " รอนใช้มือปัดกระจกไล่ฝ้า
     " เงียบๆไว้ ! " ชายที่นั่งมาในตู้เดียวกันตื่น เขาเสกเปลวไฟบนฝ่ามือพอมองเห็นอะไรลางๆ ประตูเลื่อนเปิดออกช้าๆ แสงวับวาวจับต้องร่างเงาในเสื้อคลุมสูงตระหง่าน ใบหน้าของมันซ่อนอยู่ใต้หมวกคลุมศีรษะ แฮร์รี่มองเห็นมือข้างที่โผล่พ้นเสื้อเป็นสีเทาคล้ำ หนังหุ้มนิ้วมือลื่น ตกสะเก็ด ราวซากศพ มันสูดลมหายใจเข้าช้าๆยาวๆ เกิดเสียงหวีดหวิว ความเย็นยะเยือกน่าสะพรึงกลัวครอบคลุมเด็กๆจนกระดิกตัวไม่ได้ แฮร์รี่รู้สึกแน่นหน้าอก ตาเหลือกขึ้นข้างบน ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ โหยหวนมาแต่ไกล

     ชายลึกลับชักไม้กายสิทธิ์ ร่ายเวทมนตร์ไล่อสูรเหล่านั้นไป ทว่าแฮร์รี่เป็นลมหมดสติเสียแล้ว .. เมื่อรู้สึกตัว เขาเล่าให้แฮร์รี่ฟังว่า เงาดำในผ้าคลุมคือ ผู้คุมวิญญาณแห่งคุกอัซคาบัน ที่ดูดกลืนความสุขของผู้คนเป็นอาหาร และกำลังไล่ล่า ซิเรียส แบล็ก ตามภารกิจ ว่าแล้วส่งช็อกโกแลตให้เด็กๆ
     " กินเถอะ มันจะช่วยให้ดีขึ้น ฉันต้องไปคุยกับคนขับรถหน่อย ขอตัวก่อน .. "     

     ในที่สุดรถไฟก็มาถึงจุดหมายปลายทางสถานีฮอกส์มี้ด แฮกริด ต้อนนักเรียนปี 1 ขึ้นเรือข้ามทะเลสาบตามธรรมเนียม นักเรียนที่เหลือขึ้นรถม้าวิ่งวกวนผ่านทางวิบาก แฮร์รี่มองเห็นร่างสูงทะมึนของผู้คุมวิญญาณยืนเฝ้าประตูรั้วเหล็กดัดก่อนเข้าปราสาท นักเรียนเดินเบียดเสียดกันขึ้นบันได
     ศจ.มักกอนนากัลแนะนำแฮร์รี่ไปตรวจร่างกายกับมาดามพอมฟรีย์ในห้องพยาบาล ระหว่างนั้นเฮอร์ไมโอนี่ถือโอกาสปรึกษาเรื่องตารางเรียน รอนตามมาสมทบทั้งคู่สู่ห้องโถงใหญ่ พิธีคัดสรรเพิ่งผ่านพ้นไป

     " ยินดีต้อนรับ ! ขอต้อนรับสู่อีกหนึ่งปีที่ฮอกวอตส์ มีเรื่องสำคัญมากที่จะกล่าวถึงก่อนพวกเธอทานอาหาร " ศจ.ดัมเบิลดอร์กระแอมนิดหนึ่ง พูดต่อ " โรงเรียนของเราเป็นเจ้าภาพรับรองผู้คุมวิญญาณแห่งคุกอัซคาบัน ในหน้าที่ราชการกระทรวงเวทมนตร์ ผู้คุมจะประจำอยู่ทางเข้าโรงเรียนทุกแห่ง ห้ามนักเรียนทุกคนออกจากโรงเรียนโดยไม่ได้รับอนุญาต ห้ามใช้กลอุบาย แปลงกาย ล้อเล่น หรือหลบอยู่ใต้ผ้าคลุมล่องหน ผู้คุมจะไม่เข้าใจคำวิงวอน ข้อแก้ตัวต่างๆ จงอย่าเปิดช่องให้พวกเขาทำร้ายเธอได้ .. ในความมืดมิดเราจะเห็นแสงสว่างแห่งปัญญาได้ชัดเจนที่สุด "

     จากนั้นศจ.ดัมเบิลดอร์แนะนำอาจารย์ใหม่ ชายวัยกลางคนซึ่งอยู่ในโบกี้เดียวกับแฮร์รี่ รอน และ เฮอร์ไมโอนี่ แท้จริงคือ ศจ.รีมัส ลูปิน อาจารย์ประจำวิชาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืด ส่วน รูเบอัส แฮกริด ได้บรรจุเป็นอาจารย์ประจำวิชาการดูแลสัตว์วิเศษแทน ศจ.เคทเทิ่ลเบิร์น ผู้เกษียณอายุ ..
     
     next chapter >>