ดวงอาทิตย์ทอแสงสีแดงฉานก่อนลาลับขอบฟ้า เด็กๆเดินกลับปราสาทช้าๆ ภายใต้ผ้าคลุมล่องหน เฮอร์ไมโอนี่สะอึกสะอื้นทำใจไม่ได้ ความมืดโรยตัวปกคลุมคร่าวิญญาณ บัคบีค ไปแล้ว
     " สแคบเบอร์ อยู่นิ่งๆ " รอนดุแต่ไม่ได้ผล " โอ๊ย ! มันกัดฉัน "
     เจ้าหนูขี้เรื้อนดิ้นรนสุดชีวิตสลัดจากอุ้งมือรอน ครุกแชงก์ วิ่งไล่กวด รอนกระโดดพุ่งหลาวคว้าตัวได้ก่อน " จับได้แล้ว ไอ้แมวโสโครก ถอยไป ! "
     สามสหายยังไม่ทันพักหายใจก็ได้ยินเสียงอุ้งเท้าขนาดยักษ์กระทบพื้น สุนัขสีดำสนิทร่างมหึมาโผทะยานข้าม แฮร์รี่ กับ เฮอร์ไมโอนี่ ตะปบรอนคว่ำ งับขาลากเข้าไปในโพรงใต้ต้นวิลโลว์จอมหวด กิ่งก้านของมันขยับหวดซ้ายทีขวาที กันไม่ให้ใครเข้าใกล้

     แฮร์รี่ และ เฮอร์ไมโอนี่ วิ่งซิกแซ็กพยายามหลบหลีกเพื่อเข้าไปช่วยรอน แต่ก็ถูกจับตัวเหวี่ยงกลางอากาศ ก่อนร่างทั้งคู่จะถูกฟาดลงพื้น ครุกแชงก์ แอบย่องไปใช้อุ้งเท้าตะปบตาไม้ที่ลำต้น วิลโลว์เจ้าอารมณ์พลันหยุดนิ่ง ทั้งสองปราดเข้าไปใต้โพรง ไถลลื่นลงอุโมงค์ทอดยาวไปไกลลิบ
     " อุโมงค์ไปโผล่ที่ไหนนะ " เฮอร์ไมโอนี่กระซิบถาม
     " ไม่รู้สิ มันปรากฎในแผนที่ตัวกวน แต่ เฟร็ด กับ จอร์จ ก็ไม่เคยใช้เป็นทางลับ ดูเหมือนว่าจะมาสุดทางที่ฮอกส์มี้ด .. " แฮร์รี่ก้มศีรษะเดินคลำทาง
     อุโมงค์เริ่มชันขึ้น ไปโผล่ใต้พื้นไม้ของบ้านร้างแห่งหนึ่ง ห้องนั้นไม่มีคน ประตูเปิดแง้มไว้ มีรอยลากอะไรบางอย่างผ่านฝุ่นหนาเขรอะเข้าไป
     " ฉันว่าเราอยู่ใน เพิงโหยหวน นะ " เฮอร์ไมโอนี่ชักกลัว
     แฮร์รี่กำไม้กายสิทธิ์ไว้แน่น ถีบบานประตูเปิดกว้างเห็น รอน นอนกุมขาบนเตียงสี่เสาที่มีผ้าบังตา ครุกแชงก์ยืดคอนั่งอยู่บนพื้นใกล้ๆ
     " รอน เธอเป็นอะไรหรือเปล่า หมาตัวนั้นหายไปไหน " แฮร์รี่ และ เฮอร์ไมโอนี่ ถลาไปถึงตัวเพื่อนรัก
     " เราหลงกลติดกับดักมันแล้ว .. เขาเป็นสุนัขแปลงร่าง แอนนิเมจัส "

     ชายในเงามืดปิดประตูไล่หลังดังปัง นัยน์ตาเขาเซื่องซึมในเบ้าตาดำลึกโหล ร่างผอมกะหร่องผิวซีดราวซากศพ ฟันเหลืองอ๋อย โหนกแก้มปูดโปนประกอบโครงหน้าเหมือนกะโหลกผี ซิเรียส แบล็ก นั่นเอง ..
     " เอกซ์เปลลิอาร์มัส ! " นักโทษอุกฉกรรจ์ร่ายคาถาปลดไม้กายสิทธิ์จากเด็กๆ " คิดอยู่แล้วว่าเธอต้องมาช่วยเพื่อน พ่อ ของเธอก็คงจะทำแบบนี้กับ ฉัน เหมือนกัน กล้าหาญมาก อะไรๆจะได้ง่ายขึ้น "

     คำพูดเกี่ยวกับพ่อปลุกแฮร์รี่บันดาลโทสะ รอนรั้งตัวเขาไว้ " ถ้าต้องการฆ่าแฮร์รี่ ก็ต้องฆ่าเราด้วย ! "
     " นอนลงเถอะ ไม่เช่นนั้นจะยิ่งเจ็บขามากขึ้น " แบล็กพูดกับรอนเบาๆ " คืนนี้จะมีคนถูกฆ่าเพียงคนเดียว "
     " แกฆ่าพ่อแม่ของฉัน " แฮร์รี่ตะเบ็งเสียง พุ่งตัวใส่แบล็กหงายหลัง รัวกำปั้นถี่ยิบ คว้าไม้กายสิทธิ์จี้ตรงหัวใจศัตรู ครุกแชงก์กระโดดขวาง ฝังอุ้งเท้าบนเสื้อคลุมแบล็ก ไม่ยอมขยับเขยื้อน
     " จะฆ่าฉันหรือแฮร์รี่ ฟังฉันก่อนไม่งั้นเธอจะเสียใจ "
     จังหวะที่แฮร์รี่เงื้อมือค้างไว้ ศจ.ลูปิน ก็โผล่เข้ามายึดไม้กายสิทธิ์ไปจากเขา ฉุดร่างแบล็กขึ้นมาสวมกอด " มันอยูที่ไหน ซิเรียส "
     " หนูไม่อยากเชื่อเลย อาจารย์เป็นเพื่อนกับเขา ! " เฮอร์ไมโอนี่กรีดร้อง " หนูอุตส่าห์ไม่บอกใคร "
     " เฮอร์ไมโอนี่ ครูอธิบายได้ " ศจ.ลูปินละล่ำละลัก
     " แฮร์รี่ เขาช่วยให้ แบล็ก เข้าไปในปราสาท เขาอยากเห็นเธอตาย .. เขาเป็น มนุษย์หมาป่า ! "
     " เธอทำข้อสอบถูกแค่ 1 ใน 3 ครูไม่ได้ช่วย ซิเรียส แบล็ก ให้เข้าไปในปราสาท และ ครูไม่ต้องการให้แฮร์รี่ตาย .. ครูเป็นมนุษย์หมาป่าจริง "
     .. เฮอร์ไมโอนี่เอะใจตอนเขียนเรียงความเรื่องมนุษย์หมาป่าส่งศจ.สเนป และ รู้พิรุธว่าศจ.ลูปินมักป่วยในคืนพระจันทร์เต็มดวง เขากลัวบ็อกการ์ตแปลงร่างเป็นดวงจันทร์ !


     ศจ.ลูปินในวัยเด็กถูกสุนัขบ้ากัด ก่อนนั้นยังไม่มียารักษา เมื่อพิษกำเริบเขาจะกลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่าทุกคืนวันเพ็ญ ศจ.ดัมเบิลดอร์,อาจารย์ใหญ่โรงเรียนฮอกวอตส์เมตตารับเขาเป็นนักเรียน โดยหาวิธีป้องกันยามลูปินคลุ้มคลั่ง ต้นวิลโลว์จอมหวด และ โพรงใต้ดินถูกขุดขึ้นทะลุออกไปชานหมู่บ้านฮอกส์มี้ด ทำรั้วกั้นบ้านร้างไว้หลังหนึ่ง ลูปินออกจากปราสาทมาแปลงร่างที่นี่ ช่วงกลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่าจะเจ็บปวดทรมาน แทนที่จะไล่กัดคนได้ เขาต้องข่วนทำร้ายตัวเอง ชาวบ้านละแวกนั้นได้ยินเสียงกรีดร้องจึงนึกว่ามีผีร้าย ศจ.ดัมเบิลดอร์ช่วยกระพือข่าวลือเกี่ยวกับเพิงโหยหวน

     เพื่อนรัก 3 คนของลูปินคือ ซิเรียส แบล็ก,ปีเตอร์ เพ็ตติกรูว์ และ เจมส์ พอตเตอร์ สังเกตเห็นความเจ็บป่วยผิดปกติของเขา ไม่นานความลับก็แตก แต่มิตรภาพไม่ผันแปร พวกเขาเรียนวิธีแปลงร่างเป็น แอนนิเมจัส เพื่อเป็นเพื่อน และ คลายความดุร้ายของมนุษย์หมาป่า แก๊งนรก 4 สหายรู้จักบริเวณโรงเรียน และ หมู่บ้านทุกซอกทุกมุมจึงทำ แผนที่ตัวกวน ขึ้น ลงชื่อ ฉายา เอาไว้คือ ซิเรียส เป็นนายเท้าปุย(สุนัขดำ) ปีเตอร์ เป็นนายหางหนอน(หนู) เจมส์ เป็นนายเขาแหลม(กวาง) และ ลูปิน เป็นนายจันทร์เจ้า(มนุษย์หมาป่า)

     ลูปินรู้สึกสำนึกผิดที่พาพรรคพวกแหกกฎโรงเรียน และ ชักนำสหายเป็นพ่อมดแอนนิเมจัส ซึ่งผิดกฎกระทรวงฯ สเนปไม่ค่อยชอบนักเรียนกลุ่มนี้นัก ทั้งยังอิจฉา เจมส์ ที่เล่นควิดดิชเก่งกว่า เขาพยายามสอดรู้สอดเห็นเรื่องไม่ดีเอาไปฟ้องอาจารย์ แบล็ก นึกสนุกจึงแกล้งสเนป หลอกให้เข้าไปอุโมงค์ใต้ต้นวิลโลว์ก็จะรู้ ความลับ ลูปิน เจมส์ช่วยสเนปจากกรงเล็บมนุษย์หมาป่าออกมาได้หวุดหวิด ศจ.ดัมเบิลดอร์ห้ามสเนปแพร่งพรายเรื่องเสื่อมเสีย ..

     " เพราะอย่างนี้น่ะเองศจ.สเนปถึงเกลียดอาจารย์ เพราะเขาคิดว่าอาจารย์ร่วมกันเล่นตลก " แฮร์รี่เปรย
     " ถูกต้อง " ศจ.สเนปดึงผ้าคลุมล่องหนออก ชี้ไม้กายสิทธิ์มุ่งพิฆาตศจ.ลูปิน " คืนนี้คุกอัซคาบันจะมีนักโทษเพิ่มขึ้น 2 คน อยากรู้นักศจ.ดัมเบิลดอร์จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน "
     แฮร์รี่เสกคาถาใส่ศจ.สเนปทีเผลอ ร่างอาจารย์สอนวิชาปรุงยาลอยขึ้นจากพื้นกระแทกผนังห้องสลบเหมือด
     " ขอบใจนะ แฮร์รี่ " ศจ.ลูปินขยับไปไกล้รอน " เราจะพิสูจน์ให้เธอรู้ว่า ซิเรียส ไม่ได้ทำผิดอย่างที่ใครเข้าใจ คนร้ายตัวจริงคือคนที่ครูคิดว่าตายไปตั้งนานแล้ว "
     " ปีเตอร์ เพ็ตติกรูว์ คือคนทรยศ เขายังอยู่ที่นี่ ตรงนี้ " ซิเรียสชี้ไปยังหนูในมือของรอน เจ้าสแคบเบอร์ !

     .. รมต.ฟัดจ์มาตรวจคุกอัซคาบันปีก่อน เขาทิ้งนสพ.เดลี่พรอเฟ็ตให้ซิเรียส รูปข่าวหน้าแรกมี หนู ประหลาด,นิ้วหัวแม่เท้า หายไป เกาะไหล่เด็กชายครอบครัววีสลี่ย์ มีคำบรรยายว่าเมื่อเที่ยวอียิปต์แล้ว เด็กๆจะกลับมาเรียนที่ฮอกวอตส์ ซิเรียสจำ ปีเตอร์ ได้ทันที เขาเคยเห็นเพื่อนแปลงร่างเป็น หนู จนชินตา

     ซิเรียสต้อนปีเตอร์ไปจนมุม เจ้าคนตอแหลตะโกนให้คนทั้งถนนได้ยินว่า ซิเรียส ทรยศ ลิลี่ กับ เจมส์ แล้วระเบิดถนนกระจุย ฆ่าคนที่อยู่ในรัศมี 6 เมตรตายเรียบ ตัด นิ้วมือ ทิ้งแล้วแปลงร่างเป็น หนู เผ่นหนีลงไปในท่อปนเปกับหนูตัวอื่น ..

     " อย่ายุ่งกับมัน " รอนกำสแคบเบอร์เอาไว้แนบอกแน่นขึ้นอีก " เพราะ แมวบ้า นั่น มันถึงเป็นแบบนี้ .. "
     " ครุกแชงก์ คือ แมวแสนรู้ มันพยายามจับ ปีเตอร์ มาให้ฉันแต่ไม่สำเร็จ ก็เลยขโมยรหัสผ่านเข้าหอคอยกริฟฟินดอร์มาให้ จากโต๊ะข้างเตียงเด็กขี้ลืม(เนวิลล์) ปีเตอร์แกล้งตาย,กัดตัวเองทิ้งรอยเลือดไว้บนผ้าปูที่นอน ก่อนหนีไป .. " แบล็กลูบไล้หัวฟูๆเจ้าแมวหน้าแป้น
     .. ซิเรียส แบล็ก คำนึงอยู่เสมอว่าตนคือ ผู้บริสุทธิ์ สิ่งนี้ทำให้เขาไม่เป็น บ้า เมื่ออยู่ในคุกอัซคาบัน ผู้คุมวิญญาณไม่อาจดูดกลืน ความสุข ใดๆไปจากเขาได้ เมื่อถูกบีบคั้นมากๆภายใต้ความทุกข์ระทม แบล็กจึงแปลงร่างเป็นสุนัขดำผอมโซลอดซี่ลูกกรงออกมา ว่ายน้ำขึ้นฝั่ง หลบอาศัยอยู่ในป่า เดินทางมุ่งสู่ฮอกวอตส์เพื่อล้างแค้น ..
     " บังคับให้มันเผยตัวเลยดีกว่า พร้อมหรือยังซิเรียส " ศจ.ลูปินเกรี้ยวกราด

     ประกายแสงพุ่งออกจากไม้กายสิทธิ์ 2 อัน สแคบเบอร์ ลอยค้างอยู่กลางอากาศ พักเดียวก็หล่นปุบนพื้น กลายร่างเป็นชายร่างอ้วนเตี้ยผมบาง จมูกแหลม และ ดวงตาเล็กหยี
     " สวัสดี ปีเตอร์ ไม่ได้เจอกันซะนาน " ศจ.ลูปินทักทาย
     " ระ - รีมัส ซะ - ซิเรียส เพื่อน เพื่อนยาก " เพ็ตติกรูว์ตัวสั่นงั่ก คุกเข่าหันไปทางเด็กๆ " รอน .. ฉันเคยเป็นสัตว์เลี้ยงแสนดีของเธอใช่มั้ย เฮอร์ไมโอนี่ .. แม่หนูผู้แสนฉลาด ช่วยฉันด้วย (เด็กหญิงเอือมระอา) แฮร์รี่ .. เจมส์ คงไม่อยากให้ฉันถูกฆ่า เขาใจบุญ และ มีเมตตา "
     แฮร์รี่ใจอ่อนร้องขอชีวิตของ ปีเตอร์ ไว้เพื่อมอบให้ผู้คุมวิญญาณ อย่างน้อย ซิเรียส และ ศจ.ลูปิน ก็มีโอกาสพ้นมลทิน ทั้งหมดกลับออกมาจากโพรง ซิเรียสมองดูท้องฟ้าด้วยความโล่งใจที่จะได้เป็นอิสระอีกครั้ง เขาชักชวนแฮร์รี่ไปอยู่ด้วยกันในฐานะ พ่อทูนหัว แต่ก่อนที่แฮร์รี่จะตอบตกลงด้วยความยินดี เฮอร์ไมโอนี่ตะโกนเสียงหลงเมื่อเห็นร่างศจ.ลูปินสั่นเทิ้ม
     " ตายแล้ว ! คืนนี้อาจารย์ลืมกินยา "

     พระจันทร์เต็มดวงค่อยๆส่องสว่างพ้นกลีบเมฆ ซิเรียสรีบสวมกอดเพื่อนสนิท พร่ำพูดให้รู้สึกตัว เสียงเห่าคำรามน่ากลัวดังระงม แล้วศีรษะศจ.ลูปินก็ยืดยาวออก เช่นเดียวกับลำตัว ขนงอกตามใบหน้า และ มือที่งองุ้มลง กลายเป็น มนุษย์หมาป่า ในบัดดล ..
     " ให้ฉันจัดการเอง .. พวกเธอหนีไป ! " ซิเรียสแปลงร่างเป็นหมาดำคอยขัดขวางสุดฤทธิ์
     ปีเตอร์ อาศัยจังหวะชุลมุนแปลงร่างเป็นหนูล่องหน ศจ.สเนปฟื้นสติออกจากโพรงเป็นคนสุดท้ายรี่เข้าไปกั้นลูกศิษย์ให้ห่างจากอันตราย ยังไม่วายถูกมนุษย์หมาป่าตบกระเด็น มันย่างสามขุมเตรียมขย้ำเด็กๆ ซิิเรียสในร่างหมาดำกระโดดเข้าโรมรันล่อมันไปอีกทาง .. แฮร์รี่เป็นห่วงซิเรียสจึงวิ่งตามไป ปล่อยให้เฮอร์ไมโอนี่พยุงรอนอยู่นิ่งๆ มนุษย์หมาป่าหันขวับมาจะเล่นงานแฮร์รี่ จู่ๆก็มีเสียงหอนเรียกของสุนัขเพศเมียดึงดูดให้มันวิ่งตามต้นเสียงเข้าไปในป่า ..

     แฮร์รี่พบซิเรียสนอนบาดเจ็บอยู่ริมธารน้ำ เหล่าผู้คุมวิญญาณกำลังเหาะมารายล้อม แฮร์รี่เสกคาถาผู้พิทักษ์ต้านทานไว้ได้ชั่วคราว ครู่เดียวทั้งสองก็ถูกกลุ้มรุมทำร้าย ช่วงซิเรียสใกล้ม้วยมรณาพลันปรากฎกวางหนุ่มเรืองแสงยังฝั่งนทีตรงข้าม กระโจนมาพร้อมแสงสว่างวาบใหญ่ ขับไล่ผู้คุมวิญญาณพ่ายกระเจิง แม้สายตาจะพร่าเลือนแฮร์รี่เพ่งมองเห็นชายผู้หนึ่งที่ต้นกำเนิดลำแสง คงเป็นพ่อของเขา..! แฮร์รี่ฟุบหมดสติ ..


    แฮร์รี่ฟื้นขึ้นที่ห้องพยาบาลในฮอกวอตส์พร้อมกับข่าวร้ายที่ว่า ซิเรียสถูกจับกุม และกำลังจะโดนประหาร ด้วยการมอบ จุมพิตปลิดวิญญาณ จากเหล่าผู้คุมอัซคาบัน แฮร์รี่ และ เฮอร์ไมโอนี่ เล่าความจริงให้อาจารย์ใหญ่ฟัง
     " ฉันเชื่อ .. แต่ฉันไม่มีอำนาจชี้แจงให้คนอื่นคล้อยตาม " ศจ.ดัมเบิลดอร์พูดเสียงเบา ก่อนบอกใบ้ " เวลา เป็นสิ่งมหัศจรรย์ในยามที่มีวิกฤต "
     " ใช่แล้ว..! " เฮอร์ไมโอนี่เบิกตากว้าง
     " ซิเรียสถูกขังอยู่ในห้องศจ.ฟลิตวิก บนชั้น 7 หน้าต่างบานที่ 13 นับจากทางขวาหอคอย ถ้าทุกอย่างลงเอยด้วยดี คืนนี้พวกเธอจะช่วยชีวิตผู้บริสุทธิ์ได้มากกว่าหนึ่งราย คุณเกรนเจอร์รู้กฎอยู่แล้วว่ามันเสี่ยง เธอ-ต้อง-ไม่-ให้-ใคร-เห็น " ศจ.ดัมเบิลดอร์เน้นชัดทุกถ้อยคำ " ฉันจะขังพวกเธอไว้ในนี้ อีก 5 นาทีจะสองยาม หมุน นาฬิกาแก้ว 3 รอบก็ใช้การได้ โชคดีนะ "

     เฮอร์ไมโอนี่เผยความลับที่ทำให้เธอเข้าเรียนได้ทุกวิชามาตลอดเทอม(พาสชั้น) เพราะอาศัย เครื่องย้อนเวลา เธอเหวี่ยงสายสร้อยคล้องคอแฮร์รี่เข้าด้วยกัน หมุนนาฬิกาแก้วครบ 3 รอบ .. ห้องพักคนไข้มืดมิดหายวับไปกลายเป็นทางเดินนอกปราสาทมุ่งสู่กระท่อมแฮกริด ..
     .. เฮอร์ไมโอนี่ ขอ เครื่องย้อนเวลา จากศจ.มักกอนนากัลเพื่อจะได้เข้าเรียนหลากหลายวิชามากกว่าเพื่อนร่วมชั้น โดยสัญญาว่าจะไม่บอกใคร และใช้ไปในทางที่ผิด ภายใต้กฎข้อสำคัญที่สุดของพ่อมดคือ ไม่มีใครเปลี่ยนเวลา และ เหตุการณ์ในอดีต หรืออนาคตได้ ยกเว้นต้องไม่ทำให้ต่างเห็น ตัวเอง ในอีกมิติหนึ่ง เพราะจะเกิดความสับสน เป็นบ้า ลงเอยด้วยการฆ่าตัวตาย ..
     " เราย้อนเวลากลับ 3 ชั่วโมงเพื่อช่วย บัคบีค เป็นอันดับแรก " เฮอร์ไมโอนี่วางแผนรวดเร็ว
     ทั้งคู่เดินเลาะชายป่าอยู่ในระยะห่างกระท่อมแฮกริดพอดี แฮร์รี่มองเห็นตัวเอง และเพื่อนๆในอีกมิติเวลา เฮอร์ไมโอนี่ขว้าง ก้อนหินปริศนา ใส่กระท่อมให้คนข้างในรู้ตัวว่า รมต.ฟัดจ์ กับ ศจ.ดัมเบิลดอร์ กำลังเดินมา แล้วฉวยโอกาสปลดโซ่พาบัคบีคหนีไป เพชฌฆาตมองหามันไม่เจอจึงฟันขวานกับตอไม้ระบายอารมณ์ ..

     แฮร์รี่ เฮอร์ไมโอนี่ และ บัคบีค ซุ่มรอพวกเขากลับออกมาจากโพรงใต้ต้นวิลโลว์จอมหวด เฮอร์ไมโอนี่เลียนเสียงหอน เบี่ยงเบนความสนใจมนุษย์หมาป่ามาทางนี้ ทั้งคู่วิ่งหนีกระเซอะกระเซิงเข้าไปในป่าต้องห้าม และรอดพ้นคมเขี้ยวมนุษย์หมาป่าด้วยความช่วยเหลือของบัคบีค
      แฮร์รี่ไม่รอช้าตรงไปริมทะเลสาบ ผู้คุมวิญญาณโผล่ร่างจากความมืด ลอยเลื่อนมาทุกทิศทาง ร่อนต่ำเลียดผิวน้ำใกล้กับจุดที่แฮร์รี่พบซิเรียสนอนแผ่หลาอยู่ ไม่มีวี่แววใครสักคนยังฝั่งตรงข้ามนี้
     " มาสิฮะ ! พ่อ อยู่ไหนมาเสียที .. " แฮร์รี่พึมพำ ลุกโผล่ขึ้นหลังพุ่มไม้ ดึงไม้กายสิทธิ์ ร่ายมนตร์เสียงดังกึกก้อง " เอกซ์เปกโตร พาโตรนุม ! "
      แล้วเขาก็ตระหนักถึงความจริงว่า ไม่ใช่ใครอื่นที่เสกคาถาผู้พิทักษ์ชั้นสูงขับไล่ผู้คุมวิญญาณ นอกจากตัวเขานั่นเอง..!

     บัคบีคพาสหายน้อยเหาะทะยานขึ้นไปบนหอคอย ช่วย ซิเรียส แบล็ก ออกจากที่คุมขังชั่วคราว ก่อนจากกันซิเรียสหวังว่าสักวันหนึ่ง เขาอาจพร้อมรับแฮร์รี่ไปจากบ้านพวกเดอร์สลี่ย์ แฮร์รี่และเฮอร์ไมโอนี่กลับมาห้องพยาบาลทันท่วงที ปล่อยให้รอนกะพริบตาถี่ๆงงงันเล่น

     ศจ.ลูปินลาออกจากตำแหน่งเพราะเกรงว่าจะนำความยุ่งยากมาสู่อาจารย์ใหญ่
     " การตัดสินใจของเธอต่อ ปีเตอร์ เพ็ตติกรูว์ เป็นสิ่งประเสริฐ และอะไรที่เธอได้เรียนรู้ในปีนี้ก็มีคุณค่ามากพอแล้ว " ศจ.ลูปินบอกแฮร์รี่ พลางคืน แผนที่ตัวกวน ให้ พยุงร่างเดินโขยกเขยกจากไป .. end
     
     เรียบเรียงใหม่ โดย พิรฌาน จาก ๑.แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับ นักโทษแห่งอัซคาบัน วลีพร หวังซื่อกุล แปล สนพ.นานมีบุ๊คส์ พฤศจิกายน ๒๕๔๓ ๒.สตาร์พิคส์ ฟุลคัลเล่อร์ สตอรี่ พิคเจอร์ส มิถุนายน ๒๕๔๗