" พะย่ะค่ะ "
     " ออร์คบุกตะลุยเข้ามาในแดนเราโดยไม่มีใครต่อกร พวกมันฆ่าฟันผู้คนตามอำเภอใจ ออร์ค สวมหมวกติดสัญลักษณ์ของซารูมาน " เอโอแมร์โยนหมวกเหล็กออกมาเบื้องหน้า มีรอยฝ่ามือสีขาวประทับไว้ชัดแจ้ง
     " ทำไมต้องรบกวนคนที่ป่วยใจอยู่แล้วด้วยเล่า ไม่เห็นรึไงลุงเจ้าระอาเต็มทีกับความประพฤติเจ้า พวกกระหายสงคราม " กริม่าทับถม
     " พวกกระหายสงครามรึ นี่ซารูมานซื้อเจ้ามานานเท่าไหร่แล้ว(กระชากคอเสื้อ) เขาสัญญาจะให้อะไรเจ้ากริม่า เมื่อมนุษย์ตายหมด เจ้าจะได้ส่วนแบ่งของเจ้างั้นใช่มั้ย (กริม่า ชายตามอง เอโอวีน) ที่แท้เจ้าหมายปอง นาง มานาน ตามตอแยนางทุกฝีก้าว "
     " เจ้าช่างสังเกตนัก เอโอแมร์บุตรแห่งเอโอมุนด์ เสือกมากไปหน่อย(องครักษ์จับตัวเอโอแมร์) นับแต่นี้เจ้าถูกขับออกจากอาณาจักรโรฮัน ถ้ากลับมาอีก ตาย..! "

     " เราจะไม่ไปต่อเด็ดขาด จนกว่าเราจะได้พัก " พวกออร์คสถุลบ่น
     " ก่อกองไฟเข้า " อูกลุก สั่งพวกออร์คตัดซอยกิ่งไม้ท่อนใหญ่หลายดุ้น

     " เมอร์รี่ " ฟิปปินคลานเข้าไปหาเพื่อนยาก
     " ข้าว่าเราอาจคิดผิดก็ได้ที่ยอมออกมาจาก ไชร์ นะฟิปปิน " พยายามเอียงหน้ากระเท่เร่คุย
     " เสียงนั่นดังมาจากไหนกันน่ะ "
     " จากต้นไม้ "
     " อะไรนะ "
     " จำเรื่องป่าโบราณตรงพรมแดน บัคแลนด์ ได้หรือเปล่า เขาเล่ากันว่าบางอย่างในน้ำแถวนั้น ทำให้ต้นไม้สูงใหญ่ และมีชีวิต "
     " มีชีวิตเหรอ "
     " ต้นไม้กระซิบได้ พูดคุยกันเอง แม้กระทั่งขยับเขยื้อน "

     " หิวจะแย่แล้ว กินแต่ขนมปังเน่าหนอนมา 3 วันติดกันแล้วโว้ย " พวกออร์คบ่น
     " ใช่ ทำไมไม่ได้กินเนื้อบ้างวะ " ออร์คตนหนึ่งหันมาทางฮอบบิทน้อย " พวกนี้ไงสดดี "
     " กินไม่ได้เด็ดขาด ถอยไปเจ้าสถุล " อูกลุกหิ้วปีกฮอบบิททั้งคู่ขึ้นมา
     " ขอแค่ขาได้มั้ย มันไม่ได้ใช้อยู่แล้ว "
     " ท่าทางจะอร่อย "
     " ถอยไปเจ้าสถุล "
     " จับฉีกเลย "
     " หุบปากซะ "
     " ใช่ พรรคพวก ตอนนี้เรามีเนื้อกินแล้ว " กริชนัคใช้ดาบฟันคออูกลุก พวกออร์คที่เหลือกรูกันมาเขมือบลูกพี่อย่างมูมมาม ตับไตไส้พุงถูกฉีกกระจุย

     " ฟิปปินหนีเร็ว " เมอร์รี่ชวนคู่หูคลานศอกกับพื้นหญ้า อาศัยจังหวะชุลมุนหนี แต่ไม่วายถูก กริชนัค กระทืบเท้ากลางหลัง
     " เอาเลย ร้องให้ใครช่วยสิ " เจ้าผีหน้าแหลมจิกหัวฮอบบิท " ร้องไปก็ไม่มีใครช่วยเจ้าได้หรอก "
     มันกำลังเงื้อมีดจะแทงเหยื่อตัวน้อยก็ถูกหอกแหลมจ้วงใส่จากด้านหลัง นักรบโรฮันบุกประชิดสังหารศัตรู..
     
     " หายใจเข้าแล้วจะรอด " กิมลี่วิ่งรั้งท้าย ผู้กล้าทั้งสามไล่ตามพวกผีร้ายกระชั้นชิดเข้าไปทุกที
     " พวกมันห้าวเหมือนม้า ยังกะถูกเจ้านายลงแส้อย่างงั้นแหละ " เลโกลัสมองขอบฟ้า " ตะวันแดงฉาน คืนนี้จะมีเหตุนองเลือด "
     อารากอร์นบอกบอกพรรคพวกหลบซุ่มกับพงไม้ข้างทาง ระหว่างทหารม้าหมู่หนึ่งกำลังวิ่งผ่าน
     " อัศวินแห่งโรฮันมีข่าวอะไรบ้างมั้ย " อารากอร์นแน่ใจว่าไม่ใช่พวกศัตรูจึงโผล่ออกมาร้องเรียก

     ทหารม้าเจ้าถิ่นวกกลับมา แปรขบวนล้อมรอบสามสหาย ต่างชูหอกใส่
     " เอลฟ์ มนุษย์ และ คนแคระ มีธุระอะไรใน ริดเดิ้ลมาร์ก ไม่ทราบ บอกมาเร็ว " นายกองถาม
     " บอกชื่อเจ้ามาก่อนสิ แล้วข้าถึงจะบอกชื่อข้า " กิมลี่ย้อน
     " ข้าคงจะตัดหัวเจ้าคนแคระ ถ้ามันอยู่สูงเหนือพื้นดินกว่านี้อีกหน่อย " เอโอแมร์กระโดดลงจากหลังม้าทักทาย
     " เจ้าจะตายก่อนได้กระทำ " เลโกลัสเงื้อธนู
     เหล่าทหารโรฮันที่ปิดล้อมอยู่เตรียมทิ่มหอกเข้าใส่ กิมลี่หน้าซีดเผือด อารากอร์นปัดคันธนูเลโกลัสลง
     " ข้า อารากอร์น บุตรแห่งอาราธอร์น นี่ กิมลี่ บุตรแห่งกลออิน และ เลโกลัส บุตรแห่งป่าวู้ดแลนด์ เราเป็นมิตรกับโรฮัน และ เธโอเดน กษัตริย์ของท่าน "
     " เธโอเดน แยกมิตร แยกศัตรูไม่ออกแล้ว (ถอดหมวกเหล็กออก) จำไม่ได้กระทั่งลูกหลาน (พลทหารดึงหอกกลับประทับบ่า) ซารูมาน ร่ายมนต์สะกดจิตให้เลอะเลือนเพื่อชิงอำนาจ กองทหารของข้าภักดีต่อโรฮัน เราเลยถูกเนรเทศออกมา พ่อมดขาวเจ้าเล่ห์มาก เล่ากันว่าเขาเดินทางสัญจรในคราบชายชราเสื้อคลุมยาว และยังมีสายลับแทรกอยู่ทุกที่ "

     " เราไม่ใช่สายลับ เราไล่ตามพวกอูรุกไฮข้ามที่ราบมาถึงนี่ พวกมันจับเพื่อนเรามา 2 คน "
     " พวกอูรุกไฮถูกกำจัดหมดแล้ว เราฆ่าพวกมันเมื่อคืน "
     " ในนั้นมีพวกฮอบบิท 2 คน ท่านเห็นพวกฮอบบิทหรือเปล่า " กิมลี่แทรก
     " พวกเขาตัวเล็ก ท่านอาจนึกว่าเป็นเด็ก " อารากอร์นเสริม
     " เราฆ่าเรียบไม่เหลือ เก็บซากมากองแล้วจุดไฟเผา "
     " ตายหมดเหรอ " กิมลี่
     " ข้าเสียใจด้วย " เอโอแมร์สลดใจ " ฮาซูเฟล อาร็อด ม้าคู่นี้คงช่วยท่านได้ดีกว่าช่วยเจ้าของเดิมของมัน .. ลาก่อน(กลับขึ้นหลังม้าตัวเอง) จงตามหาสหาย แต่อย่าเชื่อมั่นในความหวัง ดินแดนนี้ถูกสาปแล้ว " เอโอแมร์สั่งลูกน้องเคลื่อนพลไปทางเหนือ..

     สามสหายตรงรี่ไปขุดคุ้ยกองศพที่เพิ่งถูกเผาไหม้
     " เข็มขัดเจ้าตัวเล็ก " กิมลี่เจอหลักฐานไฟไหม้เกรียมบางส่วน
     " พวกเรามาไม่ทัน " เลโกลัสปลง
     อารากอร์นเตะหมวกระบายอารมณ์แล้วทรุดตัวนั่งแทบหมดอาลัยตายอยาก บังเอิญเขาสดุดตากับรอยยุบตัวของพื้นหญ้าข้างๆ
     " ฮอบบิทนอนตรงนี้ ตรงนี้อีกคน .. เขาคลาน มือเขาถูกมัด เชือกถูกตัดขาด " อารากอร์นเดินตามรอยไปเรื่อยๆ " พวกเขาวิ่งมาทางนี้ ถูกไล่ตามมา .. และวิ่งห่างออกจากการสู้รบ เข้าไปใน ป่าฟังกอร์น "
     " ฟังกอร์นรึ บ้าอะไรถึงเข้าไปในนั้น? " กิมลี่เปรย ชักขยาดต่อกิติศัพย์ของป่าผีสิง..!   



     เมอร์รี่ และ ฟิปปินวิ่งหนีเตลิดเข้าไปในป่ามืดทึบ
     " เราหนีพ้นใช่มั้ย "
     " ข้าว่าเรารอดแล้วล่ะ "
     " ถ้าข้าเจอจะจับพวกเจ้าฉีกท้องให้ไส้ทะลัก " ผีดิบสมุนซารูมานวิ่งตามมาติดๆ ฮอบบิทน้อยแอบซ่อนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ " จะหนีไปไหนพ้น "
     " ต้นไม้ ขึ้นต้นไม้เร็ว " ฟิปปินแนะเมอร์รี่ ต่างปีนป่ายลำต้นขึ้นไป
     " มันไปแล้ว " เมอร์รี่หันกลับมาบอกฟิปปิน เจอลูกกะตาต้นไม้ยักษ์ตรงหน้า ตกใจหล่นลงไปนอนวัดพื้นข้างหน้าคู่อริ
     " ข้าจะทิ่มพุงพวกเจ้าให้ทะลุ "
     ผีดิบยังไม่ทันเงื้อหอกก็ถูกตีนรากไม้เหยียบจมดิน
     " วิ่ง เมอร์รี่ "
     ทั้งคู่หนีไม่ทันถูกแขนเถาวัลย์จับเหวี่ยงขึ้นไปวางบนยอด

     " ปกป้อง ตัวน้อยๆ " เสียงลึกลับพึมพำ
     " พูดได้ เมอร์รี่ ต้นไม้พูดได้ "
     " ต้นไม้เหรอ ข้าไม่ใช่ต้นไม้ ข้าคือ เอ๊นท์ "
     " ผู้พิทักษ์ต้นไม้ ผู้คุ้มครองแห่งพงไพรใช่มะ "
     " อย่าพูดกับ มัน เมอร์รี่ อย่าไปกระตุ้นมัน "
     " ทรีเบียร์ด คือชื่อข้า "
     " แล้วท่านอยู่ข้างไหนล่ะ " ฟิปปิน
     " ข้างเหรอ ข้าไม่เข้าข้างใครเลย เพราะไม่มีใครเข้าข้างข้า เจ้า ออร์ค น้อย ไม่มีใครห่วงใยป่าอีกแล้ว " ทรีเบียร์ดหิ้วเพื่อนใหม่เดินดุ่ม

     " เราไม่ใช่ ออร์ค นะ เราคือ ฮอบบิท " เมอร์รี่แจง
     " ฮอบบิท ข้าไม่เคยได้ยินชื่อฮอบบิทเลย พวกออร์คกลัวข้าอีกตนแล้ว มันมากับไฟ มันมากับขวาน ทำลาย หักกิ่ง กัดทึ้ง ดึงรื้อโคน เผาผลาญ ไอ้พวกทำลาย ไอ้พวกบุกรุก "
     " อย่า เข้าใจผิดแล้ว เราคือ ฮอบบิท กึ่งมนุษย์ เป็นชาวไชร์ "
     " บางทีเจ้าอาจจะใช่ หรือไม่ใช่ พ่อมดขาว จะต้องรู้ "
     " พ่อมดขาวเหรอ " ฟิปปินงง
     " ซารูมานเหรอ " เมอร์รี่งงบ้าง
     ฮอบบิทน้อยถูก ทรีเบียร์ด สลัดลงไปกลิ้งกับพื้น เงยหน้ามองขึ้นมาก็เจอ พ่อมดขาว พอดี "


     next chapter >>