 view The Ring flash title click- ->  
1.
ณ อพาร์ทเม้นท์แห่งหนึ่ง ยามค่ำคืน " ฉันเกลียดโทรทัศน์จัง ดูแล้วปวดหัว ฉันได้ยินว่ามีคลื่นแม่เหล็กมากมายในอากาศ ที่เกิดจากโทรทัศน์ และโทรศัพท์ ซึ่งมันทำให้เซลล์สมองเราตายมากขึ้นสิบเท่ากว่าที่ควรจะเป็น ทำให้โมเลกุลในหัวเราปั่นป่วน ทุกบริษัทรู้เรื่องนี้แต่ไม่มีใครทำอะไรเลย มันเหมือนการ สมรู้ร่วมคิด ครั้งใหญ่ " เคธี่,นักเรียนมัธยมสาวนอนคว่ำอยู่บนเตียง ส่วน เบ็กก้า,เพื่อนสนิทจ้องดูทีวีตาแทบไม่กะพริบ " เธอจะดูช่องไหนก็ดู ฉันไม่สน " เบ็กก้าเงียบไปนานก็เลยพูดซะบ้าง เคธี่กดรีโมทปิดทีวี " เธอรู้มั้ยว่าแต่ละวินาทีมีคลื่นแม่เหล็กผ่านสมองเรามากแค่ไหน? " " เรื่องของฉันน่ากลัวกว่า " เบ็กก้าลุกจากพื้นมานั่งขอบเตียง " เธอเคยได้ยินเรื่อง วิดีโอเทป ที่ฆ่าคนดูหรือเปล่า? " " เทปแบบไหนเหรอ " " เทปธรรมดาๆนี่ล่ะ .. มีคนไปเช่าวิดีโอมา พอเปิดดูมันกลายเป็นฝันร้ายไปเลย กำลังดูๆอยู่ก็มีผู้หญิงโผล่พรวดขึ้นมา ผู้หญิงคนนี้ยิ้มให้เธอ .. จ้องหน้าเธอ ผ่านจอทีวี พอเธอดูวิดีโอจบปุ๊บ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น มีคนรู้ว่าเธอดูวิดีโออยู่ ในสายเค้าพูดว่า .. เธอจะต้องตายภายใน 7 วัน .. แล้วอีก 7 วันเป๊ะ เธอก็ตาย " ทำหน้าซีเรียสจริงจัง " ใครเล่าให้เธอฟัง " อีกฝ่ายชักขยาด " ใครสักคนที่โรงเรียนฉัน .. " " ใครบอกเธอ? " เคธี่คาดคั้น " เธอเดือดร้อนอะไรด้วย " " ก็ฉันเพิ่งดูไป " " มันเป็นเรื่องเล่าน่ะ เคธี่ " เบ็กก้าปลอบ " ฉันกับ จอช ดูเมื่อวันเสาร์ สัปดาห์ที่แล้ว " เริ่มกลัวจนปากคอสั่น " ฉันนึกว่าเธออยู่กับพ่อแม่ซะอีก " " ฉันก็อยากบอกเธอ " " เธออยู่กับจอช " " เพื่อนเขาไปเช่าบ้านพักตากอากาศบนภูเขา พวกเขาพยายามอัดเทปนัดแข่งบอล แต่สัญญาณมันคงไม่ดีเอามากๆ" " นี่เธอพูดเรื่องอะไร " " ฟังก่อนซิ .. พอเราเปิดเทปดู มันกลับไม่ใช่บอล มันเป็น .. " " อะไร มันเป็นอะไร " เบ็กก้าชักสนใจ " มันกลายเป็นอย่างอื่น เรานึกว่ามีใครมาแกล้งกันเล่น แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น นั่นอาทิตย์นึงมาแล้วนะ นี่ก็ 7 วันพอดี " " เธออำให้ฉันกลัวล่ะสิ (เคธี่ทำท่าขะย้อน สองมือจับลำคอ ปานจะขาดใจ) ตายแล้ว เคธี่..! เธอโอเครึเปล่า(เบ็กก้าใช้มือลูบหลัง เคธี่ นอนหงายบนตักชักดิ้นชักงอ) .. อ๋อนี่ โธ่ยัยบ๊อง " ผลักเพื่อนลงพื้น " หลงกลฉันแล้วล่ะสิ " " เปล่านะ พวกเธอสองคนได้ทำอะไรกันมั้ย " " ทำอะไร " ปั้นหน้าไร้เดียงสา " ตายแล้วเธอนอนกับเขา ร้ายนะยะ เล่ามาเร็ว (ขว้างหมอนใส่ หัวเราะชอบใจ) กริ๊ง ๆ ๆ .. เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขณะเวลา 22.00 น. " มีเทปแบบนั้นจริงๆเหรอ " ทั้งคู่เดินลงบันไดมาข้างล่าง โทรศัพท์ติดผนังยังส่งเสียงดัง " กลัวเป็นบ้าไปได้ " เบ็กก้าหยิบโทรศัพท์ " เดี๋ยวอย่า..! " เคธี่กลัว " บ้านเอ็มบรีย์ค่ะ " นิ่งเงียบก่อนส่งโทรศัพท์แนบหูเพื่อน " สวัสดีค่ะ .. สวัสดีคะแม่ ค่ะ เมื่อกี้เป็น เบ็กก้า รับ แม่ฝากทักทาย แม่ดีใจที่เธอมา " " ถามด้วยว่าเก็บยาแก้ปวดไว้ไหน " เบ็กก้าหันหลังกลับ เดินไปชั้นบน " ใช่เรากำลังจะเข้านอนค่ะ โอเค เดี๋ยวทำค่ะ (เปิดตู้เย็น) โอเค รู้แล้วค่ะ รู้แล้วค่ะ เดี๋ยวทำ ไม่ค่ะ รับรอง บายค่ะแม่ " แสงจากทีวีสว่างวาบในห้องนั่งเล่น เสียงซ่าดังรบกวนขณะหน้าจอไม่ปรากฏภาพใดๆ " เบ็กก้า เลิกเล่นได้แล้วนะ รีโมทอยู่ไหน(มองเห็นวางอยู่บนโซฟา กดปิดทีวีแล้วเดินออกไป แต่ทีวีติดเองอีกครั้ง " เบ็กก้าเลิกเล่นนะ.. " เดินกลับไปจ้องหน้าจอ ดึงสายไฟออกจากปลั๊ก มีอะไรเคลื่อนไหวที่หน้าต่าง ตู้เย็นเปิดเอง เคธี่รีบผลักประตูตู้ปิด " เบ็กก้าได้ยินเสียงฉันมั้ย " หยุดตะโกนอยู่ตีนบันไดก่อนวิ่งขึ้นไปชั้นบน พื้นหน้าห้องนั้นเปียกน้ำ ลูกบิดมีน้ำไหลย้อยลงมา พอเปิดประตูห้องก็เห็นทีวีแพร่ภาพลึกลับ และ .. เคธี่ตกใจสุดขีด กรีดร้องสุดเสียง..!  2. ณ โรงเรียนชั้นประถมแห่งหนึ่ง ห้องเรียนมีเพียงครูกับเด็กชายซึ่งเอาแต่วาดรูปเล่นอยู่แถวหลัง " อย่ามาเจ้ากี้เจ้าการ .. เจ้าบ้านั่นเรียกร้องความสนใจฉันจะตาย ฉันไม่สนเขาหรอก .. ฉันไม่ได้มีอคติ ฟังนะ ฮาร์วี่ คุณมันไอ้เรื่องมาก .. คุณแตะคอลัมน์ฉัน ฉันจะควักลูกตาคุณด้วยดินสอสีแดงที่คุณชอบนักหนา ฮาร์วี่ย์ ไอ้เวรเอ๊ย..! " หญิงสาวกรอกเสียงใส่โทรศัพท์มือถือระหว่างเดินผ่านระเบียง ก่อนมาหยุดนิ่งแล้วเปิดประตูห้องเรียนเข้ามา เธอปรับเปลี่ยนสีหน้าได้ทันควัน " เฮ้ ขอโทษนะคะที่มาช้า " " ไม่เป็นไรค่ะ " ครู " ผมจะไปรอในรถ " เด็กชายลากกระเป๋าเดินจากแถวหลังห้อง " มีเวลาสักครู่มั้ยคะ คุณเคลเล่อร์ " " มีค่ะ " " เรียกฉัน เรเชล เถอะ " " ค่ะ เชิญนั่ง .. เขาทำอะไรเก่งๆน่าดูเลยนะคะ " ขยับเก้าอี้นั่ง " อ๋อ ค่ะ เขาเก่งมาก " นั่งบนโต๊ะตรงหน้า " ฉันไม่เคยต้องสั่งให้เขาทำอะไรเลย " " ถ้าตรงนี้เป็นปัญหา คุณคงจะเป็นครูคนแรกที่มีปัญหา " น้ำเสียงดุดัน " คุณ เคลเลอร์ คะ " " เรเชล ค่ะ " " ฉันรู้ว่า เอเดน เพิ่งจะเสียญาติไปคนนึง " " ค่ะ ฉันกำลังหาเนิร์สเซอรี่ดีๆให้เขาอยู่ " รีบตัดบท " เปล่าเรื่องนั้นคุณค่อยๆหาก็ได้ ฉันรู้ว่าพวกเขาสนิทกันมาก " " เสาร์อาทิตย์เขามักจะนอนค้างด้วยกัน "เรเชลทำใจไม่ได้ " เอเดน เคยคุยถึงเรื่องที่ เธอ ตายมั้ย " " คุณก็บอกเองว่าเอเดนไม่ใช่เด็กช่างพูด " " ฉันไม่ได้หมายความว่าเขาไม่มีอะไรจะพูด " " เขารู้ว่าเขามีฉัน " " ค่ะ เรื่องนั้นเขารู้แน่ เขาอาจแสดงความรู้สึกออกมาด้วยวิธีอื่น(เริ่มกังวล) ฉันอยากให้คุณดูอะไรหน่อย " เปิดแฟ้มส่งภาพวาดให้ดู " นี่ญาติของเขาค่ะ(ภาพเด็กผู้หญิงถูกฝังในโพรงใต้ดิน ..รูป เคธี่ )" " คุณเคลเล่อร์คะ ฉันไม่สบายใจกับรูปพวกนี้ " " ครูคะ ขอบคุณมากที่ครูเป็นห่วง แต่ลูกฉันเสียคนสนิทไปเมื่อ 3 คืนก่อน เขาแค่พยายามทำใจค่ะ " " แต่รูปนี้ " " ฉันเข้าใจ เป็นวิธีที่เอเดนใช้เพื่อทำใจ เป็นการแสดงความรู้สึกอย่างที่คุณว่า เขาไม่เป็นไรหรอก " เรเชลลุกจากโต๊ะ หันหลัง จะเดินไปที่ประตู " คุณบอกว่าเธอตายเมื่อ 3 คืนก่อน " " ค่ะ ก็ใช่ " เรเชลชะงัก " เอเดนวาดมันเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว? " กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. พายุดีเปรสชั่นพัดกระหน่ำ รถเก๋งคันหนึ่งวิ่งฝ่าสายฝนโปรยปราย " อะไรฮะ " เอเดนเห็นคุณแม่จ้องมองกระจกหลังมาที่เขาบ่อยครั้ง " เปล่าจ้ะ " ถึงบ้าน " อ่านนิทานมั้ยจ๊ะ " " ผมง่วงแล้วล่ะฮะ " " โอเค ฝันดีนะจ๊ะ " ก้มลงจูบหน้าผาก " เรามีเวลาไม่พอฮะ " เหลือบมองนาฬิกา " โธ่ ลูก แม่รู้ว่าพักนี้แม่ทำงานเยอะ แม่ขอโทษ แม่สัญญาว่าแม่จะชดเชยให้ลูก " กลับมานั่งขอบเตียงอยู่ใกล้ๆ " ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น ผมหมายถึงเวลาก่อนที่เราจะตาย .. " เอเดนพูดพิลึก " ลูกยังมีเวลาอีกมาก " " แม่รู้เหรอว่าผมจะตายเมื่อไหร่ " " เปล่าจ้ะ ไม่มีใครรู้ แต่แม่รู้ว่าลูกไม่จำเป็นต้องคิดเรื่องตาย " " เคธี่ รู้ เธอบอกผม " " เคธี่บอกลูกเหรอว่าเธอจะตาย " " เธอบอกว่าเวลาเธอมีไม่พอ " พลิกตัวหันหลังให้ " กู๊ดไนท์ เรเชล " ผู้เป็นแม่ปิดสวิทช์โคมไฟแล้วเดินออกจากห้อง " โอ๊ยตาย .. เอเดน บ้าชะมัด " เรเชลเกือบโป๊ เปิดตู้เสื้อผ้าใช้นิ้วมือแหวกดูตามราวแขวน " ลูกจ๋า ลูกเห็นชุดดำของแม่มั้ย เอเดน เห็นชุดดำของแม่ .. มั้ย(เดินโทงๆทั้งที่ใส่อันเดอร์แวร์ออกมาห้องนั่งเล่น เห็นชุดดำนั้นวางพาดที่โซฟาอยู่ก่อนแล้ว ส่วนเอเดนใส่สูทเสร็จ มองกระจก กำลังขยับเน็กไท " มันยับนิดหน่อยฮะ " " ไม่เป็นไรน่ะจ้ะ "  3. เอเดนวางดอกไม้หน้ากระจกรูปถ่ายในบ้านพักผู้ตายด้วยความอาลัย เรเชลลูบหน้าผาก จูบเขาฟอดใหญ่ จับหัวทุยปลอบขวัญ ( แขกผู้ใหญ่แอบนินทา " วัยรุ่นไม่น่าหัวใจวายหรอก ถ้าอัพยาก็ว่าไปอย่าง " " แล้วทำไมหีบศพนั่น .. " ) " รูธี่ ฉันเสียใจด้วยนะ " เรเชลสวมกอดพี่สาว(แม่เคธี่,ผู้ตาย) เห็นสามีเธอเอาแต่นั่งนิ่งจึงทักทายว่า " ไม่เป็นไรนะ เดฟ " " ผมไม่เป็นไร แล้วคุณล่ะ " งานเลิก รูธี่ทิ้งเศษอาหารลงซิงค์ บ่นขณะล้างจานชามในครัว " เขา(เดฟ)นอนทั้งวันเลย ไม่ขยับเขยื้อน เขารับเรื่องนี้ไม่ไหว มันไม่มีเหตุผลที่จู่ๆก็หัวใจวายเลยสักคน ฉันคุยกับหมอ 3 คน แต่ไม่มีใครบอกได้ว่า ลูกสาวฉันเป็นอะไรกันแน่ เคธี่แกสนิทกับเธอ " " และ เอเดน " เรเชลบอก " แต่แกบอกความลับกับเธอ " " ใช่แต่แกไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้ หรือสิ่งที่จะอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้น " " เธอหาคำตอบได้ มันเป็นอาชีพของเธอนี่ สอบถามน่ะ เรเชลได้โปรดเถอะ ฉันได้เห็นหน้าลูก .. " รูธี่จำใบหน้าอัปลักษณ์ น่าเกลียดราวกับปีศาจขอลูกสาวได้ติดตาก่อนตาย " ภายในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง " ฉันรู้จัก เบ็กก้า เธออาจเคร่งเครียดไปบ้าง แต่เธอไม่ได้เป็นบ้าแน่ .. " " ถ้าไม่สติแตก หมอคงไม่จับใส่เสื้อคนบ้าหรอก เธอต้องกลัวอะไรบางอย่างสุดขีด " นักเรียนสาวสูบบุหรี่ต่อ " ไฮ มีใครเข้าโรงพยาบาลบ้าเหรอ " เรเชลพูดแทรก " เบ็กก้า เพื่อนของ เคธี่ ค่ะ " อีกคนตอบแทน " ใช่สิ เธอเป็นคนอยู่ที่นั่นตอนเกิดเรื่อง " " เธอว่าตอนนั้นพวกเขา เย็ด กันอยู่ " คนแรกประชด " อ้อ ขอบใจ " เรเชลดึงบุหรี่มา " จำได้ตอนที่ฉันอายุเท่าเธอ ฉันกับเพื่อนๆก็เคยแอบไปพี้ยาในห้องนอน (ต่อบุหรี่อีกมวนสูบเอง) เธอว่า เคธี่ อาจจะ .. " " ไม่เกี่ยวกับยาหรอก มันเกี่ยวกับ เทป " เพื่อนชายพูดแทรกขัดจังหวะ " เคลเลน อย่าพูดดีกว่า " " เทปอะไร? " เรเชลชักสน " เทปฆ่าคนที่ดูมัน " " ไร้สาระ..! " เพื่อนสาวตวาด " แล้วในเทปนั่นมีอะไร " เรเชลถาม " ผมยังไม่เคยได้ดูเลย " " เคธี่ บอกว่าเค้าดูเทปม้วนนี้เหรอ " เรเชล " เปล่า ฉันได้ยินมาจากแฟน.. " " ได้ยินจากใคนนะ .. " ซักต่อไป " เคธี่ มีแฟนชื่อ จอช เขาเรียนที่มีเวียร์ มันก็แบบว่าเป็นความลับ " " ความลับเลยเหรอ " เพื่อนหญิงอีกคนฉงน " แล้ว จอช อยู่ไหนล่ะ เขามางานศพรึเปล่า " " จอช ตายแล้ว " เพื่อนชายตอบแทน " อะไรนะ " เรเชลแทบไม่อยากเชื่อ " เกิดอะไรขึ้น " " ดูเหมือนเขาจะฆ่าตัวตาย คืนเดียวกับที่ เคธี่ ตาย " เคลเลนกล่าว  4. เอเดนเห็นเงาวูบวาบวิ่งขึ้นบันไดจึงเดินตาม เปิดประตูเข้าไปในห้องของเคธี่ เงานั้นหายวับออกทางประตูที่เขาเข้ามา หันไปมองไม่ทัน เรเชลเปิดสวิทช์ไฟ " ลูกมาทำอะไรในนี้ ไปเถอะจ้ะ เราไม่ควรเข้ามาห้องเคธี่ " " ไม่ใช่ห้องเธออีกแล้วฮะ " ใบหน้าเด็กชายเศร้าสร้อย เรเชลเปิดดูอัลบั้มเห็นรอยปากกาเมจิกขีดทับใบหน้าเจ้าของรูป ปกนิตยสาร หน้านางแบบถูกระบายสีดำขีดทับไปมา เรเชลหยิบนามบัตร " ล้างอัดรูปด่วนวันเดียวได้ " จึงไปขอรับภาพถ่ายตามร้านที่ระบุ รูปใบหน้านักเรียนทั้งสี่เบลอไปหมด เรเชลดูหัวข้อข่าวตัดจากหนังสือพิมพ์ " วัยรุ่นย่านแบ้คเบย์โดดตึกตาย " " สี่ทุ่ม " " รถชนคร่า 2 ศพ สาเหตุยังมืดมน " " สี่ทุ่มตรง .. " ออฟฟิศสำนักข่าวที่ เรเชล ทำงานอยู่ " เวลาตาย เว้ค ฉันอยากรู้แค่อย่างเดียว คนตายชื่อ เคธี่ เอ็มบรีย์ ช่วยดูเวลาตายให้ที อ๋อไม่เป็นไร ฉันจะรอ คุณมันไอ้เรื่องมาก ฉายานี้เพราะดีมั้ย " เรเชลแหงนหน้าหัวเราะ โทรศัพท์ยังแนบหูอยู่ติดไหล่ซ้าย " ผมไล่คุณออก " " ฉันไม่ออก " " คุณต้องออก " " ฉันไม่ออก ฉันกำลังเจาะข่าวเด็ด " ขยับปากกาจดอะไรบางอย่างในกระดาษ " ข่าวอะไร? " " ค่ะ ฉันฟังอยู่ค่ะ " โบ้ยให้หัวหน้าไปห่างๆ " โอเค เสียชีวิตเวลาเท่าไหร่ .. สี่ทุ่ม " Scott Conray Stacy Miller Josh Turandof 10 pm. Katie? 10 pm. โรงแรมเชลเตอร์ เมาน์เทน " สวัสดีค่ะ ฉันอยากจะ .. " เรเชลยังพูดไม่จบประโยค เสมียนหน้าเคาน์เตอร์อยากเล่นกลโชว์ " เลือกไพ่ ใบไหนก็ได้ เชิญเลยครับ " เธอหยิบ 9 ข้าวหลามตัด " ใส่เข้ากอง .. อย่าให้ผมเห็นนะ " จากนั้นเขาสุ่มหยิบขึ้นมาใบหนึ่ง .. ควีนโพธิ์แดง " ใบนี้ใช่มั้ย? " " ไม่ใช่ " " หน้าแตก..! " " คุณจำลูกค้าที่มาอาทิตย์ที่แล้วได้มั้ย " " มีปัญหาหรือครับ " " หลานสาวฉันเอง " เรเชลจะหยิบภาพถ่ายออกจากกระเป๋า " หนีพ่อแม่ออกจากบ้าน ฉันมีรูปถ่ายมาด้วย รูปเธอกับเพื่อนๆ ฉันคิดว่าพวกเขามาพักที่นี่คืนนึง " วางรูปบนเคาน์เตอร์ " ใช่ พวกเขาพักหลังที่ 12 ไม่จ่ายเงินด้วย พวกเขาติโน่นตินี่ ส่วนมากก็บ่นเรื่องทีวี แถวนี้สัญญาณทีวีแย่มากน่ะ เราก็เลยซื้อเครื่องวิดีโอไว้บริการ " เหลือบมองไปด้านหลังมีชั้นวางใส่ม้วนวิดีโอแน่นขนัด " มีให้เลือกเยอะนะคะ " " ส่วนใหญ่เป็นเทปที่แขกดู แล้วยกให้ทางโรงแรม แต่แขกกลุ่มนี้ไม่ได้จ่ายเงิน บางครั้งวัยรุ่นก็สนุกกับการชักดาบ .. คุณครับ " " คุณคะ ฉันรู้สึกเพลียๆ ฉันจะนอนพักสักงีบแล้วค่อยขับรถกลับ ฉันขอเช่าหลังที่ 12 น่ะ " วางบัตรเครดิตอเมริกันเอ๊กซเพรส พอเสมียนคล้อยหลังเธอคว้าวิดีโอม้วนหนึ่งซุกในเสื้อ " คุณเลือกไพ่ใบนี้ใช่มั้ย " เขาโผล่มาไม่ทันตั้งตัว " ใช่แล้ว " เรเชลฝืนยิ้ม บังกะโลพักตากอากาศชั้นเดียวสภาพเก่าโทรมยกพื้นสูง เรเชลเปิดวิดีโอดูคนเดียว .. ภาพมืดตึ่บช่วงแรก แล้วปรากฏวงแหวนสว่างรอบวงกลมดำมิด คลื่นรบกวน เก้าอี้วางอยู่เดี่ยวๆ .. ผู้หญิงวัยกลางคนส่องกระจก บรรจงหวีผม .. ชายคนหนึ่งยืนแอบบนชั้นสองของบ้าน มองจากห้องนอนผ่านกระจกหน้าต่าง .. ทะเล คนอ้าปากมีไส้ทะลักออกมา .. ภาพล้ม กดปุ่มเพลย์อีก .. ตัวหนอนยุ่บยั่บ ตะขาบไต่ตามพื้น ดักแด้ ต้นไม้ติดไฟไหม้ตามกิ่ง .. ผู้หญิงคนนั้นเมินหน้าจากกระจกหันมา เก้าอี้หมุนเอาปลาย 4 ขาชี้เด่ .. บันไดพาดกำแพง คลื่นซัดชายหาด ผู้หญิงกระโดดลงหน้าผา บันไดหล่น วงกลมสีขาวถูกขอบสีดำปิดมิด บ่อน้ำ .. จอภาพลายสัญญาณภาพหาย .. ดวงตาโผล่ เนินเขา ทุ่งโล่ง .. ภาพหายไป เสียงซ่า .. เรเชลปิดทีวี กริ่งโทรศัพท์ดังขึ้นทันที เธอยกหู " อีก 7 วัน แกต้องตาย " วางโทรศัพท์ รีบวิ่งออกจากบังกะโล next day>> |
